Και ένα ακόμα, στην Ελλάδα είχαμε φετίχ με τα σπίτια όπως είχαμε και διάφορα ρητά όπως το "να έχεις ενα κεραμμύδι πάνω από το κεφάλι σου".
Αυτό δεν το βλέπεις μόνο με τις αγορές αλλά και γενικά το πόσο δενόμαστε με τα σπίτια.
Στο εξωτερικό είναι συνηθισμένο αν ένα σπίτι το είχε μια 4μελης οικογένεια, μόλις τα παιδιά πάνε να ζήσουν μόνα τους οι γονείς να πουλάνε το σπίτι αφού πλέον δεν τους χρειάζεται τόσο μεγάλο και να αγοράζουν ένα μικρότερο που πολλές φορές είναι και σε διαροετική περιοχή/πόλη που ταιριάζει περισσότερο σε συνταξιούχους.
Πολύ σπάνια θα δεις Έλληνες γονείς να το κάνουν αυτό.
Ακόμα και αν κάποιος 30αρης έχει τα λεφτά για την προκαταβολή για να πάρει σπίτι και να πληρώνει το αντίστοιχο δάνειο, που δεν είναι λίγοι αυτοί που τα έχουν, δεν βρίσκουν λόγο να το κάνουν αν δεν έχουν οικογένεια. Και πράγματι, αν είσαι μόνος σου γιατί να φορτωθείς ένα δάνειο για 30 χρόνια για ένα σπίτι 50 τετραγωνικών που μπορεί σε 5-10 χρόνια να μην το χρειάζεσαι αν πλέον έχεις μετακομίσει σε άλλη πόλη ή έχεις οικογένεια. Το να το νοικιάσεις ή να το πουλήσεις σε αυτή την περίπτωση είναι μια προοπτική με τα δικά της προβλήματα και ρίσκα, ούτε θέλουν ούτε μπορούν όλοι να ασχοληθούν με το real estate.
Για οικογένεια ή ζευγάρι που ξέρουν ότι για αρκετά χρόνια θα μείνουν στο ίδιο μέρος έχει πολύ περισσότερο νόημα και συνήθως εκεί αγοράζουν.
Συνολικά στις περισσότερες χώρες οι περισσότεροι μένουν σε ιδιόκτητα σπίτια, το ποσοστό ιδιοκατοίκησης στην ΕΕ συνολικά είναι κάπου γύρω στο 65-70%.
