Μα και λογικό είναι αφού εδώ στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πολλές μεγάλες επιχειρήσεις για να δώσουν καλούς μισθούς και σχετικά εναρμονισμένους με το εκαστοτε κόστος ζωής. Απο κει και πέρα,εξαρτάται φυσικά και από τον κλάδο στον οποίο δουλεύεις και φυσικά εξαρτάται και από το mindset της εταιρείας. Οι περισσότερες εταιρείες ακόμα και σήμερα έχουν στο μυαλό τους την δικαιολογία της οικονομικής κρίσης εξού και οι μισθοί που αναφέρεις
Γιώργο σ' αυτό που λές έχεις δίκιο, όμως ισχύει αυτό που λέει πιο πάνω η Λένω. Ο καθένας τα ζυγίζει και επιλέγει. Δεν υπάρχει η τέλεια δουλειά. Ούτε αυτό που λέει αφοριστικά ο Φώτης, ότι το δημόσιο επιλέγεται από ανθρώπους με χαμηλές φιλοδοξίες. Υπάρχει τι σου κάνει, και τι ακριβώς θες να κάνεις ως επάγγελμα αλλά και να πως να το συνδυάσεις με τη ζωή σου. Έτσι όπως έχει γίνει ο ιδιωτικός τομέας ακόμη και στο εξωτερικό, δεν υπάρχει ισορροπία εργασιακής-ιδιωτικής ζωής και ούτε σεβασμός στην αξία του ανθρώπου. Προέχει η αξία του CEO και των μετόχων με την εξαθλίωση των υπαλλήλων ... μέσω συνεχούς αντικατάστασης του ανθρώπινου δυναμικού. Οι εταιρίες ποτέ δεν θα εξορθολογιστούν. Πάντα θα ζητάνε αυτό που συμφέρει την κερδοφορία τους ακόμη και αν θα πρέπει να απολύουν 15.000 προσωπικό! Το σημαντικό ερώτημα είναι πως η ζωή μπορεί να προγραμματιστεί σε επίπεδο οικογένειας και προσωπικής πραγμάτωσης όταν ξέρεις ότι είσαι 50% μέσα στους πιθανούς 15.000 απολυμμένους και αν όχι τώρα, σίγουρα κάποια στιγμή.
Αν απομονώσουμε μόνο αυτό από όλο το κείμενο βλέπουμε ότι η δουλειά έχει χάσει την αξία της. Επικρατεί ένα "σπρώξιμο" στη σειρά για να περάσει ο επόμενος και να διοριστεί, εφόσον απολυθεί ο προηγούμενος. Δεν υπάρχει σταθερή δουλειά, δεν υπάρχει προγραμματισμός ζωής, δεν υπάρχουν στόχοι και όνειρα. Για μένα αυτό δεν είναι ζωή. Είναι καριέρα στο ψυχιατρείο, δηλαδή, να προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι έχω μια τοπ δουλειά σε μια μεγάλη πολυεθνική για να κερδίζουν άτομα που δεν τα θα δω ποτέ στη ζωή μου σε φυσιολογική εταιρική συζήτηση και τα οποία απλά πουλάνε μετοχές από τα κέρδη της εταιρίας. Την ίδια στιγμή να ξέρω ότι είμαι 50% σε δυνητική απόλυση είτε ρητά είτε με κίνητρα σιωπηρής παραίτησης. Αυτό τι είδους καριέρα είναι; Καριέρα αναλώσιμης ζωής; Περί ορέξεως.
Το δημόσιο δεν αποτελεί προνόμιο καριέρας και ούτε αποτελεί "πρωτοτυπία" της Ελλάδας. Ξαναλέω για πολλοστή φορά ότι σε όλες τις χώρες υπάρχουν θέσεις εργασίας στο δημόσιο. Όλοι οι άνθρωποι ξέρουν ότι το κράτος παρέχει μια ασφαλή εργασία και σέβεται τον εργαζόμενο με διάφορες παροχές καθώς το κράτος δεν έχει κερδοσκοπικά κέρδη αλλά είναι νομική μορφή εξουσίας! Η Ελλάδα φαίνεται ότι εστιάζει περισσότερο στο δημόσιο επειδή έχει αδύναμο ιδιωτικό τομέα αλλά όχι για πολύ.
Αν διαβάσεις οικονομικές εφημερίδες θα δεις ότι τρέχουν αναπτυξιακά έργα επενδύσεων σε τομείς logistics, κατασκευών, μεταποιητικού εμπορίου και κάθετης βιομηχανίας στις βιομηχανικές ζώνες μεγάλων πόλεων όπως Θεσσαλονίκη, Βόλος και ειδικότερα στην Πάτρα (με το νέο λιμάνι και το νέο υπό κατασκευή υπερσύγχρονο δίκτυο τρένων υψηλής ταχύτητας που θα συνδέει την Πάτρα με τον Πειραιά). Αυτά τα αναπτυξιακά έργα σίγουρα θα δημιουργήσουν ευκαιρίες καριέρας και με τη σειρά τους θα αλλάξουν και τη μορφή που θα λειτουργεί ο δημόσιος τομέας. Πάντα η οικονομική ανάπτυξη μιας χώρας μέσω του ιδιωτικού τομέα, επωφελεί την βελτίωση των δημοσίων υπηρεσιών λόγω οικονομικού κύκλου. Το κράτος της Ελλάδας δεν είναι του 1950. Πλέον η τεχνητή νοημοσύνη και οι νέες τεχνολογίες συμπαρασύρουν στην πρόσληψη υπαλλήλων με γνώσεις και δεξιότητες ακόμη και στο ελληνικό δημόσιο. Πριν λίγες βδομάδες μια ομάδα πολιτικών και επιχειρηματικών αντιπροσώπων από Κινέζους, Καναδούς και Μεξικανούς εκδήλωσαν άμεσο επενδυτικό ενδιαφέρον για το υπερσύγχρονο λιμάνι της Πάτρας (και ΝΔ.Ευρώπης). Η Πάτρα τα επόμενα χρόνια αναμένεται να παίξει σημαντικό ρόλο στην εθνική οικονομία με τον τουρισμό κρουαζιέρας με υποδομές ανεφοδιασμού τεραστίων κρουαζερόπλοιων και μηχανοστασίου, αλλά και στον τομέα της βιομηχανίας και του logistics με Ευρωπαϊκές και διεθνείς συνδέσεις.
