Αγαπημένες σκηνές από ταινίες ή σειρές

Μου θυμιζει κατι απο εμενα στην πραγματική ζωή:

 
 
Που το θυμήθηκες! Από τα πιο συγκινητικά ...
Λέγαμε με την @BaSO4 για ταινίες εποχής 2000-2010 και ανέφερε το Wall-e και αυτή ήταν η αγαπημένη μου σκηνή οπότε το έβαλα. Όλες οι ταινίες της Disney περιέχουν πάντα πολύ ωραία μηνύματα που δεν τα συναντάς καν σε άλλες ταινίες.
 
"Sometimes we have to leave people behind, so that we can go on, so that we can continue to fight"

Από τη σειρά Battlestar Galactica.

Μέσες άκρες το παρασκηνιο για να καταλάβετε τη σκηνή:

Είμαστε στον Δευτερο Πόλεμο και μεταξυ Ανθρωπων και Cylons (Μηχανων). Έχουν εξοντώσει 60 ΔΙΣ ανθρωπων στους 12 αρχικούς πλανήτες της ανθρωπότητας (Αιγοκερω, Ταυρο, Ζυγο, κλπ).

Στη συγκεκριμενη σκηνη η Ναυαρχος Helena Cain (κλασσική Dark Triad προσωπικότητα unhinged, την καταλαβαίνω βαθύτατα αλλα ΔΕΝ την δικαιολογώ) εξηγεί στην αξιωματικό της, γιατι πρέπει να γινει αδίστακτη σαν εργαλείο, και ο σκηνοθέτης γυρίζει σε φλας μπακ στον ΠΡΩΤΟ πόλεμο πριν 40 χρόνια, όταν η Cain ήταν παιδί στην διαλυμένη πόλη της Υπατίας στον Ταύρο και τι έκανε, τι θυσίασε, για να επιβιώσει.

 
Φανταστική ταινία. Συγκινητική και με πολύ ωραίο μήνυμα, συν το ότι είναι βασισμένη σε αληθινά γεγονότα. Το λες και ορισμό της τέλειας ταινίας. Υπερβάλλω εδώ αλλά κατάλαβες.
παντα με κανει να κλαιω αυτη η ταινια! Οχι οτι θελω και πολυ, αλλα ναι :P
 
Οχι οτι θελω και πολυ
ΑΑΑ ΕΓΩ :lol: :lol: :lol:
Και εγώ με ορισμένες ταινίες ή βιβλία μπορώ να βάλω τα κλάματα. Χαρακτηριστικά θυμάμαι με το σχολείο που μας πήγαν να δούμε τα "Καλάβρυτα 1943" και το "Σμύρνη μου αγαπημένη". Δεν ξέρω για τα άλλα παιδιά αλλά εγώ πλάνταξα.
(Και ένα βιβλίο που είχα διαβάσει με έκανε να κλαίω επί δύο ώρες, αλλά προς υπεράσπισή μου ήταν πολύ τραγικό και λυπητερό. Αυτά για να μη βγω παραπάνω εκτός θέματος.)
 
ΑΑΑ ΕΓΩ :lol: :lol: :lol:
Και εγώ με ορισμένες ταινίες ή βιβλία μπορώ να βάλω τα κλάματα. Χαρακτηριστικά θυμάμαι με το σχολείο που μας πήγαν να δούμε τα "Καλάβρυτα 1943" και το "Σμύρνη μου αγαπημένη". Δεν ξέρω για τα άλλα παιδιά αλλά εγώ πλάνταξα.
(Και ένα βιβλίο που είχα διαβάσει με έκανε να κλαίω επί δύο ώρες, αλλά προς υπεράσπισή μου ήταν πολύ τραγικό και λυπητερό. Αυτά για να μη βγω παραπάνω εκτός θέματος.)
Είναι ωραίο όταν κάτι σε αγγίζει βαθειά στη ψυχή σου

Βέβαια εγώ το έχω χεσει το θέμα
Μπορεί να βάλω τα κλάματα επειδή είδα ένα βιντεακι στο τικ τοκ ξέρω γω

Γενικα πολύ κλάμα

Σου παραθέτω παράδειγμα:
 
Είναι ωραίο όταν κάτι σε αγγίζει βαθειά στη ψυχή σου

Βέβαια εγώ το έχω χεσει το θέμα
Μπορεί να βάλω τα κλάματα επειδή είδα ένα βιντεακι στο τικ τοκ ξέρω γω

Γενικα πολύ κλάμα

Σου παραθέτω παράδειγμα:
Κοίτα αυτό το βίντεο είναι λίγο υπερβολικό :lol: , αλλά και εγώ έτσι είμαι.
Όσον αφορά αυτό που είπες, ναι ισχύει. Και νομίζω μάλιστα πως εάν μια ταινία δε σε διασκεδάζει απλά, αλλά παράλληλα σε ψυχαγωγεί και καταφέρνει να σε κάνει να νιώσεις κάτι τόσο έντονα, έχει πετύχει τον στόχο της, και κατ' εμέ είναι σίγουρα μια πετυχημένη και καλή ταινία.
 
Αν και ολόκληρη η ταινία είναι ένα αριστούργημα και όλες οι σκηνές έχουν το νόημά τους, η συγκεκριμένη είναι κατά τη γνώμη μου η πιο σημαντική, αφού μετά απ' αυτή αρχίζει ουσιαστικά η πτώση του Τόνι Μοντάνα
 
Αν και ολόκληρη η ταινία είναι ένα αριστούργημα και όλες οι σκηνές έχουν το νόημά τους, η συγκεκριμένη είναι κατά τη γνώμη μου η πιο σημαντική, αφού μετά απ' αυτή αρχίζει ουσιαστικά η πτώση του Τόνι Μοντάνα
Αφού σου έχω πει ότι ταιριάζεις με τον γιο μου σο...ξέρω εγώ🙂
 
Πώς τα καταφέρνεις και σε κάθε θρεντ θα πεις ότι είμαστε πλασμένοι ο ένας για τον άλλο δεν μπορώ να καταλάβω :laugh:
 

Χρήστες Βρείτε παρόμοια

Back
Top