Υπάρχει ένα παιδί απ’ τη σχολή που έχω φάει κόλλημα μαζί του εδώ και κάτι μήνες. Μένω σε εστία και συγκατοικώ με κάποιους συμφοιτητές που είναι και φίλοι του..
σε κάποια φάση αρχίζει και με ρωτάει η Ελένη (ξένη, είναι αλλά ας την πούμε έτσι εδώ) αν έχω κάποια σχέση, αν είμαι διαθέσιμη κτλπ. Τι να της πω ότι προσπαθώ να μαζέψω τα κομματάκια μου όχι φυσικά, τέλος πάντων ανυποψίαστη εγώ απαντώ όχι δεν έχω κάποια σχέση. Πετάγεται μετά κι ο άλλος συγκάτοικος μου -επίσης φίλος του- και συμπληρώνει την άλλη, ναι αλλά δεν θα ήθελες…; Του λέω και να ήθελα δεν θα ήταν δίκαιο προς αυτόν μιας και δεν θα είχα χρόνο να του αφιερώσω (και κάτι τέτοιες μλκιες απαντούσα…). τέλος πάντων συνεχίζουν να με ρωτάνε ποιος είναι ο τύπος μου, αν θα ήθελα να βγω blind date με κάποιον (κλαίω), κι αν έχω πετύχει κανέναν ωραίο στη σχολή…Ε κάπως φέρνει η κουβέντα και τους συμφοιτητές μας, και με ρωτάνε τα παιδιά άμα έχω γνωρίσει τον Βαγγέλη; (όχι το όνομα του), στο οποίον όλως τυχαίως έκαναν συνεχώς αναφορές εκείνο το βράδυ κι εγώ ήμουν σε φάση όχι ποιος είναι αυτός τέλος πάντων? Και να κοιτάζονται πονηρά και να χασκογελάνε μεταξύ τους και να μου λενε οτι έχει πολύ όμορφα μάτια και κάτι τέτοια και γενικά ήταν φουλ ύποπτη η όλη φάση αλλά ήμουν και πολύ πτώμα για να να ασχοληθώ παραπάνω…
Ώσπου λίγες μέρες μετά, ξεκινάω με τον συγκάτοικό μου για το μάθημα και σκάει από το πουθενά ΑΥΤΟΣ. Παθαίνω εγκεφαλικό επί τόπου. Κυρίως μιλάει με τον συγκάτοικό μου, εγώ δεν θέλω να κάνω το third wheel, αλλά συστηνόμαστε. Μου κρατάει και την πόρτα (τζέντλεμαν!), και κάθομαι δίπλα τους. Δεν δίνω καμία προσοχή στο μάθημα, γιατί τον πιάνω συνεχώς να με κοιτάει. Εκεί μου κάνει το κλικ το σκηνικό στην κουζίνα και λέω οκ αποκλείεται.
Μου αρέσει πάρα πολύ, αλλά κομπλάρω φουλ. Δεν είχαμε άλλη ευκαιρία να μιλήσουμε τον έβλεπα αραιά, και απλά κοιτιόμασταν, ποτέ δεν ήρθε να μου μιλήσει.
Τελευταία φορά ήταν τον Μάρτιο. Μπαίνω στο αμφιθέατρο λαχανιασμένη γτ έτρεχα μετά τη δουλειά να προλάβω τη διάλεξη, με κοιτάει και μου χαμογελάει, και έλαμπε όλο του πρόσωπό
, και εγώ η ηλίθια πάω και κάθομαι αλλού, δίπλα σε έναν γνωστό μου, και γενικά μιλούσα όλους εκτός από εκείνον… Δεν θυμάμαι αν του χαμογέλασα πίσω καν. Προσπαθούσα να βρω θάρρος να του πιάσω την κουβέντα αλλά δεν το εκανα εγκαίρως. Τελειώνει το μάθημα, κι ενώ σε αυτό το σημείο είχα αποφασίσει να τον χαιρετήσω απλά με προσπερνάει και φεύγει.
Και από τότε… τίποτα. Δεν τον ξαναείδα. Και είναι Μάιος, και ακόμη δεν τον έχω βγάλει απ’ το μυαλό μου. Νομίζω το έπαιξα πολύ αδιάφορη και unattainable και τα παράτησε. Ουτε οι συγκάτοικοι μου είναι στο σπίτι πολύ πια ή τους βλέπω ιδιαίτερα. δεν θέλω να το αφήσω απωθημένο αλλά από την άλλη είναι πια πολύ αργά; Ρωτάω εσάς μπας και ακούσω τίποτα πιο ελπιδοφόρο μιας και σε φίλους που το λέω απλά με μουντζώνουν…
Τα έκανα τελείως σκατα;
Τι να κάνω;
