Όχι ταχύτητα, αυτό είναι το χειρότερο. Αργά το πήγα, χαλαρά και έκανα και διαλείμματα. Καλά πήγε, νομίζω.
Όσο για τα νευρολογικά βρε Γιάννη, δε θέλω χάπια, δεν είμαι βαριά. Έχω <<συνάχι>> όπως λες, δε θέλω να εθιστώ. Έχω τα μικρά μυστικά μου: άσκηση, τσάι μελισσόχορτου, μαγνήσιο, αγκαλίτσες , φτάνουν αυτά. Κάποτε έκανα γιόγκα και μάλιστα κουνταλίνι, που ήταν, υποτίθεται, για να ηρεμείς με αναπνοές κλπ. Μετά το μάθημα ήμουν θαύμα, αλλά την άλλη μέρα τα ίδια. Τώρα βαρέθηκα. Πες το τζόκινγκ και το ποδήλατο στη φύση είναι φάρμακα. Η δόση τους με φτάνει. Έχω πάει σε νευρολόγο και συμφωνεί μ αυτή τη ....θεραπεία.
Τη χοληστερίνη την έχω υπό έλεγχο επίσης με άσκηση. Η παθολόγος μου με ελέγχει. Η αερόβια άσκηση βοηθά να αυξάνεται η HDL.
To ποδηλατάκι μου είναι θαύμα. Μόνο τωρα με το μάτι, πάω αργά και πάντα με γιαλιά, μην μπουν μυγάκια. Έχει ποδηλατόδρομους, αλλά έχει και δάση.
Έλα πες και συ τα δικά σου, να βρούμε φυσικές θεραπείες. Με μένα θα ξεχάσεις τα φάρμακα. Θα σου αντικαταστήσω κάθε φάρμακο με κάποια άσκηση. Λέγε, τι προβλήματα έχεις
Ο πατερούλης μου, γεννημένος το 1931, δε ζει πλέον, είχε παρατηρήσει, πως τα τελευταία χρόνια όλοι οι γιατροί, παράλληλα με τα φάρμακα για κάθε πάθηση, του έδιναν και ασκήσεις. Πχ για το ζάχαρο, έπαιρνε τα φαρμακάκια του και έπρεπε κάθε μέρα να περπατά 40 λεπτά..... δε θυμαμαι ακριβώς και έλεγε : Πώς είναι πια η ιατρική; Κάποτε έπαιρνες ένα φάρμακο και ησύχαζες, τώρα έχεις και δουλειά να κάνεις. Αυτά πριν 15 χρόνια περίπου στην Αθήνα