Πώς φτάσαμε στην εμπέδωση του δόγματος ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική» ως θρησκευτικό θέσφατο χωρίς ατέλειες.
www.news247.gr
Πριν φτάσουμε σε αυτή την συζήτηση πρέπει να αναρωτηθούμε αν κάπου εφαρμόζονται οι αρχές του φιλελευθερισμού/νεοφιλελευθερισμού στην πράξη στην σύγχρονη εποχή.
Οι νεοφιλελευθερισμός λέει για πλήρη ελευθερία των αγορών, ιδιωτική ιδιοκτησία, χαμηλή φορολογία, απορρύθμιση εργασιακών σχέσεων.
Το μόνο που τηρείται κανονικά από αυτά είναι η ιδιωτική ιδιοκτησία που και αυτό εκφυλίζεται σιγά σιγά και το χάος στις εργασιακές σχέσεις σε αρκετές χώρες όπως εδώ.
Ο νόμος της αγοράς απόλυτα δεν ισχύει πουθενά, σε κάθε χώρα το κράτος παρεμβαίνει και ενισχύει τις επιχειρήσεις που θέλει και αν κάποιος μεγάλος χρεοκοπήσει τον διασώζει.
Χαμηλή φορολογία δεν υπάρχει σχεδόν πουθενά, σε μερικές χώρες μόνο για τις επιχειρήσεις. Ο απλός εργαζόμενος σχεδόν σε όλη την Ευρώπη και ΗΠΑ, Καναδά αν φτάσει να βγάζει αρκετά θα δίνει τα μισά λεφτά του σε άμεσους φόρους, αν βάλεις και τους έμμεσους ακόμα πιο πάνω.
Στην θεωρία το να έχουν όλοι ίσες ευκαιρίες, όλα να ρυθμίζονται με τους νόμους αγοράς/προσφοράς-ζήτησης, το κράτος να κάνει τα βασικά και να μην εμπλέκεται ακούγεται ωραίο.
Στην πράξη πάει με πολύ μεγάλη ταχύτητα εκει που κατέληξε ο κομμουνισμός. Η πλειοψηφία να δουλεύει σαν σκυλί, ίσα να καταφέρνει να επιβιώνει και η απόλαυση να είναι να πάει 5 μέρες διακοπές την ώρα που κάποιοι λίγοι δεν ξέρουν τι έχουν.
Η εξαφάνιση της μεσαίας τάξης δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, σε εμάς λόγω μνημονίων έγινε πιο απότομα αλλά παντού συμβαίνει.
Αυτό που το σώζει είναι ότι δεν υπάρχει κάποιο εναλλακτικό σύστημα.
Οπότε δεν είναι θέμα θρησκευτικής ευλάβειας όσο ότι πράγματι δεν υπάρχει κάτι άλλο.
Μόνο παραλλαγές του ίδιου συστήματος
Πχ αν συγκρίνεις Σουηδία ή Δανία με ΗΠΑ, καπιταλισμό έχουν όλες αλλά το κοινωνικό κράτος στις Σκανδιναβικές χώρες(και στις περισσότερες Ευρωπαϊκές γενικά) δεν συγκρίνεται με τις ΗΠΑ.
