. Ένα από τα σωστά του Μαρξ ήταν η διατύπωση "εάν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν κάτι, θα ήταν παράνομες". Ας σκεφτεί αυτή τη φράση κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος που θέλει να δει κάποια αλλαγή.
Δεν μπορείς να εγγυηθείς ότι αυτό που θα φέρει η "αλλαγή" θα είναι καλύτερο.
Όπως και ο κομμουνισμός εν τέλη αποδείχθηκε χειρότερος.
Μπορεί εσύ σαν άτομο να βράζεις και να θέλεις να γκρεμιστεί το σύμπαν αλλά εγώ δεν βλέπω ότι ο κόσμος γενικά έχει στο μυαλό του κάτι τόσο ριζικό όπως κατάλυση αστικής δημοκρατίας.
Το πεδίο διαφωνίας δεν είναι πολιτειακό οικονομικό, αλλά πολιτισμικό.
Είναι πραγματικά η ίδια ιστορία. Εμφανίζεται κάποιος απίθανος σωτήρας με εκλεπτυσμένο ύφος και κοινωνικό προφίλ (οικογενειάρχης, Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια) που πουλάει συντηρητισμό και επιστροφή στις παλιές αξίες. Ενθουσιάζεται ο συντηρητικός ψηφοφόρος, του δίνει θέση στη Βουλή, τα τρώει και τον γράφει μετά εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Οι μαριονέτες αυτές αλλάζουν (Καρατζαφέρης, Βελόπουλος, Λατινοπούλου) όμως αυτό που δεν αλλάζει είναι το ότι ο συντηρητικός ψηφοφόρος όση κοροϊδία και αν φάει παραμένει ακλόνητα εχθρικός προς εκείνα τα άτομα που του ομιλούν για ουσιαστική δράση αν θέλει να δει αλλαγή.
Η κάθε εποχή έχει τα δικά τής.
Συντηρητικό ρεύμα στην Ελλάδα ποτέ δεν υπήρξε όπως τώρα. Από την μεταπολίτευση και μετά η αριστερά κυριαρχούσε.
Ο Καρατζαφέρης που λες έπιασε ένα 5% και ήταν το μόνο συντηρητικό κόμμα τότε.
Υπάρχει όμως παράδειγμα όπου ο κόσμος ήθελε αλλαγή συσπειρώθηκε και την έφερε μέσω εκλογών και αυτό ήταν η εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ το 2015. Ένα κόμμα του 3% έγινε κυβέρνηση.
Το ότι εν τέλη δεν έσκισε τα μνημόνια ήταν γιατί κατάλαβε ότι δεν μπορούσε.
Οι χρυσαυγίτες ήταν αλήτες, οι αυτόνομοι είναι περιθωριακοί γκάνγκστερ, οι πορείες δεν αλλάζουν τίποτα. Και έτσι ο συντηρητικός ψηφοφόρος κλείνεται στο καβούκι του και απλά ελπίζει πως μια μέρα θα έρθει ο από μηχανής Θεός του να τον βγάλει από τη μιζέρια που ο ίδιος εχωσε τον εαυτό του.
Πάλι μηδενισμός και ιδεολογικός ελιτισμός.
Δεν θέλουμε όλοι σοσιαλισμό ούτε ισόβιο δικτάτορα τον Μιχαλολιάκο και Κασιδιάρη.
Θέλω ελεύθερη οικονομία και ιδεολογική ήττα του προοδευτισμού.
Μίζερος είναι αυτός που νοιώθει μόνιμα ότι τον καταδιώκουν βλέπει παντού συνομωσίες και εχθρούς, δεν προχωράει την ζωή του γιατί όλα είναι χάλια. Ολοι οι ΧΑυγιτες που ξέρω αυτό το mindset έχουν.
Ως τολμηρά ή ουτοπικά θα μπορούσα να το δεχτώ. Αλλά το επίθετο αστεία είναι λίγο περίεργο όταν παρακάτω γράφεις για αστική δημοκρατία και συντηρητικές φωνές που αμφότερα έχουν αποδειχθεί πολλάκις πως είναι και καταστροφικά και επιζήμια. Ο συντηρητισμός μιλάει για μια αόριστη επιστροφή στο παρελθόν. Βάζει μια τομή στην ιστορία όπου μετά είναι το κακό και πριν το καλό. Παραβλέπει όμως πως εάν ο παλιός κόσμος ήταν τόσο καλός δεν θα έχει καταρρεύσει ποτέ, ούτε θα έδινε τη θέση του σε όλη την φαυλότητα της σημερινής εποχής. Το νόημα είναι η δημιουργία κάτι καινούργιου. Όχι η επιστροφή σε κάτι αναχρονιστικό. Ο συντηρητικός θα είναι μόνιμα σε μια αμυντική υποχώρηση μπροστά στον αριστερό. Δεν έχει τα μέσα για να τον νικήσει. Απλά θα του μειώνει τον ρυθμό που εκείνος πετυχαίνει να κανονικοποιήσει στην αντίληψη της κοινωνίας αυτά που θέλει, ξεριζώνοντας τις παλιές αξίες.
Αστεία γιατί έχω πει ότι όταν παίρνεις την απόφαση να καταργήσεις τις εκλογές και να πάρεις την εξουσία με όπλα θα πρέπει να είσαι έτοιμος να το κάνουν και οι άλλοι σε σένα. Και μπαίνουμε σε καταστάσεις ζούγκλας.
Το πεδίο διαμάχης σήμερα παγκοσμίως είναι καθαρά ιδεολογικό και όχι οικονομικό.
Μοιάζει περισσότερο με την εικονομαχία παρά με τον ψυχρό πόλεμο.
Η νίκη trump είναι αναμφίβολα μια νίκη.
