Καλά, πιάνεις πολλά θέματα μαζί βασικά. Εν τάχει θα σου πω τι γνωρίζω και τι πιστεύω.
Αρχικά, αναφορές στην ομοφυλοφιλία (αρσενοκοιτία αναφέρεται) έχουμε και στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη (Απόστολος Παύλος) και φυσικά στους Άγιους Πατέρες. Ο Χριστός δεν αναφέρθηκε στο θέμα.
Τώρα, αυτό που έχει σημασία για εμένα και «ξεχνάνε» τόσο οι ομοφυλόφιλοι που απλά θέλουν να κράξουν τον Χριστιανισμό όσο και εμείς οι συντηρητικοί, είναι ότι η πραγματική αμαρτία είναι η λαγνεία (η οποία αποτελεί ένα από τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα). Το να κάνεις σεξ με σκοπό την ευχαρίστηση και ειδικά εκτός γάμου είναι αμαρτία.
Κι αυτό που λες για την αγάπη, είναι διφορούμενο στον Χριστιανισμό. Είναι μια εξιδανικευμένη μορφή του Ιησού που δημιουργήθηκε σε πιο πρόσφατες εποχές, ειδικά από αριστερούς. Αν πάρεις τον Χριστιανισμό σαν συνέχεια, δεδομένου ότι θεωρείται κανόνας και η Παλαιά (καλώς ή κακώς, αυτό είναι άλλη συζήτηση) ο Χριστιανισμός ενέχει μέσα του και την έννοια της τιμωρίας, ακόμα και στα λόγια του ίδιου του Ιησού. Πχ: «Και σας λέω πως θα ’ρθουν πολλοί από ανατολή και δύση και θα καθίσουν μαζί με τον Αβραάμ, τον Ισαάκ και τον Ιακώβ στο τραπέζι της βασιλείας των ουρανών, ενώ οι κληρονόμοι της βασιλείας θα πεταχτούν έξω στο σκοτάδι· εκεί θα κλαίνε, και θα τρίζουν τα δόντια τους». (Κατά Ματθαίον).
Και λες, πως γίνεται ο Θεός της αγάπης να τιμωρεί δια παντός κάτι που ο ίδιος δημιούργησε; Θεωρώ τις συμβατικές ερμηνείες της Εκκλησίας λανθασμένες και επιφανειακές, γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Πιστεύω ότι η κόλαση είναι κάτι συμβολικό, είναι το «σβήσιμο» της ψυχής, μιας και είμαι βέβαιος για την ύπαρξη της ψυχής. Και η έννοια της αμαρτίας αφορά ουσιαστικά στην προσκόλληση στην ύλη (με οποιαδήποτε μορφή, χρήματα, γυναίκες, άντρες κ.λπ.) Αν επικεντρώνεσαι στο σώμα σου, χάνεις την ψυχή σου. Αν επικεντρώνεσαι στη γη, χάνεις τον Ουρανό.
Δες, για παράδειγμα, το άστρο του Δαυίδ, σαν σύμβολο. Δύο τρίγωνα, το ένα με κορυφή προς τα πάνω και το άλλο προς τα κάτω. Για κάποιους συμβολίζει τον μικρόκοσμο και τον μακρόκοσμο, για άλλους το υπερβατικό και το υλικό (ακριβώς όπως η περίφημη ζωγραφιά Πλάτωνα και Αριστοτέλη, που ο Πλατωνάρας δείχνει πάνω και ο Αρίστος κάτω) και ουσιαστικά μας προτρέπει σε ισορροπία. Παρόλα αυτά, υπάρχουν ιερά βιβλία, όπως αυτό του Ενώχ, που ενώ δεν κρίνονται ψευδεπίγραφα, δεν υιοθετήθηκαν σαν Κανόνας. Και το αναφέρω αυτό το τελευταίο γιατί στο συγκεκριμένο βιβλίο αναφέρεται ότι όλοι, ακόμα και ο ίδιος ο Διάβολος, στο τέλος θα σωθούν. Και ο Ενώχ δεν είναι κάποιος τυχαίος, αλλά αναφέρεται στην Αποκάλυψη ως ο μοναδικός -μαζί με τον Ηλία- άνθρωπος που δεν πέθανε και αναλήφθηκε και μαζί θα κατέβουν στους έσχατους καιρούς για να κηρύξουν κατά του Αντίχριστου.
Μεγάλη συζήτηση, όμως...