Γιατί πρέπει κάποιος να αγαπά μια πατρίδα ή ένα έθνος; Σε τί του χρησιμεύει;
Διότι αποτελεί το αντίδοτο στον νιχιλισμό, την ματαιότητα και την αυτοκαταστροφή, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί το έναυσμα για την ενσάρκωση των ηρωικών προδιαθέσεων του ατόμου.
Όταν είμαστε μικροί, διαβάζουμε τα κατορθώματα του Ηρακλή, του Αχιλλέα, του Οδυσσέα και στην συνέχεια τα κατορθώματα όλων ανθρώπων τους έθνους μας μέσα από την καταγεγραμμένη ιστορία. Μέσα από αυτό το ταξίδι στο παρελθόν μας δημιουργείται η συνειδητοποίηση πως δεν είμαστε τυχαίες και ανούσιες υπάρξεις, αλλά κρίκοι σε μια τεράστια αλυσίδα ανθρώπων η οποία κατέληξε σε μας.
Αυτό γεννά την ανάγκη να αποδείξουμε στους περασμένους κρίκους πως δεν είσαι κατώτεροι τους και πως δεν θα αφήσουμε αυτή την αλυσίδα να σπάσει αλλά θα συμβάλουμε κι εμείς ώστε να συνεχίσει και να γίνει πιο ισχυρή. Βάζει στις πλάτες μας αυτή την μεγάλη ευθύνη και αυτό μας δίνει έναν σκοπό στην ζωή ο οποίος μας επιτρέπει να αντιμετωπίζουμε κάθε δυσκολία, φόβο και βάσανο.
Στον αντίποδα του ήρωα, βρίσκεται πάντα ο άθεος νιχιλιστής που υποστηρίζει ότι είμαστε απλά άψυχα ζώα, τυχαίες υπάρξεις, χωρίς παρελθόν και μέλλον, αφού όλα ξεκινούν με την γέννηση και σταματούν στο θάνατο μας.
Ο άνθρωπος που ασπάζεται τέτοιες απόψεις είναι καταδικασμένος να βασανίζεται μια ζωή από το βάρος μια ύπαρξης χωρίς σκοπό και προορισμό. Έκδηλο αυτό στις μέρες μας.
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 6 Οκτωβρίου 2023
...εκτος αν μου πεις οτι η ανθρωποτητα τα παει μια χαρα..που δεν θα το πεις διοτι οποιος το πει θα ειναι τυφλος
Προφανώς και η ανθρωπότητα πάει μια χαρά. Σε άλλες εποχές θα ήσουν μια ξεδοντιασμένη γριά που θα ζητιάνευε και θα κοιμόταν μαζί με γουρούνια, ενώ τώρα είσαι παρφουμαρισμένη, καλοταϊσμένη και ζεστή στο σπίτι σου, και μπορείς να γράφεις τις χαζομάρες σου σε ανθρώπους στην άλλη άκρη της γης.
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 6 Οκτωβρίου 2023
Μα δε θεραπεύτηκε τίποτα. Έγιναν αρκετοί ρατσιστές με την πατρίδα τους, λες και μισούν τον εαυτό τους.
Ή πολύ απλά χρησιμοποίησαν τα φτηνά εισιτήρια αντί για "τη θεραπεία του ρατσισμού" για λίγη μπον βιβέρ ζωή παραπάνω, αρκετή για να σε κάνει να ξεχάσεις ιδέες και πατρίδες όταν έχεις λύσει τα βιοποριστικά σου και λίγα παραπάνω από αυτά στη ζωή σου.
"Πολίτης του κόσμου, όχι Έλληνας", λες και δε μπορείς να ταξιδεύεις, να μην είσαι ρατσιστής και να αγαπάς και την πατρίδα σου γιατι απλούστατα έτσι νιώθεις.
Επέστρεψα πρόσφατα από ταξίδι στο Λουξεμβούργο, όπου γνώρισα αρκετούς Έλληνες που ζουν μόνιμα εκεί και δουλεύουν σε μεγάλους κρατικούς και μη, οργανισμούς με παχυλούς μισθούς. Μέσα από συζητήσεις που κάναμε όλοι λέγανε πως δεν θα επέστρεφαν ξανά στην Ελλάδα, παρά μόνο για διακοπές. Η ζωή τους είναι ο ορισμός του "μπον βιβέρ", 6ωρη δουλειά σε λουξ γραφείο με θέα, φαγητό και μπύρα κάθε μέρα έξω με συναδέλφους, ωραία αυτοκίνητα κτλ. Αναρωτιόμουν πως θα ήταν αν πήγαινα κι εγώ να ζήσω εκεί και δεν χρειάστηκε πάνω από 5 λεπτά σκέψης για να καταλήξω πως τις απολαύσεις θα τις βαρεθώ μέσα σε μια εβδομάδα και αυτό που θα μείνει θα είναι μια ανούσια δουλειά, σε ένα ξένο τόπο, για τον οποίο δεν δίνω δεκάρα, με τον οποίο δεν έχω καμία ταύτιση.
Αρκετοί άνθρωποι όμως δεν σκέφτονται έτσι. Θέλουν απλά να περνάνε καλά, μέχρι να πεθάνουν μια μέρα στα 82 μέσα στα σκατά τους.