Η πολιτική του Τραμπ κατά των εκτρώσεων βασίζεται κυρίως στις απαιτήσεις των συντηρητικών ψηφοφόρων και των καθολικών που σύμφωνα με τις πεποιθήσεις τους η έκτρωση πρέπει να αποθαρρύνεται αυστηρά. Επίσης, η Αμερική είναι μια χώρα που χρειάζεται αυτά τα παιδιά για να συνεχίσει να αναπαράγεται το οικονομικό της μοντέλο και κάπως έτσι συμφέρει την τωρινή τάξη πραγμάτων γενικά να μην γίνονται εκτρώσεις (μακροοικονομικά μιλώντας, το κέρδος είναι μικρότερο από το κόστος τους).
Από καθαρά υγειονομική άποψη ισχύουν όρια και προϋποθέσεις στην διενέργεια μη αυτόματων εκβολών (εκτρώσεων). Οι προϋποθέσεις είναι ιατρικές και αφορούν κυρίως την υγεία της μαμάς. Το έμβρυο όμως προστατεύεται εξίσου από το νόμο και για αυτό υπάρχουν και πιο συγκεκριμένες ρυθμίσεις.
By the way επειδή η επιβίωση ενός πρόωρου (απλή επιβίωση όχι φυσιολογική ντε και καλά) νεογνού εξαρτάται μόνο από την τεχνολογική υποδομή και την επάρκεια ενός συστήματος υγείας, το οποίο με τη σειρά του έχει τις βάσεις του στο κοινωνικό-οικονομικό μοντέλο της εκάστοτε χώρας, για αυτό και το ζήτημα φτάνει να είναι μείζον πολιτικό θέμα. Διότι θίγει εξ' αρχής την κοινωνική πολιτική και σε τελική ανάλυση τον τρόπο που ρυθμίζονται τα πράγματα σε μια κοινωνία.
Γιατί φτάσαμε να συζητάμε για το αν θα επιτρέπονται οι εκτρώσεις κατά τις τελευταίες εβδομάδες της κύησης και δεν συζητάμε καθόλου για την πρόληψη; Γιατί μια γυναίκα πρέπει να υποστεί βιασμό, ή να μείνει έγκυος και να κυοφορήσει ένα μωρό που της καταστρέφει την ψυχική υγεία και να μην έχει άμεσα πρόσβαση μετά από έναν βιασμό σε υποστηρικτικές δομές ώστε να μην χρειαστεί ένα μωρό (που όντως δεν φταίει) να πεθάνει κατά τις τελευταίες εβδομάδες της κύησης του;
Αν το δει κανείς από καθαρή σκοπιά δημόσιας υγείας (σωματικής και ψυχικής) είναι όντως σκόπιμη η επικέντρωση της συζήτησης μόνο στο ζήτημα των εκτρώσεων;
Φιλοσοφικά, ναι η γυναίκα έχει κάθε δικαίωμα να μην θέλει ένα μωρό, αλλά και το μωρό όντως έχει κάθε δικαίωμα να ζήσει και αυτά τα δύο είναι δυσεπίλυτα και για αυτό θα έπρεπε να υπάρχει πρόληψη, ολοκληρωμένη φροντίδα και υποστήριξη από νωρίς. Σε ένα κράτος όμως με πλήρως ιδιωτικό σύστημα υγείας με δομές επιχειρήσεις όλα αυτά περνούν από το μικροσκόπιο του κέρδους και του κινήτρου της αγοράς....
Η "αποδεκτή αριστερά" της Αμερικής, η σοσιαλδημοκρατική της έκφραση όπως τη γνωρίσαμε δηλαδή στην Ευρώπη, προωθεί την ιδέα του ατομικού δικαιώματος παραβλέποντας και το δικαίωμα του εμβρύου, ακριβώς όμως για τους ίδιους σκοπούς και λόγους που θα έκανε το ίδιο και η συντηρητική δεξιά. Για να μην αναγκαστεί το κεφάλαιο να κάνει υποχωρήσεις απέναντι στο κοινωνικό αγαθό της υγείας!
Συνεπώς, κατά την ταπεινή μου άποψη, το δίλημμα είναι επίπλαστο διότι δικαίωμα έχουν και οι δύο και ο μόνος τρόπος να διασφαλιστούν τα δικαιώματα και των δύο είναι να υπάρξει σοβαρή μέριμνα για αυτές τις γυναίκες με ολοκληρωμένη και όσο πιο σύντομα διαθέσιμη φροντίδα με καθολική πρόσβαση. Χωρίς διακρίσεις και χωρίς έξτρα κόστος για τον πολίτη (που για το σύστημα πρέπει να είναι μόνο καταναλωτής).
Μήπως αυτοί που χαΐδεύουν τα αυτιά (και όχι μόνο) του κεφαλαίου, στην πραγματικότητα μετακυλίουν μια βασική υποχρέωση του κράτους στον πολίτη (και την ατομική του ευθύνη για άλλη μια φορά) μεταμφιέζοντας την σε δικαίωμα;
Γιατί η γυναίκα δεν έχει μόνο το δικαίωμα να μην κάνει ένα παιδί που δεν θέλει. Έχει και το δικαίωμα να μην χρειαστεί να ζήσει κάτι τέτοιο εξ' αρχής όπως και ένα έμβρυο που αφέθηκε να γίνει μωρό έχει και αυτό το δικαίωμα να γεννηθεί και να ζήσει.
