Γιατί δεν ισχυεί; Δεν έχω δει βολεψάκια να μην περνάει καλά στην Ελλάδα-οι περισσότεροι απο τα πρώτα χρόνια της ενηλικίωσης τους έχουν λύσει εργασιακό τους θέμα και ξεκινάνε με μισθό που ο άγνωστος 22χρονος αν τον ζητήσει τρώει πόρτα...
Κάποιοι έχουν και το θράσος απο αυτους που σου λέω να λένε ότι τη δουλειά τη βρήκαν μέσω "αγγελίας"..ενω το "βύσμα" πάει και έρχεται...
O μέσος Έλληνας απόφοιτος ΑΕΙ με 1 μεταπτυχιακό βρίσκει δουλειά στην Ελλάδα με αγγελία για junior θέση και προϋπηρεσία 10ετή. Τι όχι;
Δεν έχεις άδικο για το μισθολογικό κομμάτι και για τις ευκαιρίες που καλώς ή κακώς δίνει το εξωτερικό. Όμως άλλο αυτό και άλλο το λιβάνισμα ότι στο εξωτερικό λύνονται όλα τα βιοποριστικά προβλήματα του μέσου Έλληνα πτυχιούχου. Η ζωή έχει πολλά επίπεδα και δεν ερμηνεύονται τα πάντα με έναν καλό μισθό. Σαφώς και θα έχεις ένα καλύτερο περιβάλλον καθημερινότητας αλλά πάντα θα είσαι ένα ξένος. Αυτό για πολλούς μπορεί να μην λέει κάτι επειδή μιλούν με την ένταση και την αγανάκτηση της στιγμής. Η απώλεια ταυτότητας σε ό,τι κάνεις, που ανήκεις, ό,τι είσαι αναλώσιμος με μια ουρά βιογραφικών από όλο τον κόσμο, με τις ωμές προειδοποιήσεις που φτάνουν και σε επίπεδο ρατσισμού (δεν αντιμετωπίζεσαι το ίδιο με έναν Γάλλο, Γερμανό, Ολλανδό, σε απλά ζητήματα) ... μετά από ένα διάστημα αυτό κάνει αίσθηση. Μου έλεγε γνωστός μου ασιάτης που εργάζεται σε πολυεθνικό όμιλο ότι στις προαγωγές που έγιναν, τον άφησαν 2-3 χρόνια στάσιμο ενώ ομαδάρχες και τμηματάρχες έγιναν όσοι φαίνονται περισσότερο μαϊντανοί χωρίς να μπορούν να συνεισφέρουν ουσιαστικά στα εβδομαδιαία πλάνα. Αντιθέτως η λογική των προϊσταμένων παραμένει: αναλαμβάνουν καθήκοντα που θα τα τρέξουν οι σκλάβοι της ομάδας ενώ οι ίδιοι ως μέλη ομάδας ήταν ανύπαρκτοι. Αν πάει καλά ο υπάλληλος-σκλάβος, θα πάει καλά και ο προϊστάμενος. Φυσικά οι προϊστάμενοι κατά κύριο λόγο είναι ντόπιοι ή σε ειδικές θέσεις που δεν αλλάζουν εύκολα με τις ξαφνικές κρίσεις που γίνονται.
Οι μετανάστες κατά κύριο λόγο αναλαμβάνουν θέσεις χαμηλών προσδοκιών από την εταιρία για να μπορούν να αλλάζουν μέσα στη διετία χωρίς να διαμαρτύρονται και να μην ξέρουν τις νομικές δικλείδες δικαιωμάτων κτλ. Ξένος κράτος, ξένη γραφειοκρατία και ατελείωτη διαφορετική νομοθεσία. Ο ξένος όταν πάει σε μια χώρα ξέρει μόνο το κομμάτι της δουλειάς ή ότι νομίζει ότι έχει μάθει για να εργαστεί σε αυτό. Η ζωή όμως θέλει γνώσεις σε πολλά πράγματα που αφορούν την ξένη κοινωνική πραγματικότητα από το πρωί μέχρι το βράδυ. Οι ντόπιοι σε αυτά είναι 5-6 βήματα πιο μπροστά. Είναι η βάση τους. Παίζουν μπάλα στην έδρα τους. Ξέρουν κανονισμούς, οδηγίες κτλ, που πολλές φορές είναι άγραφοι νόμοι. Ξέρουν τον τρόπο σκέψης επειδή εκεί γεννήθηκαν. Είναι σαν να έρθει ένας Γάλλος να δουλέψει στην Ελλάδα. Πάντα θα είναι ο Γάλλος που ζει στην Ελλάδα και άσχετα με τη δουλειά του, θα είναι πολλά πράγματα που δεν θα μπορεί να καταλάβει ή να σκέφτεται όπως ένας Έλληνας. Θα υπάρχει ένα χάσμα σε αυτή την ψυχολογία.
Μετά αρχίζεις να βλέπεις την Ελλάδα αλλιώς. Τα άσχημα της Ελλάδας φαίνονται μικρά σε σχέση με τα ωραιοποιημένα αδιέξοδα και τις βλακείες των ξένων κοινωνιών. Σου βουλώνουν το στόμα με έναν μισθό αλλά αυτό που ονομάζεται ζωή και προσωπική εξέλιξη τείνει στο 0.
Όπως είχε πει και ο
@Samael μπορεί να αποδίδεις επαγγελματικά με ένα τίμημα: να μένουν πολλά άλλα πράγματα πίσω. Ο καθένας ορίζει διαφορετικά τι θεωρεί ως ισορροπία στη ζωή του. Άλλος θέλει να έχει οικογένεια, άλλος θέλει να είναι ελεύθερος και να μένει σε πανάκριβα ξενοδοχεία με θηλυκές ή αρσενικές πόρνες της μιας βραδυάς και άφθονο αλκοόλ με χάπια. Ο καθένας επιλέγει τι του αρέσει να κάνει στη ζωή του. Δεν σημαίνει ότι επειδή ο Κώστας ο γιος της Σοφίας επειδή εργάζεται ως Data Analyst και αμοίβεται με 6.000 ευρώ μεικτά, είναι παντρεμένος κτλ, αυτό από μόνο του αποτελεί συνταγή επιτυχίας για κάθε Ελληνόπουλο που μεταναστεύει. Ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και η ζωή του έχει άλλα στοιχεία (οικογενειακό / οικονομικό υπόβαθρο, σπουδές, περιουσία, προτεραιότητες, επιθυμίες, δυνατότητες εφικτού στόχους). Πρέπει να επικεντρωνόμαστε στο τι μπορούμε να κάνουμε εμείς και όχι να προσπαθούμε να μπούμε στη ζωή άλλων ανθρώπων. Οι περισσότεροι αναλώνονται στη σύγκριση με άλλους και σε ανέφικτους στόχους επειδή αυτό τους λένε να κάνουν ως "πιασάρικο". Οι ίδιοι δεν έχουν προσωπική άποψη τι θέλουν από τη ζωή τους.
Η ξενομανία δυστυχώς είναι αυτή που ενθουσιάζει τους περισσότερους Έλληνες της νέας γενιάς ενώ θα έπρεπε να νιώθουν λύπη που αναγκάζονται να φύγουν για έξω. Αυτό δεν το έχω συναντήσει σε άλλους μετανάστες που προέρχονται από άλλες χώρες πολύ πιο φτωχές από την χώρα μας και μεταναστεύουν στον δυτικό κόσμο.
