6 η ώρα το ξημέρωμα και δε με θέλει ούτε το νάνι.
Ξέρεις πως λέω αυτές τις ώρες; Οι ώρες της αυτοτιμωρίας. Οι ώρες που ο άνθρωπος συνηθως αν ειναι ξύπνιος, σκέφτεται, και όταν έχεις πολύ χρόνο για να σκέφτεσαι, δεν καταλήγει καλά για το μυαλό και την ψυχή.
Να αρχίσουμε με μια ιστορία; Μιας και δεν πρόκειται να κοιμηθώ, πάμε. (Θα ειναι μεγαλη ανάρτηση συγχώρεσέ με)
Στα 17 μου Γ Λυκειου, είχα γνωρίσει μια κοπέλα. Ήταν υπερβολικά κούκλα για τα κυβικά μου, τουλάχιστον αυτό πίστευα τότε (αν και με αδικώ για λόγους που δεν αξίζουν να μπουμε σε λεπτομέρειες τωρα). Την είδα πρωτη φορά από κοντά, να περπατάει στη βροχή. Ξανθιά, ωραία εντυπωσιακή κοπέλα, ξεβαμμένο τζιν, μαυρες μποτες πανήψυλες, ζόρικη πολύ σαν στυλάκι οπως μου άρεσε, πιασμενα τα μαλλιά με ροζ στεκα και χαντράκια***.
Ειχε κανει ολοκληρη ιστορία να ερθει εκδρομή με το σχολείο της, που να περνάει από την πόλη μου και να σταθμεύσουν για φαγητό, ώστε να μπορεί να το σκάσει και να με συναντησει μετα το δικό μου σχόλασμα.
Τις στιγμές που σου γράφω αυτές τις γραμμές, σχεδόν αναπαράγω στη μνήμη μου, το καρδιοχτύπι εκείνης της στιγμής, κάτι μεταξύ άγχους για την ανάσα μου και για το καφέ (!) πουκάμισο που φόραγα, τον ιδρώτα απο το άγχος ή την ανυπομονησία που την είδα.
Αφού φιληθήκαμε κλπ κλπ και έφυγε, ήμουν σε άλλο κόσμο, με ένα Νοκια στο χέρι να περιμενω μήνυμα και να μη με νοιαζει ουτε η πενθημερη, ουτε το παρτυ που ειχαμε εκεινο το βραδυ ουτε τίποτα.
Λίγα χρόνια αργότερα, τη συνάντησα κάπου στην Αθηνα, βγήκαμε για καφέ. Ειχα άγχος, θυμαμαι ειχα τελευταια ωρα Στατιστική ΙΙ στη σχολή και ήμουν αντε τελειωνε 2 η ωρα εχω δωσει ραντεβού.
Το άγχος δεν ήταν το ίδιο. Υπήρχε αλλά δεν ήταν το ίδιο
Τα συναισθήματα δεν ήταν τα ίδια.
Τίποτα δεν ήταν το ίδιο με παλιά. Και μιλάμε για παλιο κόλλημα της τότε εποχής. Θα πρεπε να πηγαινει τρένο η καρδιά, όχι;
Την συναντώ, δεν ήταν η ίδια με παλιά. Ξαφνικα ηταν πιο κοντή, πιο απλή, πιο καθημερινή. Εν πάση περιπτωσει τα ειπαμε, πέρασαν οι ώρες και χαιρετηθηκαμε αυτη τη φορά μια για πάντα.
Τι πήγε στραβά; Τίποτα.
Γιατί δεν μπορούσα να νιωσω οτι ένιωθα ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ανθρωπο (πολλω δε μαλλον αν μιλήσουμε για διαφορετικο ανθρωπο) στα 22 μου οτι και στα 17 μου;
Και εδω ερχόμαστε στις απαντήσεις που αναζητάς.
Ο κόσμος σίγουρα αλλάζει και αλλάζουμε κι εμείς. Υπάρχει η αναγκη για άμεση ικανοποιηση (αυτη η συναισθηματική ντόπα) που κανει καποια πράγματα να φαινονται πιο ρηχά. Αλλά ας μην κοροιδευόμαστε, ούτε αυτό φταίει για όλα τα δεινά του κόσμου, ούτε το Ίνσταγκραμ ούτε κάτι συγκεκριμένο.
Άλλωστε το να στοχευσουμε όλα τα δεινά σε μια απάντηση, θα ήταν πολύ απλουστευτικό. Άδικο. Υπάρχουν πολλοί λόγοι γιατί τίποτα δεν ειναι οπως παλιά, πολλοι λογοι γιατι μας χωρίζουν ή μας ερωτευονται, πολλοι λόγοι για όλα. Και ενας εξ αυτών είμαστε εμείς και το τι βάρος εισφέρουμε εμείς στην εκαστοτε κατασταση.
Και σου φερα επιτηδες το παραδειγμα οχι με άλλο άτομο, αλλα με το ίδιο, για να σου αποδειξω ακριβώς αυτό. Ότι ακόμα και όλα τα αλλα στοιχεια στην ιστορία να τα κανουμε ίδια, ποτέ δε θα μπορέσουμε να αναπαράγουμε αυτό που αισθανθήκαμε τότε.
Θέλεις γιατι...
Στην εφηβεια εστιάζαμε οντας λιγο πιο ξεγνοιαστοι σε άλλα στοιχεια του ανθρωπου που μας άρεσε, ενω τωρα εστιάζουμε ίσως σε άλλα;
Οτι από το τότε μέχρι το τώρα έχουμε αλλάξει, όχι μόνο λόγω εμπειριών αλλά διάολε ακομα και η ιδια μας η χημεία μεσα μας έχει αλλάξει; Ενας 17χρονος με εναν 22χρονο εχουν ΧΑΩΔΗ διαφορά.
Μπορώ να το συνεχίσω και να σου βγάλω 100 λόγους γιατί δεν ερωτευόμαστε το ίδιο με παλιά.
Γιατι εσυ που εισαι 23 δεν ερωτεύεσαι οπως στην εφηβεία σου.
Γιατί εγω στα 41 δεν ερωτευομαι οπως στα 32;
Γιατί γιατί γιατί;
Η απάντηση ειναι ενα τεράστιο όχι. Δεν ερωτευεσαι ξανα οπως στην εφηβεία. Ειναι μια ωραιοποιημενη αναμνηση στην καλυτερη. Την οποία ανάμνηση του Έρωτα ή και τον ίδιο τον Έρωτα νοσταλγούμε με δίψα.
Και το αστείο είναι όταν διαβάσεις την γραμμή "η απαντηση ειναι ενα τεραστιο όχι" ίσως να λυπηθείς και να νομίσεις πως σου λεω "ολες οι αγαπες απο δω και μπρος θα ειναι νερόβραστες, ισχνές, ανάξιες λόγου".
Όχι.
Και δεν θα έπρεπε και να συμβει αυτό, να ερωτευεσαι τη μια στιγμή όπως κάποια άλλη.
Οι στιγμές του καθε έρωτα ειναι διαφορετικές, ακομα και τα ατομα αν ειναι ίδια ειναι διαφορετικά. Κι αν τα ατομα ειναι διαφορετικά, well εκει κι αν ειναι διαφορετικά!
Και θα σου πω και κατι εντελώς γλυκανάλατο, η Παναγία να με λυτρώσει απο αυτό που θα πω και θα μεινει γραμμένο λεκιάζοντας ανεξίτηλα με ρομαντίλα το ποστ μου ξημερώματα:
Κάθε έρωτας είναι ξεχωριστός. Και είναι διαφορετικος απο καθε άλλο, ακριβώς για να μπορεί να αδειάζει η θέση στην καρδιά μας από το παλιό και για να κανει χώρο για το καινούριο.
Θέλουμε πολλές φορές εκείνη την πρώτη σπίθα, ειδικά αν ειναι ξεχωριστός ο άλλος και μας έχει μείνει ανεξίτηλος στη μνήμη. Σίγουρα; Γιατί όχι!
Αν ενα γλυκο ειναι πεντανόστιμο, θα ξαναψωνίσεις το ίδιο γλυκό! Θα είναι γκαντεμιά να ήταν το τελευταιο για πάντα ε;
Οι έρωτες όμως δυστυχώς, ειναι το πρώτο και το τελευταίο γλυκό στο κατάστημα.
Ακόμα και τα παιδια που είπανε "ναι μου χει τυχει 2-3 φορες οπως παλιά", ναι οκ. Σου χει τυχει να ερωτευτείς ξανά βαθιά, αλλά όχι το ίδιο αν το καλοσκεφτείς.
Καθε περιπτωση ειναι διαφορετική, ακόμα κι αν είναι το βάθος "πιο βαθυ" απο άλλες σχέσεις σου. Αν προσέξεις θα υπάρχουν μικρές λεπτομέρειες που θα ειναι διαφορετικές.
Ακόμα κι οταν φτάσεις 30 χρονών και ορκιστείς σε χιλιους Θεους απο κακές εμπειριες οτι "εγω δεν ξαναερωτευομαι, αυτα ειναι για κοροιδα" δήθεν, ε εκει θα σου ρθει στο Δοξα Πατρί και Υιώ το αναγνωσμα με όλη την Καινη Διαθήκη και θα μείνεις σεκος από εναν καινούριο έρωτα.
Ο Έρωτας είναι σαν τα βιβλία.
Κάποτε ειχα διαβασει μια ατάκα αλλα δεν την θυμαμαι ακριβώς, πρέπει να ηταν απο την Πολιτεία το βιβλιοπωλείο, ότι "αν δεν αγαπάτε το διάβασμα ειναι γιατι δεν έχετε διαβασει ακομα το σωστό βιβλίο" και τωρα βλεπω οτι το quote ανήκει στην JK Rowling.
Απλά επειδη και μονο διαβασες ενα καλο βιβλίο στην εφηβεια δε σημαινει οτι δε θα αγοράσεις ποτε καποιο αλλο που θα σε συναρπάσει. Απλά δε θα ειναι το ιδιο γιατι δεν ειναι η ιδια ιστορία.
Όχι, αν ειχες εναν ισχυρό έρωτα στην εφηβεία και δεν μπορείς να το νιώσεις τωρα με καποιον καινουριο, δεν εχεις προβλημα.
Όχι, αν ένιωσες ισχυρο έρωτα στην εφηβεία, δε θα ειναι ανιαροί όλοι οι επόμενοι που θα ζεις απο δω και πέρα.
Όχι, δε θα ερωτευτείς το ίδιο με τότε. Αλλα θα ερωτευτείς ξανά βαθιά. Απλά αλλιώτικα βαθιά.
***Fun fact, κραταω τη στέκα και τα χαντράκια ακριβως αυτή τη στιγμή στα χέρια μου. Χωμένα κατω απο άλλα αντικειμενα στο συρτάρι εδω διπλα μου, αλλά τα βρήκα.
Σου εύχομαι να σε αγαπήσουν και να αγαπήσεις ξανά και ξανά, να ερωτευτείς βαθιά, και να μπορείς μετα απο 24 χρόνια να κρατάς στα χέρια σου κατι δικό τους και να χαμογελάς, ακόμα κι αν ο έρωτας έχει περάσει.
That's it. Καλημέρα, πα να φτιάξω καφέ, το βλέπω εγω απο τις αυπνιες θα γινω κωλογρια στο τέλος.
