Τρία χρόνια βίωνα μια παρόμοια ιστορία με όσες διάβασα.
Όταν γνωριστήκαμε, ήμουν μόλις 19 και εκείνος 34. Τότε θαμπώθηκα από την πείρα και την πασπαλισμένη σοφία.
Τώρα, είμαι κάθετη στο ότι δε θα το επαναλάμβανα.
Αρχικά σαφώς η "ανταλλαγή" είναι ενδιαφέρουσα και προκλητική. Παίρνεις γνώση, δίνεις ζωή και ενέργεια. Πόσο όμως να κρατήσει αυτό; 2 μήνες, 6, άντε ένα χρόνο.
Μετα; Μετά ο ισχυρότερος (και συνήθως σαφως και είναι ο μεγαλύτερος) θέτει τα πλαίσια και χωρίς να το καταλάβεις αρχίζεις να χάνεις τον εαυτό σου. Οι φίλοι σε λένε ξενέρωτη, οι γονείς καμαρώνουν - σε βρίσκουν ώριμη!- και εσύ μετανιώνεις.
Έχεις όμως πλέον εξαρτηθεί. Φεύγεις δύσκολα.
Έχεις ήδη χάσει το παιχνίδι. Εκείνος θεωρεί τη συμβιβαστικότητα σου, υποταγή.
Η συνέχεια γνωστή..
Όταν βρεις, τα πατίνια που θα σε κάνουν να τρέξεις, απλώς ανασαίνεις.
Και όσο και αν το έχεις ξεχάσει, τα πατίνια, είναι εκεί.
Άντε μόνο να χρειαστούν λίγο λάδωμα οι ρόδες..
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.