Ο στρατός πέρα απο το πρακτικό της υπόθεσης δηλαδή τι τραβας εκεί μέσα απο το κάθε αμόρφωτο γίδι, είναι τροχοπέδι ατην ζωή του άντρα, στη σημερινή αγορά το να μένεις πίσω 9 μήνες απο την δουλειά σημαίνει πως ίσως μείνεις εκτός ανταγωνισμού, αν δεν κάνεις τη θητεία και έχεις φύγει απο την χώρα δεν μπορείς να επιστρέψεις και αλλα πόσα, μέχει και ptsd που μπορεί να έχουν οι άντρες απο την θητεία.
Φιλενάδα, όλα λειτουργούν υπερ σου αν έχεις το σωστό mindset.
Εγώ που δεν με θεωρώ ιδιαίτερα εθνίκι, πήγα έφεδρος παρακαλώ και μπορώ να πω ότι ήταν από τις καλύτερες εμπειρίες της ζωής μου.
Και με άρμα βάρεσα ως εκπαιδευόμενος, και μετά σε εκπαιδεύσεις ήμουν ουλαμαγός και συμμετείχα και σε Παρμενίωνα ως αρχηγός πληρώματος με ζωντανά πυρά. Αυτά, όπως και πολλά άλλα, ούτε στα καλύτερά μου όνειρα δεν θα τα έβλεπα.
Ποτέ δεν θα ξαναγδύσω άρμα 80 τόνων, ούτε θα μάθω να αλλάζω λάδια σε κινητήρα 900 αλόγων. Ούτε επίσης θα μάθω τα βασικά συντονισμού αρματομαχιών.
Και σε σκατά έχω κοιμηθεί, και λίγο καψόνι έχω φάει, και αλλαγή βόθρου έκανα. Έβγαλα ένα καλοκαίρι με 3-4 ώρες ύπνο γιατί παρόλο που ήμουν δόκιμος έκανα υπηρεσίες σαν φαντάρος γιατί έπεσα πάνω σε μεταθέσεις (βέβαια στο τέλος πήρα 45 μέρες μαζεμένες άδειες και απαλλαγές αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία).
Και το καλύτερο είναι ότι μετά τη δουλειά πήγαινα σπίτι και όσο μπορούσα διάβαζα ώστε να δώσω κατατακτήριες να περάσω στη Νομική, όπως και το έκανα. Αυτού του είδους η διανοητική και σωματική σκληραγώγηση θεωρώ ότι στη νεαρή ηλικία των 24, με βοήθησε πολύ περισσότερο από όσο θα με βοηθούσε η στερεοτυπική corporate δουλειά που κάνει ένας μέσος απόφοιτος της πρώτης μου σχολής (μαθηματικό).
Προφανώς δεν το βλέπουν όλοι, συμφωνώ. Αλλά ας μην κάνουμε υπεργενικεύσεις του τύπου "σε κρατάει πίσω" κλπ. Εμένα ο στρατός σε τίποτα δεν με κράτησε πίσω. Αντίθετα, με ωρίμασε πολύ παραπάνω από την ηλικία μου.
