@Eclipse
Λοιπόν, έχω χρόνο είναι η αλήθεια, αλλά δίσταζα να γράψω σοβαρά περί μαγείας λόγω των «παρεμβολών». Φυσικά και δεν τους δίνω σημασία, αλλά είναι πραγματικά ωραίο κι ενδιαφέρον θέμα και δεν μου αρέσει να μαγαρίζεται.
Αρχικά, πάμε σε έναν προσωπικό ορισμό: Μαγεία είναι η οποιαδήποτε μορφή επιβολής της σκέψης πάνω στην ύλη, όταν αυτή τελείται συνειδητά και σκόπιμα. Για παράδειγμα, το να προσπαθήσω να γοητεύσω μία γυναίκα είναι κατά έναν τρόπο μαγεία, άλλωστε η ίδια η γητεία θεωρείται μορφή μαγείας (παλαιότερα οι μάγοι αποκαλούντο γητευτές, υπάρχει ετυμολογική συγγένεια μεταξύ γοητείας και γητείας ξεκάθαρα).
Πάμε όμως στα πρακτικά, τι είναι μαγεία έτσι όπως οι περισσότεροι την έχουμε στο μυαλό μας. Χονδρικά, χωρίζεται σε δυτική και ανατολική μαγεία. Αυτή που γνωρίζουμε εμείς είναι η δυτική μαγεία, η οποία αποκαλείται «τελετουργική μαγεία». Ο μάγος, με τη βοήθεια αντικειμένων, πχ ξίφος, προσπαθεί να ασκήσει αυτή την επιρροή πάνω στην ύλη, προσπαθώντας να επηρεάσει την ύλη. Ένα πάρα πολύ απλό παράδειγμα «ξορκιού» είναι κάποιος, για παράδειγμα, να απεικονίσει νοερά στο μυαλό του μια σφαίρα ενέργειας, από την οποία αντλεί θετική ενέργεια. Σύμφωνα με αυτούς που ασχολούνται με αυτά τα πράγματα, αν το κάνει για πολύ καιρό και το πιστεύει πραγματικά, αυτή η σφαίρα θα αποκτήσει κάτι σαν ύπαρξη και όντως θα έχει αποτελέσματα.
Η δυτική/τελετουργική μαγεία προέρχεται από την Καββάλα και εν γένει τις Αγγελικές οντότητες του Ιουδαϊσμού. Αυτό που λέμε λευκή/μαύρη μαγεία είναι ουσιαστικά η δεξιά/αριστερά ατραπός. Ο λευκός μάγος (δεξιά ατραπός) δεν είναι ακριβώς καλός άνθρωπος, αλλά σέβεται την ελεύθερη βούληση και προσπαθεί για το κοινό καλό ενώ ο μαύρος (αριστερά ατραπός) χρησιμοποιεί τη μαγεία για προσωπική ανέλιξη και δεν διστάζει να επηρεάζει την ελεύθερη βούληση των άλλων. Ουσιαστικά η διάκριση μεταξύ δεξιάς ή αριστεράς ατραπού είναι ο σεβασμός ή μη στην ελεύθερη βούληση. Το δεξιά/αριστερά δεν είναι τυχαίο δίπολο, πάντως, στον Χριστιανισμό πχ οι καλοί κάθονται δεξιά και οι κακοί αριστερά του Θεού, τη μέρα της κρίσης. Η μαγεία, πάντως, είναι παρεξηγημένη έννοια. Ακόμα και η Θεία Κοινωνία είναι μορφή τελετουργικής Μαγείας, γιατί είναι μία τελετή που συμβαίνει με κάποιον υπερβατικό σκοπό.
Αλλά, ας μιλήσουν και οι ειδικοί, όπως η Dion Fortune, μία από τις κορυφαίες μορφές της δυτικής μαγείας. Από το βιβλίο της, υγιής αποκρυφισμός:
«Ο μυημένος της Δεξιάς Ατραπού είναι εστιασμένος στη Θεότητα, ενώ ο μυημένος της Αριστερής Ατραπού είναι εστιασμένος στον εαυτό του. Αυτή είναι η πρωταρχική διαφορά τους...
...Ο μυημένος της Αριστερής Ατραπού στοχεύει στη δύναμη με κίνητρο την αυτοϊκανοποίηση...
...Επιζητεί να αφυπνίσει τις ψυχικές ικανότητες -στον εαυτό του και στους άλλους- με όσο το δυνατόν ταχύτερους και λιγότερο κοπιαστικούς τρόπους, και όχι με την αργή ωρίμανση που φέρνει η νοητική εκπαίδευση και ο διαλογισμός».