Φταίνε πάντα οι γονείς;

[Πάνθηρας!]

Ακριβώς

Εμ όταν έχεις θέματα πολλα και έχεις και υψηλά στάνταρτ ποια θα κάτσει να ασχοληθεί μαζί σου η ποιος. Κοροϊδευόμαστε τώρα ; και μετά τα ρίχνουν και στους γονείς. Γελαει ο κόσμος γενικότερα.

 

[amarelia]

Χωρισμένοι όλοι να υποθέσω η δε παντρευτηκαν ποτε

Έ-λε-ο-ς σου έχει γίνει εμμονή.
Τι ακριβώς κρίνεις εδώ; Τους 40/50 που δεν παντρεύτηκαν ποτέ; Αντιλαμβάνεσαι πως ανήκεις στην ίδια κατηγορία;
Και μη μου πείς τώρα πως είσαι εξαίρεση και δεν ξέρω κι εγώ τι.
Ο,τι κρίνεις το λούζεσαι.
Και ο γάμος ΔΕΝ είναι ο σκοπός της ζωής των ανθρώπων ξεκόλλα σου έχει γίνει ψύχωση αυτό το πράγμα.
Μπήκες σε θέμα που αφορά τους γονείς και το γύρισες στον γάμο πάλι, όπως και σε κάθε θέμα,απίστευτο.

 

[Πουπουλίνα]

Χωρισμένοι όλοι να υποθέσω η δε παντρευτηκαν ποτε

Το δεν παντρευτηκαν ποτε; Απο που και ως που;
Και οι χωρισμενοι; Που κολλανε αυτα;
Ελα Αλεκο;

 

[glayki]

Το θέμα μας δεν είναι αν κάποιος παντρεύτηκε ή χώρισε και έχει περάσει τα 40,αλλά το ότι ,ενώ θα έπρεπε να ζει τη ζωή του χωρίς γονεικες παρεμβολές ( μεγάλος άνθρωπος) , αδυνατεί να οριοθετησει την παρουσία των γονέων του στη ζωή του.

 

[Πουπουλίνα]

Το θέμα μας δεν είναι αν κάποιος παντρεύτηκε ή χώρισε και έχει περάσει τα 40,αλλά το ότι ,ενώ θα έπρεπε να ζει τη ζωή του χωρίς γονεικες παρεμβολές ( μεγάλος άνθρωπος) , αδυνατεί να οριοθετησει την παρουσία των γονέων του στη ζωή του.

Αλλα ελεγες στον ντεβιλ ομως.

Αρχική Δημοσίευση από Devil:
Χωρισμένοι όλοι να υποθέσω η δε παντρευτηκαν ποτε

Ακριβώς

Ποιος λεει οτι οι παντρεμενοι δεν το κανουν αυτο;

 

[glayki]

Αλλα ελεγες στον ντεβιλ ομως.


Ακριβώς

Ναι γιατί αυτό το δείγμα έχω από το ευρύτερο περιβάλλον μου. Στόχος δεν ήταν να το συνδέσω με την οικογενειακή τους κατάσταση,η οποία είναι αδιάφορη για το θέμα που συζητάμε. Αυτοί οι άνθρωποι σε όποια κατάσταση και αν βρίσκονταν έχουν πρόβλημα οριοθέτησης.

 

[Πουπουλίνα]

Ναι γιατί αυτό το δείγμα έχω από το ευρύτερο περιβάλλον μου. Στόχος δεν ήταν να το συνδέσω με την οικογενειακή τους κατάσταση,η οποία είναι αδιάφορη για το θέμα που συζητάμε. Αυτοί οι άνθρωποι σε όποια κατάσταση και αν βρίσκονταν έχουν πρόβλημα οριοθέτησης.

Εγω παλι εχω αλλα.
Εγω που δενειμαι παντρεμενη εθεσα ορια απο την αποφοιτηση μου απο τη σχολη...ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΣΚΛΗΡΑ..ολοι οσοι ξερω νταντευουν γονεις και τους κανουν χατηρια επειδη ειναι χειραγωγημενοι..και ειναι ΟΛΟΙ ΜΕ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ.

 

[Υδροχόος]

Εγω παλι εχω αλλα.
Εγω που δενειμαι παντρεμενη εθεσα ορια απο την αποφοιτηση μου απο τη σχολη...ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΣΚΛΗΡΑ..ολοι οσοι ξερω νταντευουν γονεις και τους κανουν χατηρια επειδη ειναι χειραγωγημενοι..και ειναι ΟΛΟΙ ΜΕ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ.

Αλήθεια είναι αυτό. Συμβαίνει πολύ συχνά, το να γίνονται κάποιοι/ες "γονείς των γονιών τους". Και το περίεργο ξέρεις ποιό είναι ; Ότι οι ίδιοι δεν το καταλαβαίνουν, δεν "το βλέπουν" και το ονομάζουν φροντίδα και νοιάξιμο. Ενώ, από ένα σημείο και μετά, γίνεται αρρωστημένο. Και ιδιαίτερα για τα παιδιά (μικρά/μεγάλα) που είναι κάτι σαν δέσμιοι.

Από τους χειρότερους φόβους μου αυτό, σαν χώρισα πριν χρόνια. Σε σημείο που έφτασα να γίνω σκληρή, με το γιο μου, κάποιες φορές για να μην γίνω...η ζαχαρένια μάνα που θέλει ντάντεμα. Τα σιχαίνομαι αυτά. Οι γονείς είναι γονείς. Τα παιδιά πρέπει ν' ανοίξουν τα φτερά τους, να φύγουν και να ανεξαρτητοποιηθούν. Όπως κάναμε κι εμείς.

Άλλο αγαπώ/σέβομαι/νοιάζομαι/φροντίζω κι άλλο "η αιώνια φυλακή" που κάποιοι γονείς κρατάνε τα παιδιά τους. Κι ας μην το λένε, δε χρειάζεται. Έχουν περάσει το μήνυμα χρόνια πριν...

 

[rafaela11]

Αλήθεια είναι αυτό. Συμβαίνει πολύ συχνά, το να γίνονται κάποιοι/ες "γονείς των γονιών τους". Και το περίεργο ξέρεις ποιό είναι ; Ότι οι ίδιοι δεν το καταλαβαίνουν, δεν "το βλέπουν" και το ονομάζουν φροντίδα και νοιάξιμο. Ενώ, από ένα σημείο και μετά, γίνεται αρρωστημένο. Και ιδιαίτερα για τα παιδιά (μικρά/μεγάλα) που είναι κάτι σαν δέσμιοι.

Από τους χειρότερους φόβους μου αυτό, σαν χώρισα πριν χρόνια. Σε σημείο που έφτασα να γίνω σκληρή, με το γιο μου, κάποιες φορές για να μην γίνω...η ζαχαρένια μάνα που θέλει ντάντεμα. Τα σιχαίνομαι αυτά. Οι γονείς είναι γονείς. Τα παιδιά πρέπει ν' ανοίξουν τα φτερά τους, να φύγουν και να ανεξαρτητοποιηθούν. Όπως κάναμε κι εμείς.

Άλλο αγαπώ/σέβομαι/νοιάζομαι/φροντίζω κι άλλο "η αιώνια φυλακή" που κάποιοι γονείς κρατάνε τα παιδιά τους. Κι ας μην το λένε, δε χρειάζεται. Έχουν περάσει το μήνυμα χρόνια πριν...

Κι όχι μόνο κρατάνε τα παιδιά τους, αλλά χαλάνε και γάμους, μιας και αναφέρθηκαν και αυτοί πριν.. σε αυτό φυσικά φταίει και το ίδιο το "παιδί" , πρέπει και αυτό να βάλει τα όρια.

Ειδικά μάνες με γιους, δεν μπορούν να δεχτούν ότι θα τους φροντίζει μια άλλη γυναίκα, και θα κάνουν μια καινούρια ζωή.

Δεν είναι κακό να είσαι δίπλα στα παιδιά σου, αλλά να είσαι δίπλα τους για να τα βοηθήσεις, όχι να τα νταντεψεις και να τα κάνεις κουμάντο

Κι αυτό αν βλέπεις ότι το χρειαστούν (πραγματικα) ή στο ζητήσουν

Το ανακάτεμα ειναι ο,τι χειρότερο.

 

[glayki]

Αλήθεια είναι αυτό. Συμβαίνει πολύ συχνά, το να γίνονται κάποιοι/ες "γονείς των γονιών τους". Και το περίεργο ξέρεις ποιό είναι ; Ότι οι ίδιοι δεν το καταλαβαίνουν, δεν "το βλέπουν" και το ονομάζουν φροντίδα και νοιάξιμο. Ενώ, από ένα σημείο και μετά, γίνεται αρρωστημένο. Και ιδιαίτερα για τα παιδιά (μικρά/μεγάλα) που είναι κάτι σαν δέσμιοι.

Από τους χειρότερους φόβους μου αυτό, σαν χώρισα πριν χρόνια. Σε σημείο που έφτασα να γίνω σκληρή, με το γιο μου, κάποιες φορές για να μην γίνω...η ζαχαρένια μάνα που θέλει ντάντεμα. Τα σιχαίνομαι αυτά. Οι γονείς είναι γονείς. Τα παιδιά πρέπει ν' ανοίξουν τα φτερά τους, να φύγουν και να ανεξαρτητοποιηθούν. Όπως κάναμε κι εμείς.

Άλλο αγαπώ/σέβομαι/νοιάζομαι/φροντίζω κι άλλο "η αιώνια φυλακή" που κάποιοι γονείς κρατάνε τα παιδιά τους. Κι ας μην το λένε, δε χρειάζεται. Έχουν περάσει το μήνυμα χρόνια πριν...

Και εγώ έτσι το χειρίστηκα.Διακριτικά θα πω τη γνώμη μου, θα προσφέρω βοήθεια και ενεργητική ακρόαση ,οπότε το έχουν ανάγκη, αλλά δε θέλω επ ουδενί να λειτουργώ παρεμβατικα ή χειριστικα. Αυτόνομες υπάρξεις είναι και όχι προσκολλημένοι πάνω μου .. Άλλωστε δεν έχω αυτό το δικαίωμα να καθορίσω τον τρόπο που θέλουν να ζήσουν τη ζωή τους.

 

[Aura]

Μια περίπτωση που είχα δεί να έχει ξεφύγει απο αυτη τη κατάσταση και απο οσο την άκουγα ειχε αποδεχτεί κάποια πράγματα και δεν κατέκρινε τον πατέρα της πλέον μια χαρά προχώρησε στη ζωή της και πλέον εχει η ιδια μια καλή οικογένεια. Ναι θεωρώ πως μια γυναίκα η οποία δεν έχει συμφιλιωθεί με τον πατέρα της - τον σημαντικότερο άντρας στη ζωή της- θα έχει προβλήματα και στις μετέπειτα σχέσεις με τους άντρες που θα συναντήσει.




Μάλιστα - ενδιαφέρουσες ερωτήσεις πάμε να τις απαντήσω μία - μία.

Εσυ ζείς μια τέλεια ζωή ; εγω ζω μια τέλεια ζωή ; ΟΧΙ. Ζουμε όμως μια καλή και πασχίζουμε να τη κάνουμε καλύτερη.

Εκτιμούμε τις απλές μικρές χαρές της ζωής.

Μπορεί το θέμα να μην προέρχεται απο αυτην μπορεί και να προέρχεται ομως. Δεν έχεις αδικο ως προς το σκέλος οτι μπορεί ενας γονιός να μη δίνει την δέουσα προσοχή που θέλει το παιδί του (γενικά) στη περιπτωση της Εριφυλης αυτο δεν μπορουμε να το γνωρίζουμε a priori.

Η σκέψη αυτη για τους γονείς της μπορεί να πηγάζει και απο το γεγονός ότι ειναι πολυ απαιτητικός σαν άνθρωπος.... οι απαιτησεις αυτες εσωτερικεύονται και προς τον ίδιο της τον εαυτό για αυτο και καθε λιγο μας λέει έχει άγχος... εχω αγχος εχω αγχος δεν μπορώ κτλ κτλ. πρέπει να χαλαρώσει.

εγω την εχω καταλάβει οτι ειναι απαιτητική σαν άνθρωπος. Μια λύση ειναι να εκτιμήσει αυτα που της προσφέρουν ως τωρα οι γονεις της - να αποδεχτεί οτι ολοι μας μπορει να κάνουμε κ κάνα λάθος και αμα θέλει κάτι να κάτσει και να το συζητησει μαζί τους ήρεμα και ωραία. αΥΤΗ ειναι η δική μου θέση και όχι η ρήξη.

Και πώς γίνεσαι απαιτητικός; Εστω ότι οι γονείς σου είναι μια χαρά και εσύ έχεις υπερβολικές απαιτήσεις. Πάλι οι γονείς δεν σημαίνει ότι δεν κρατήσανε καλες ισορροπίες και σε κακομαθαν;

 

[Υδροχόος]

Δε γίνεται ένας έφηβος να εκτιμά τις μικρές χαρές τής ζωής. Ούτε εμείς το κάναμε (δεν εκτιμούσαμε, όπως εκτιμάμε...). Αυτά έρχονται στην πορεία, όσο μεγαλώνουμε, και μαθαίνουμε να εκτιμάμε (κι αν το καταφέρουμε κι αυτό...) γιατί τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Αυτό που ξέρω είναι ότι όταν παιδί εξωτερικεύει αυτό που νιώθει πρέπει να σκύβουμε πάνω από το "πρόβλημα" με κατανόηση και σεβασμό σε αυτό που έχει να πει. Δεν ωφελεί το κήρυγμα ούτε οι χαρακτηρισμοί (είσαι έτσι, αλλιώς, αλλιώτικα...). Ακούμε, κι αν μπορούμε λέμε κάτι. Αν αυτό που θα πούμε είναι βοηθητικό, το λέμε. Σε διαφορετική περίπτωση, το "βουλώνουμε" (γενικός κανόνας αυτός...). Δεν έχει νόημα, τη στιγμή που κάποιος "ανοίγεται" και "λέει τον πόνο του" να "δείχνουμε με το δάχτυλο". Δεν τον βοηθάμε έτσι. Ίσα - ίσα στο πρόβλημα που ήδη έχει του προσθέτουμε κι άλλο...

Είναι σαν κάποιος να είναι στα πατώματα και να του δίνουμε κλωτσιά να πάει και παρακάτω. "Χέρι" τού δίνουμε εκείνη τη στιγμή. Αν θέλουμε. Αν δε θέλουμε, τουλάχιστον δεν τον επιβαρύνουμε.

Και κάτι τελευταίο : Αν είναι απαιτητική (που δεν το γνωρίζω), οι γονείς ευθύνονται...

 

[glayki]

Από προσωπική εμπειρία προσφιλούς μου ατόμου τα τραύματα που προκαλούνται σε παιδική / εφηβική ηλικία λόγω συμπεριφοράς γονέων, απαξίωσης, αδιαφορίας κλπ ΔΕΝ επουλώνονται... Διαμορφώνουν το ψυχισμό, επηρεάζουν τη διαμόρφωση χαρακτήρα και τη μελλοντική αλληλεπίδραση με τους άλλους ανθρώπους. Είτε μας αρέσει ,είτε όχι το κουκούλωμα και η αποσιώπηση είναι τσιροτα στην πληγή.

Καλά θα κάνει ο κάθε άνθρωπος να αναλογιστεί το μερίδιο ευθύνης του, όταν γίνεται γονιός.

 

[linuxman]

Κονόμησες τώρα!

 

[Υδροχόος]

Καλά θα κάνει ο κάθε άνθρωπος να αναλογιστεί το μερίδιο ευθύνης του, όταν γίνεται γονιός.

Πέρα από το ότι επιβάλλεται να γίνει κάτι τέτοιο, είναι και πλήρως απελευθερωτικό. Γιατί νιώθει πιο "ελεύθερος" ο γονιός σαν φτάνει στο σημείο να συνειδητοποιήσει ότι κάνει λάθη. Παύει να αισθάνεται αλάνθαστος (οπότε υποχωρεί κι ο εγωισμός...) και νιώθει άνθρωπος/γήινος. Που σαν τέτοιος κάνει λάθη. Και δεν - θα πρέπει να - ντρέπεται να ζητήσει και συγγνώμη γι΄ αυτά, κάθε που απαιτείται...

 

[linuxman]

Παρα πολύ ωραία. Σοφά αυτά. Και είναι η σοφία αποκτούμε ολοένα καθώς μεγαλώνουμε.

 

[Himela]

Πάντως κατά τη δική μου λογική, η τεράστια τιτάνια ευθύνη του να γνωρίζεις ότι τα λάθη και τα σωστά που θα κάνεις ως γονιός θα επηρεάσουν έναν άνθρωπο από την πρώτη ως την τελευταία του μέρα (κι όχι τυχαίο άνθρωπο, το παιδί σου... ) με αποτρέπει από το να γίνω γονιός. Θα μου πείτε, ε και τί θα γίνει, αν σκέφτονται όλοι έτσι δε θα κάνει κανείς παιδιά, για μένα δε θα ήταν και τόσο τραγικό. Ο κόσμος μας είναι γεμάτος δυστυχισμένους ανθρώπους. Πόσο ακόμα;;;

 

[Πάνθηρας!]

Και πώς γίνεσαι απαιτητικός; Εστω ότι οι γονείς σου είναι μια χαρά και εσύ έχεις υπερβολικές απαιτήσεις. Πάλι οι γονείς δεν σημαίνει ότι δεν κρατήσανε καλες ισορροπίες και σε κακομαθαν;

Όχι απαραίτητα γιατι η απάιτηση για μένα έχει δυο σενάρια (υπάρχουν και περισσότερα αλλα εγω εστιάζω τωρα σε αυτά).

Καταρχας να ξεκαθαρίσω πως μόνο για καλό μπήκα να γράψω σε αυτό το θρέντ δεν τη ξέρω την Έρι και γενικα για άτομα που δε ξέρω αλλα ακομη και για όσους ξέρω δεν μπλέκομαι στα προσωπικά τους ειδικα αν δεν μ το ζητήσουν. Δεν εχω καμία δουλειά. Και γενικά δε γνωριζω κανεναν απο εδώ εκτος φόρουμ απλα έχω "ξεμεινει" και γράφω

Η απαίτηση λοιπον δεν σημαινει πάντα οτι εισαι κακομαθημένος εξαρτάται τι απαιτήσεις έχεις.... αν ειναι θετικές απαιτήσεις που οδηγούν σε ενα θετικό αποτέλεσμα ειναι θεμιτές.

Αν εγώ έχω απαίτηση να υπάρχουν καλές σχέσεις με γονείς και απο τις δυο πλευρές αυτο το εκφράζω επειδη εχω ένα όραμα όλοι να ειναι ώριμοι να αναγνωριζουν τα όρια τους να βελτιώνονται και να υπάρχει ενα ωραίο οικογενειακό κλίμα που οκ ας έχει και μια Α απόσταση. Αυτη μου η απαιτηση ας πούμε έχει θετικό πρόσημο.

Δε γίνεται σαν σύντροφος μιας κοπέλας να λέω μαλακιες για την οικογένεια της ακόμη και αν η οικογένεια της δεν ειναι αυτή που μου ταιριάζει εμενα 100% βρίσκω τρόπους να συμβιώνω. Αυτο βεβαια για αρκετες και αρκετους εκει έξω ειναι άγνωστη λέξη καθως τους νοιάζει μονο η πάρτη τους εν παση περιπτώση πάμε παρακάτω.

Το άλλο σενάριο της απαίτησης ειναι οτι κατα βαθος ενα άτομο ειναι ευαίσθητο ανησυχεί μήπως πληγωθει και οι απαιτησεις λειτουργούν ως μια γραμμή άμυνας για να γλιτώσει τα χειρότερα.

 

[Υδροχόος]

Πάντως κατά τη δική μου λογική, η τεράστια τιτάνια ευθύνη του να γνωρίζεις ότι τα λάθη και τα σωστά που θα κάνεις ως γονιός θα επηρεάσουν έναν άνθρωπο από την πρώτη ως την τελευταία του μέρα (κι όχι τυχαίο άνθρωπο, το παιδί σου... ) με αποτρέπει από το να γίνω γονιός. Θα μου πείτε, ε και τί θα γίνει, αν σκέφτονται όλοι έτσι δε θα κάνει κανείς παιδιά, για μένα δε θα ήταν και τόσο τραγικό. Ο κόσμος μας είναι γεμάτος δυστυχισμένους ανθρώπους. Πόσο ακόμα;;;

Αυτό το έχεις πει πολλές φορές. Και από ένα σημείο και μετά δεν καταλαβαίνω το γιατί...

Και δε λέω ότι έχεις άδικο, δίκιο έχεις. Αλλά...

Όπως προείπα, όλοι κάνουμε λάθη. Γιατί να εξαιρεθούν οι γονείς, μόνο και μόνο επειδή είναι γονείς ; Άλλοι κάνουν λιγότερα, άλλοι περισσότερα κι άλλοι καθοριστικής σημασίας για την ζωή των παιδιών τους.

Το θέμα είναι να αναγνωρίζουν τα λάθη τους και να προσπαθούν να τα διορθώσουν και να μην τα επαναλαμβάνουν.

Δεν κάνουμε λάθη ηθελημένα. Κάποιοι από εμάς έστω...Προσπαθούμε για το καλύτερο. Όπως και όσο μπορούμε...

 

[Scandal]

Το ανθρωπίνως δυνατό κάνει ο κάθε γονιός, ο ένας καλύτερα ο άλλος χειρότερα.
Αυτό που λέει η Himela είναι ότι γι' αυτήν δεν αρκεί και ότι πρέπει να γίνονται όλα τέλεια.

Θυμάμαι είχα διαβάσει ή ακούσει κάπου από παιδοψυχολόγο, ότι ένα παιδί μπορεί να πάρει κάτι στραβά ή να στιγματιστεί από μια ενέργεια ή προσέγγιση του γονιού, την οποία ο γονιός δεν μπορεί να την αντιληφθεί ή αντικειμενικά δεν ήταν κάτι "κακό". Συνεπώς τπτ δεν είμαι σίγουρο.
Απλά όποιος θέλει υιοθετεί μια μηδενιστική άποψη με το φόβο της ευθύνης και δεν παίρνει το ρίσκο να κάνει παιδιά. Και δεν είναι λίγοι.