Η αντίληψη του εθνικοσοσιαλισμού γύρω από το θείο είναι θα έλεγα ελευθεριακή. Δεν τον αφορά τι πιστεύει ο καθένας αρκεί να μην έρχεται σε αντίθεση με την έννοια της φυλής. Εδώ έρχεται το πρόβλημα με τον χριστιανισμό. Στην ορθόδοξη ερμηνεία του είναι αναμφισβήτητα οικουμενικός. Δεν αναγνωρίζει έθνη και φυλές και αυτό είναι κυρίως έκδηλο στην Ευαγγελική εκκλησία των ΗΠΑ όπου η ίδια προωθεί πολλές φορές την woke κουλτούρα. Εδώ είχαν συμμετάσχει στην αντισυγκέντρωση των άπλυτων στο Charlottesville. Στην Ελλάδα ευτυχώς κάπως είναι ταυτισμένος με το έθνος. Πάντως ο Στράσσερ στα βιβλία του δηλώνει χριστιανός και τον θεωρεί αναγκαίο ενοποιητικό στοιχείο για το κοινό ευρωπαϊκό αίσθημα.
Καταρχάς δηλώνω άκρως ενθουσιασμένος με την απάντησή σου. Πέραν της πληθώρας πληροφοριών και αντιλήψεων που παραθέτεις, ούσες όλες μια και μια, ασχέτως εαν συμφωνούμε ή διαφωνούμε, μου δίνεις και την ευκαιρία να απαντήσω και να επεκτείνω σε πράγματα που η Αυτοκρατορική Αρχή θα έχει στην καρδιά της ιδεολογίας της για τον Λαό.
Για την Αυτοκρατορία, ο Χριστός δεν είναι βασικό κομμάτι της, είναι το πρώτο των πρώτων. Προσοχή, ο Χριστός, όχι απαραίτητα ο κλήρος, ο οποίος μπαίνει κάτω από το Έθνος και οφείλει να το υπηρετεί.
Διότι σε αντίθεση με τον Εθνικοσοσιαλισμό (εφεξής NS στο κείμενο) όπως μου τον περιγράφεις όντως ελευθεριακό απέναντι σε αυτό το ζήτημα, ο Ελληνικος Αυτοκρατορισμός αν μπορούσαμε να τον ορίσουμε έτσι, θα έχει χρώμα ξεκάθαρα Χριστιανικό. Θα προωθεί συγκεκριμένες αξίες, ακόμα και αν θα μπορούσε ως ιδεολογία πιο ελευθεριακά να επιβιώσει και με πληθώρα άλλων δογμάτων στην κοινωνία, δεν την επικροτεί ούτε την ενστερνίζεται σε μια "πιστέψτε ότι θέλετε αρκει να μην μας πηγαίνετε κόντρα νοοτροπία" οπως ο NS.
Κι αυτό, γιατί αναγνωρίζει την διαβρωτική ως προς το Έθνος μας κουλτούρα άλλων δογμάτων και το ρόλο του Δούρειου Ίππου που κάποια απο αυτά αναλαμβάνουν αγαστά συμμαχώντας με τις μεγαλοδοξίες έτερων εθνών.
Όσο για την ερμηνεία της εργασίας, οι εποχές άλλαξαν πια. Ο μόνος τρόπος για να γίνουν επίκαιροι οι αρχαίοι στο θέμα αυτό είναι να έχουμε τους νέους δούλους (ρομπότ) να εργάζονται για εμάς και εμείς να φιλοσοφούμε. Το σύμβολο του στρασσερικού εθνικοσοσιαλισμού είναι το σφυρί της εργατιάς και το σπαθί του μαχητή του έθνους.
Επ αυτού δεν έχω καταλήξει ακόμα διότι είναι πολλά τα τινά.
Θρησκειολογικά μόνο ο Θεος μπορεί να πνεύσει ζωή, συνεπώς όποια ζωή πλάσουμε εμείς θα είναι πιθανόν για κάποιους ενάντια στη βούληση του Θεου, άρα πιθανόν και Δαιμονική, πέραν της όποιας ευαλωτότητας θα έχουν τα μηχανικά αυτά σώματα σε Δαιμονική κατάληψη καθότι στερούμενα ψυχής άρα και οποιασδήποτε σύνδεσης με τον Θεο.
Δε σου λεω οτι τα πιστεύω τα παραπάνω, σου λεω πως θα μπορούσε να ερμηνευτεί από άλλους.
Κοινωνικά, θα δημιουργούσαμε δούλους σε μια έλλογη φυλή (αν τα ρομποτ έχουν ΑΙ), ακόμα και τεχνητή, οπότε εκει θα μπουμε σε άλλες φιλοσοφικές ατραπούς κατα πόσον ειναι ηθικό να καταπιέζουμε αυτή τη νεα φυλή και ουσιαστικά να προκαλούμε τους σπόρους μιας μελλοντικής εξεγέρσεώς της εναντίον μας. Δεν ειμαι εναντίον όμως στη χρήση ρομποτ ως δούλων.
Επίσης να σου επισημάνω πως και σήμερα υπάρχει δουλεία. Το ότι υφίσταται με άλλη μορφή, το οτι δεν βλέπεις τους άμεσους δυνάστες σου ή ότι έχεις κάποια επίφαση -ουσιαστικά φαλκιδευμένης- ελευθερίας, αυτό δεν καθιστά όλο το σύστημα πολύ διαφορετικό από την αρχαιότητα.
Η επένδυση στον Πολιτισμό αντί του διαρκούς σφυριού για τις πολυεθνικές θα πρέπει να βασιστεί επάνω σε αλλαγή του χεριού που βαστάει το σφυρί. Περισσοτερα αμέσως παρακάτω.
Προτιμώ το συλλογικό από το ατομικό πάντα. Βέβαια περίεργο να είσαι υπέρ του ελευθεριακού όταν υποστηρίζεις έναν αυτοκρατορικό τρόπο διοίκησης.
Πράγματι, η προτίμησή μου κι εμένα ειναι μια κάποια τέτοια περι συλλογικότητας, όχι όμως σε σημείο που να προσιδιάζει τον κομμουνισμό, ήτοι να εξαλείφει πάσα ατομική πρωτοβουλία και άνθιση του Εγω προς όφελος του Εμεις, καθώς πιστεύω βαθύτατα πως δεν ωφελεί το Εμείς αλλά το Εκείνους. Άλλη ώρα για το ποιοι είναι οι Εκείνοι.
Επί της παρούσης, οφείλουμε να έχουμε μια ισορροπία και όχι αυτή την ολιγαρχική διαστροφή σώρρευσης πλούτου με χρωματισμους ακραιοσοσιαλιστικής νουθεσίας από τα σύγχρονα κάτεργα τις πολυεθνικές, με τις ευλογίες της καθε διορισμένης κυβέρνησης από τας Βρυξέλλας και αλλούθε.
Αναλυτικότερα, οι άνθρωποι θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να επιχειρούν, να διοικούν και να αποφασίζουν οι ίδιοι και να απολάβουν ως επι το πλείστο ποσοστό τους καρπούς των κόπων τους και όχι υπο μορφή απωλεσθείσας υπερ της BMW του εφέντι υπεραξίας πολλές φορες κατα το 1/2 ή και λιγότερο (δηλαδή ο μισθός σου 1000 ευρώ και το έργο που παράγεις να ειναι για 2.000 ή και περισσότερο).
Παρόλαυτά, επειδή δεν μπορεί να είναι ασφαλώς όλη η χώρα έτσι και αναγκαία θα υπάρξουν και πιο πολύπλοκες επιχειρηματικές δομές, αυτές θα πρέπει να ελέγχονται από ντόπιους (μοντέλο κατ ελάχιστον πχ. Ταιλάνδης όπου ο ένας εταιρος ειναι Ταιλανδος) ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο η δομή αυτή να μην περιέλθει ποτέ εις έλεγχο ξένων οντοτήτων και δη πολυεθνικών που έχουν άλλες οικονομίες κλίμακος και άλλες διευκολύνσεις. Η συνάσπιση σε τύπου πολυεθνικό μέγεθος ντόπιων παραγόντων όταν η ισχύς της επιχειρηματικής οντότητας ειναι εξωγενής ως προς τη χώρα, επιτρέπεται, ομως όχι και το αντίθετο. Κοινώς αμα γινουμε εμείς αρκετα ισχυροι για να τους κάνουμε κουμάντο ναι, το αντίθετο όχι.
Εδώ ήθελα πολύ να καταλήξω. Αλήθεια τι νοείται για έναν Έλληνα; Ο κλασσικός γραφικός boomer δεξιός συντηρητικός; Ο καθωσπρέπει της κοινωνίας; Είναι και από τις διαφωνίες που είχα ιστορικά με την υφολογία του καθεστώτος της 21ης Απρίλη. Ένα καθεστώς σφόδρα εχθρικό προς την νεολαία και τις τάσεις της εποχής της, πλήρως προσκολλημένο σε ένα καθωσπρέπει πρότυπο. Ο συντηρητισμός δεν βοηθάει πάντα απαραίτητα. Χρειάζεται ο ριζοσπαστισμός, το καινούργιο, το ρομαντικό, το έντονο.
Η Μεγάλη Ιδέα και η συνεχής επιδίωξη ακόμα και σε βαθος χιλιετίας απελευθέρωση της υπόλοιπης Αυτοκρατορίας και η εδραίωση ενός ανώτερου πνευματικά και υλικά πολιτισμού βασισμένου στα αυτοκρατορικά πρότυπα.
Αυτά και μόνον.
Οτιδήποτε άλλο, είναι εξόχως προδοτικό.
