ένας εργαζόμενος έχει το δικαίωμα παραίτησης χωρίς εξηγήσεις. μια ζωή έχει. την κάνει ό,τι θέλει.
όλα τα υπόλοιπα είναι η ψυχολογία του ελ εργοδότη, συνήθως μικροεπιχειρηματία, που μια ζωή πνίγεται, δουλεύει με προσωπικό ίσα να βγαίνει η δουλειά, οριακά, που τον κρεμάνε όλοι, και νομίζει ότι είναι το κέντρο του κόσμου.
Ποτέ ένας εργαζόμενος με σχέδια για το μέλλον του, δεν θα φύγει αμέσως απο μία δουλειά, όσο δύσκολη και αν είναι αυτή.
Οι λόγοι είναι κάτι περισσότεροι απο τον μοναδικό που λες εσύ. Το δικαίωμα παραίτησης, το οποίο βέβαια και διαθέτει στο 100%.
Πρώτος λόγος είναι η επιβίωση.
Δεύτερος λόγος, σοβαρότερος, είναι οτι δείχνει καθαρά πως φυγοπονεί. (κανένας εργοδότης δεν έχει ανάγκη κάποιον φυγόπονο)
Τρίτος, ακόμα σοβαρότερος, είναι οτι εργαζόμενος, μαθαίνει να κοπιάζει και κοπιάζοντας αποκτά την πολυπόθητη πείρα, η οποία λείπει απο τα φυγόπονα άτομα.
Η δε πείρα που αποκτά σε μία εργασία η οποία του πίνει το ζουμί, αποτελεί το καλύτερο διαβατήριο για την επόμενη διαπραγμάτευση του, με τον επόμενο εργοδότη.
Αφήνοντας δε, τον εργοδότη που σου πίνει το ζουμί, έχεις φροντίσει a priori, να έχει τελεσφορήσει η διαπραγμάτευση με τον επόμενο εργοδότη.
Δεν γίνεται να παραιτηθείς και να μην ξέρεις θα κάνεις. Να μπεις στην ανεργία, είναι το ποιο απαίσιο που θα μπορούσες να ευχηθείς σε εργαζόμενο.
Και μόνο διαπραγματευόμενος τον εαυτό του ο άνθρωπος μπορεί να ελπίζει:
α. για καλύτερους όρους
β. για καλύτερες αποδοχές
γ. δεν χρειάζεται να σου γράψω και άλλους. Μη σε κουράσω και εδώ που γράφουμε δημόσια, έχεις κάθε δικαίωμα να κρύβεσαι πίσω απο τις λέξεις και να φυγοπονείς.
Οσο για τα δικαιώματα των εργαζομένων, είναι κάτι διαφορετικό απο το να προβάλλεις μεμονωμένα τον εαυτούλη σου.
Υπάρχουν τα συνδικαλιστικά όργανα, που δεν είναι το θέμα μας.
Αυτό με τα δικαιώματα του καθενός, δεν θα το καταλάβω ποτέ.
Η ζωή είναι συνεχής αγώνας.
και την κερδίζεις συνεχώς αγωνιζόμενος.
