Μιλάμε συνήθως για τη σχετικότητα της αλήθειας συλλογιζόμενοι την υποκειμενική αντίληψη που έχει το κάθε άτομο για αυτήν. Ποιο είναι όμως, συχνά, το βασικό κίνητρο που μας κάνει να ενστερνιστούμε μια «αλήθεια»; Η επιθυμία για την αλήθεια αυτή καθαυτή ή το όφελος που αποκομίζουμε από αυτήν; Και η λέξη «όφελος» δεν πρέπει να νοηματοδοτείται πάντα αρνητικά – κι όταν αγαπάει κάποιος, ωφελείται.
Το ζήτημα έχει ενδιαφέρον όταν αφορά ένα ευρύτερο σύνολο ανθρώπων. Μιλάμε για το όφελος της κοινωνίας, της κοινότητας. Η κάθε κοινότητα είναι ένας πολυσύνθετος ζωντανός οργανισμός που επιδιώκει, με περισσότερο ή λιγότερο αποτελεσματικό τρόπο, την επιβίωση και την ανάπτυξή του. Θα έλεγα ότι αυτή η επιδίωξη δεν ταυτίζεται εξ ορισμού με την αναζήτηση κάποιας «αντικειμενικής αλήθειας». Ένα ενδιαφέρον παράδειγμα είναι όταν, από κάποια "παιχνίδια της μοίρας", η δικαίωση ενός κατοίκου - του οποιουδήποτε κατοίκου - μπορεί να βλάψει είτε έναν άλλο πολύ ικανό και παραγωγικό κάτοικο, είτε να προκαλέσει ανεπιθύμητες αλυσιδωτές αντιδράσεις σε ένα μέρος της κοινότητας, είτε, γενικότερα, να ισοδυναμεί με το χάσιμο νέων ευκαιριών και δυνατοτήτων για την ευημερία της κοινότητας. Και εάν συνέβαιναν αυτά ή μερικά από αυτά, τότε τι σόι ανταμοιβή θα ήταν για το άτομο αυτό η δικαίωσή του;; Ή καλύτερα τι έχει μεγαλύτερη σημασία; Η ατομική δικαίωση ή το χάσιμο νέων δυνατοτήτων για ανάπτυξη και πρόοδο του συνόλου; Γενικότερα, το ζήτημα που τίθεται στο παρών thread δεν έχει εύκολες και έτοιμες απαντήσεις, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές, που ελλείψει δεδομένων, ό, τι και να πει κανείς τίθεται εν αμφιβόλω...
Το κάθε άτομο είναι μια ξεχωριστή προσωπικότητα και προσφέρει απ’ το δικό του πόστο, αλλά, κακά τα ψέματα, το ποιος είναι ικανότερος και παραγωγικότερος από κάποιον άλλο είναι συχνά ολοφάνερο – δεν είναι κακό αυτό, φυσικό είναι! Εγώ, πάντως, δε θα ήθελα να είμαι στη θέση κάποιου που το "άδικο" ή το "δίκιο" του θα γινόταν αιτία να μειωθεί η δύναμη της κοινότητας ή να χτυπηθούν άτομα μεγαλύτερης και αναμφισβήτητης αξίας με αποτέλεσμα να χαθούν ευκαιρίες ανάπτυξης! Σε αυτή την περίπτωση, είτε είχα δίκιο είτε άδικο είτε κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο, δεν θα ένιωθα και τόσο καλά…
Όταν, λοιπόν, το αληθινό εξισώνεται με το ωφέλιμο, τότε αυτό που έχει σημασία είναι η ποιότητα του οφέλους. Και οπωσδήποτε είναι ανώφελο όταν επιτρέπουμε στα λάθη, στις κακές εκτιμήσεις και γενικότερα στα ελαττώματά μας να αποδυναμώνουν το σύνολο. Με απλά λόγια: Ο κάθε άνθρωπος δεν έχει μόνο ελαττώματα, αλλά και προτερήματα. Όταν επικεντρωνόμαστε αποκλειστικά στα πρώτα, τότε δεν αφήνουμε τα τελευταία να αναπτυχθούν και να αποδώσουν καρπούς. Όταν δεν αφήνουμε τα πρώτα να μας αποδυναμώσουν, αλλά μαθαίνουμε από αυτά και γινόμαστε καλύτεροι, τότε το γεγονός αυτό προστίθεται στα προτερήματά μας και ωφελεί μελλοντικά και το σύνολο...
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
