Όλες οι παθογένειες που αναφέρεις είναι εγγενείς μέσα στο σύστημα. Για παράδειγμα, για την αντιμετώπιση του πληθωρισμού προτείνεται η λύση της περικοπής μισθών και συντάξεων. Ή το φαινόμενο της ανεργίας θεωρείται ότι συμβάλλει θετικά στην ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων.
Δεν είναι τυχαίο ότι η επιδοματική πολιτική υιοθετείται πλέων μετά βαΐων και κλάδων από τις πιο σκληρές νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις.
Τι έχει συμβεί; Μήπως ο καπιταλισμός όπως τον γνωρίζουμε πνέει τα λοίσθια;

Μήπως οδηγούμαστε - με όχημα την κλιματική αλλαγή - σε ένα νέο μοντέλο κοινωνικοοικονομικής οργάνωσης; Σε ένα μετακαπιταλιστικό περιβάλλον όπου - όπως μας "μαθαίνουν" στη WEF - δεν θα έχεις τίποτα αλλά θα είσαι ευτυχισμένος;
Οι άνθρωποι περισσεύουν, τα ρομπότ μπορούν να κάνουν όλες τις δουλειές.
Ένας φέρελπις οικονομολόγος που ονειρεύεται να γίνει το νέο δυναμικό στέλεχος του τραπεζικού συστήματος, αγνοεί - ίσως ηθελημένα - ότι οι τράπεζες συρρικνώνονται και οδηγούν όλους τους 50άρηδες σε εθελούσια έξοδο.
Δεν θα υπάρχουν πια δουλειές για όλους. Θα υπάρχει το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα για να μην επαναστατήσεις, και κάποιες θεσούλες της βρώμικης δουλειάς να σε νανουρίζουν με το αμερικάνικο όνειρο και τη κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας, ότι κάποτε θα γίνεις εσύ χαλίφης στη θέση του.