Ακριβώς αυτό θα γίνει.
Βρέχει πνιγόμαστε, κάθε καλοκαίρι καιγόμαστε, πεθαίνουμε στις ράγες στα τρένα στα λεωφορεία, μας πίνουν το αίμα μαφιόζοι και ξεφτιλιζόμαστε καθημερινά, εμείς και οι συνάνθρωποι μας που δουλεύουν σκλάβοι σε νησιά και πόλεις, σεζόν και όλο το χρόνο. Μας σπάνε στο ξύλο μπάτσοι, μας δουλεύουν ψιλό γαζί περί κράτους δικαίου, μας κοροιδεύουν και μας ξεπουλάνε για ψηφαλάκια. Τρομοκρατία και καταστολή. Τι να την κάνω αυτή τη χώρα; Τι να τη κάνει κανείς αυτή τη χώρα; Πώς καταντήσαμε έτσι, αναρωτιέμαι αν είμαι η μόνη που κοιμάμαι με φόβο κάθε βράδυ, γιατί αν καίγεται το σπίτι του διπλανού σου ο επόμενος θα είσαι εσύ, αν σπάνε στο ξύλο τον διπλανό σου και μένεις άπραγος, ο επόμενος που θα σπάσουν είσαι εσύ, αν ανέχεσαι τη βία σωματική και ψυχική θα τη βρείς μες το σπίτι σου και όταν αυτό γίνει τότε ίσως καταλάβεις πως είναι να βρίσκεσαι σε αυτή τη θέση ή όταν καταπατηθούν τα δικαιώματά σου και νιώσεις την αδικία να σου τρίζει τα κόκαλα.
Πως καταντήσαμε έτσι; Και το ρωτάω ειλικρινέστατα. Είστε περήφανοι; Αυτό μας αξίζει;
Πόσο πένθος και σκοτάδι ακόμα για να καταλάβουμε πως το μόνο που έχουμε ειναι ο ενας τον άλλο.
Καμιά κυβέρνηση, καμιά πρόνοια, κανένας Μεσσίας.
Περισσότερο απο αυτά που συμβαίνουν με τρομάζουν τα όσα διαβάζω εδώ, αυτό το σκοτάδι είναι αξεπέραστο, δεν μπορώ να καταλάβω που χάσαμε την ανθρωπιά μας αλλά ούτε και που μπορούμε να τη ξαναβρούμε.
Σε λίγους μήνες θα συζητάμε για άλλη τραγωδία και το κακό μας το ριζικό και μόλις περάσουν κάποιοι μήνες θα ξεχαστεί και αυτό. Στις πλάτες όλων είναι αυτοί οι νεκροί άνθρωποι, ζώα ,περιουσίες και θα είναι και οι επόμενοι. Την έχω χεσμένη και τη ψήφο και τα κόμματα, αυτό που μας μένει είναι ο δρόμος.
