Η εναλλακτική ήταν η ρήξη. Οι ευρωπαίοι ήταν απίστευτα σκληροί δεν δεχόντουσαν τίποτα πέρα από το πρόγραμμα τους, δηλαδή το μνημόνιο. Δεν θα ήταν κάτι εύκολο όμως καλύτερα το ρίσκο παρά το μνημόνιο το οποίο κατάντησε την Ελλάδα μια σχεδόν τριτοκοσμική χώρα.
Ήταν χαμένο εξάμηνο αλλά όχι όπως το εννοείται οι δεξιοί. Ήταν μια ευκαιρία να εφαρμόσουν ένα διαφορετικό πρόγραμμα και όχι αυτό που τους έλεγαν οι Ευρωπαίοι. Βέβαια αυτό ενέχει και ρίσκο όμως καλύτερα το ρίσκο από τον αργό θάνατο που προκαλούν τα μνημόνια.
Εγώ δεν είμαι οικονομολόγος για να έχω σχέδιο, βιολογία σποδάζω όχι οικονομικά. Όμως υπάρχουν άτομα τα οποία είναι πιο ειδικοί από εμένα οι οποίοι έχουν αναφέρει ότι μια έξοδος από το ευρώ μπορεί να γίνει, όχι χωρίς κόστος, όμως γίνεται. Από το 2010 και μετά όλες οι κυβερνήσεις εφάρμοσαν πιστά το πρόγραμμα των ευρωπαίων αλλά ποτέ δεν έκαναν μια ρήξη, δηλαδή να νομοθετήσουν μέτρα τα οποία θα ανακουφίσουν τους ευάλωτους. Όσα αναφέρεις είναι επιχειρήματα που χρησιμοποιούν όσοι έχουν μια θρησκευτική πίστη στην νομισματική ένωση, πρόκειται περισσότερο για επιχειρήματα τα οποία έχουν σκοπό να τρομοκρατήσουν τον κόσμο. Τεχνοκρατικό είναι το ζήτημα, θα μπορούσε να υπάρχει ένα plan b αλλά καμία κυβέρνηση ποτέ δεν θέλησε να μπει σε μια τέτοια διαδικασία. Δεν λέω ότι το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να κάνει μια κυβέρνηση θα ήταν η έξοδος αλλά όταν βλέπουν ότι οι ξένοι είναι αμείλικτοι και δεν δέχονται τίποτα άλλο θα έπρεπε να έχουν και ένα plan b.
Κανόνες έχει απλώς δεν είναι κανόνες όπως πχ της βαρύτητας ή με ποιον τρόπο λειτουργούν τα μιτοχόνδρια. Κατασκευασμένοι από τον άνθρωπο ειναι, για αυτό τον λόγο υπάρχουν και πολλές σχολές οικονομικής σκέψεις (κενσιανιστες, νεο-φιλελεύθεροι κλπ). Με λίγα λόγια δεν είναι απαραβίαστοι κανόνες που δεν αλλάζουν.