Στην Ελλάδα, η απήχηση του Συντάγματος στο λαό ήταν ανέκαθεν τόσο μεγάλη, που από την ψήφιση του πρώτου μετεπαναστατικού Συντάγματος, το 1844, ελάχιστοι ήταν οι εχθροί του που ζήτησαν ευθέως την κατάργησή του. Ακόμη και οι τρεις πιο γνωστοί δικτάτορες της νεότερης ιστορίας μας – ο Θεόδωρος Πάγκαλος, ο Ιωάννης Μεταξάς και ο Γεώργιος Παπαδόπουλος – αφού κατέλυσαν το Σύνταγμα, θέλησαν, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, να το αντικαταστήσουν με άλλο, αυτή τη φορά δικής τους εμπνεύσεως.
Το ίδιο συνέβαινε και με τα κόμματα που αντιτάσσονταν ιδεολογικά προς το Σύνταγμα, είτε στο δεξιό είτε στο αριστερό άκρο του πολιτικού φάσματος. Σπανίως τόλμησαν να διατυπώσουν δημόσια την αντίθεσή τους, προτιμώντας να το λένε εμμέσως, με καταγγελίες κατά των πολιτικών του «διεφθαρμένου συστήματος» και των «ελίτ». Σε κάθε περίπτωση, η απήχησή των κομμάτων αυτών ήταν περιορισμένη.
Αντίθετα, εχθρούς του Συντάγματος, με τη σύγχρονη έννοια του όρου, βρίσκει κανείς σε όλα τα κόμματα, με σημαντικές πάντως αποχρώσεις ως προς την ένταση και το εύρος των αντιρρήσεών τους.