Κοίτα. Γενικά δεν έχω κάποια εμπάθεια για το ελληνοτουρκικό, δεν ένιωσα ότι στην πορεία της ιστορίας ήταν κάποιος από τους δυο μας πιο κακός.
Επίσης ομολογώ ότι το κάνει πιο εύκολο το ότι στην οικογένειά μου δεν έχουμε κάποια ιστορία πονεμένη, δεν καταγόμαστε από τη Μικρά Ασία, πχ, δεν έχουμε ρίζες στην Κωνσταντινούπολη. Αλλά και έτσι να ήταν, αν κρίνω από το πώς το αντιμετωπίζουν φίλοι μου με τέτοιες οικογένειες, δε θα ήταν πρόβλημα.
Τώρα στο καθαρά προσωπικό επίπεδο, κοιτάω την κοπέλα και δε βλέπω μία "από αυτούς". Βλέπω έναν γλυκό άνθρωπο, με πολλές κοινές εμπειρίες και παραδόσεις με μένα. Ο πατέρας της κατάγεται από τον Πόντο, μαγειρεύουμε παρόμοια φαγητά και λατρεύει το ντάκο, που της έκανα μια φορά. Δεν κολλάμε σε συγκρίσεις, δεν αναλύουμε τίνος είναι ο μπακλαβάς ούτε επαναλαμβάνουμε "α, είμαστε αδέρφια".
Βέβαια παίζει ρόλο και το ότι έχουμε ανεχτεί πολλά πειράγματα, άσχετα από τη φιλία μας.
Αυτή έπρεπε να καταρρίψει τα στερεότυπα που έχουν οι κεντροευρωπαίοι για τους Τούρκους, αφού έχουν γνωρίσει μόνο τους συντηρητικούς ανθρώπους που ήρθαν από τα βουνά εδώ, έχουν μαγαζί döner, μιλάνε ελάχιστα γερμανικά, ακούν δυνατά τουρκική μουσική, φορούν μαντήλες. Έπρεπε να αποδείξει ότι είναι μία μορφωμένη ανοιχτόμυαλη γυναίκα, που -ω ναι- κάνει σεξ με τον εκάστοτε φίλο της, και ναι, δεν είναι ανάγκη να είναι τούρκος.
Εγώ έπρεπε να υποστώ πειράγματα αλά "πού να φάμε; Πστ, Γίδι, πάμε σε... DÖNER;;; Αντέχεις;;;;" ή "τζατζίκι; Τι είναι αυτό, εκείνο το τουρκικό πατέ με γιαούρτι;"
Και άλλα πολλά. Έχω ανοίξει και θέμα σχετικά με αυτό.
Έτσι η στενομυαλιά των άλλων μας έφεραν κοντά.
Τις προάλλες μου έλεγε ότι έχουν μία έκφραση στα τουρκικά, από την περιοχή της Σμύρνης: "πέτα τον Έλληνα στη θάλασσα". Το ανέφερε σε σχέση με το πόσο τους είχε ενθουσιάσει ο Ρουβάς, κι έλεγαν μεταξύ τους για πλάκα "αυτόν τον Έλληνα, γιατί τον πετάξαμε στη θάλασσα βρε παιδιά;"
Της κάνω "μάλλον αυτή η έκφραση έχει να κάνει με την καταστροφή της Μικράς Ασίας".
Μου λέει "ναι, προφανώς".
Και απλά αλλάξαμε θέμα. Γιατί αν θέλαμε να εμβαθύνουμε, θα είχαμε και οι δύο ιστορίες να αφηγηθούμε, καμία δε θα "ανήκε" στους καλούς ή τους κακούς.
Αν ποτέ θελήσουμε να μιλήσουμε για πολιτική, θα το κάνουμε, χωρίς ταμπού.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.