Προτείνετε ένα βιβλίο

[Himela]

Για καλοκαίρι προτείνω ανεπιφύλακτα Ρόζαμουντ Πίλτσερ, τί υπέροχα, απλά, γλυκά τρυφερά που γράφει! Όλα τα βιβλία της είναι ένα κι ένα. Το πιο γνωστό της, το Ψάχνοντας για κοχύλια, δε μου άρεσε πολύ. Προτιμώ τον Σεπτέμβρη και τον Γυρισμό.

 

[ultraviolence]

Για καλοκαίρι προτείνω ανεπιφύλακτα Ρόζαμουντ Πίλτσερ, τί υπέροχα, απλά, γλυκά τρυφερά που γράφει! Όλα τα βιβλία της είναι ένα κι ένα. Το πιο γνωστό της, το Ψάχνοντας για κοχύλια, δε μου άρεσε πολύ. Προτιμώ τον Σεπτέμβρη και τον Γυρισμό.

Με πας πίσω πολλά χρόνια! Τα έχω διαβάσει από τη μάνα μου που είχε ένα ράφι γεμάτο βιβλία της από τις εκδόσεις Ωκεανίδα παρακαλώ. Μου αρέσει πολύ το καρουσέλ . Καθόμουν έφηβος τοτε και τα διάβαζα και φτερούγιζε η καρδιά μου.

 

[Reader]

Με πας πίσω πολλά χρόνια! Τα έχω διαβάσει από τη μάνα μου που είχε ένα ράφι γεμάτο βιβλία της από τις εκδόσεις Ωκεανίδα παρακαλώ.

Κάπως έτσι;

 

[bibliofagos]

Αιχμάλωτοι της Γεωγραφίας
Tim Marshall

Θεωρείται πολύ καλό βιβλίο στον τομέα της γεωπολιτικής/γεωστρατηγικής/ιστορίας

 

[vanessa99]

Για όσους αγαπούν αστυνομική Λογοτεχνία
Ξεκίνησα πριν 2 εβδομάδες τον Chris Carter, και σήμερα έβαλα στο καλάθι το 4ο βιβλίο της σειράς του
Είναι από τους συγγραφείς, που γράφουν "απλά", αλλά με γνώσεις πάνω σε αυτά που γράφει. Τα βιβλία του είναι τα λεγόμενα page turner, με καλή ροή γεγονότων, που κρατούν σε αγωνία μέχρι το τέλος για να καταλάβεις ποιος είναι ο δολοφόνος.
*! Είναι αρκετά περιγραφικός με τα θύματα
Γενικά, από όσο έχω δει, είτε τον αγαπάς είτε όχι σαν συγγραφέα. Πάντως, αξίζει σίγουρα μια δοκιμή! (το πρώτο βιβλίο της σειράς είναι ο δολοφόνος με το σημάδι του σταυρού)

 

[yorkie]

 

[adams33]

 

[Fachidiot]

Brian Christian- Το πρόβλημα της ευθυγράμμισης
Oυσιαστικά αφορά το πρόβλημα του πως σχεδιάζονται συστήματα τεχνητής νοημοσύνης που να είναι συμβατά με τους ανθρώπινους στόχους και αξίες αλλα για μένα που δεν είχα ιδέα σχετικά λειτούργησε περισσότερο ως μια γενικότερη εισαγωγή στην μηχανική μάθηση. Πολύ ενδιαφέρον!

 

[amarelia]

Better Never to Have Been: The Harm of Coming into Existence is a 2006 book by South African philosopher David Benatar, in which he argues for antinatalism, the philosophical position that coming into existence is always a harm. Benatar defends this view primarily through two arguments: the asymmetry argument, which holds that the absence of pain is good even when not experienced, while the absence of pleasure is not bad unless someone is deprived of it; and an argument from philosophical pessimism, which asserts that due to cognitive biases, human beings systematically underestimate the negative aspects of life.

 

[Himela]

Better Never to Have Been: The Harm of Coming into Existence

Το θέμα είναι, από τη στιγμή που το συζητάμε, δεν έχει νόημα πλέον. Έχουμε ήδη γεννηθεί. Μπορούμε μόνο να προστατεύσουμε τους δικούς μας απογόνους με το να μην τους γεννησουμε έτσι δεν είναι;

 

[amarelia]

Εξαιρετικό και δυστυχώς επίκαιρο αν και γραμμένο το ‘80.
Για όποιον αντέξει ψυχικά να το καταφέρει.

Margaret Atwood’s The Handmaid’s Tale is a dystopian novel set in the Republic of Gilead, a theocratic regime that has replaced the United States after environmental collapse and mass infertility. The story follows Offred, a “Handmaid” forced to bear children for the ruling elite, who recalls her past life with her husband and daughter while navigating a world where women are stripped of autonomy and reduced to reproductive roles. Trapped in a rigid social hierarchy controlled by Commanders, Wives, Aunts, and secret police, she risks her life through forbidden encounters with both her Commander and Nick, the household driver, while learning of an underground resistance called Mayday. The novel ends ambiguously as Offred is taken away by men who may be rescuers or enforcers, leaving her fate uncertain, and an epilogue reveals her story is later studied as a historical account of Gilead’s oppression.

 

[Himela]

Εξαιρετικό και δυστυχώς επίκαιρο αν και γραμμένο το ‘80.
Για όποιον αντέξει ψυχικά να το καταφέρει.

Εγώ πάντως τη σειρά δεν μπόρεσα να τη δω. Ωραίο concept όμως.

 

[Εριφύλη]

Αισθηματική αγωγή, του Φλομπέρ

 

[Λένω]

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Ο Γάλλος στοχαστής Μισέλ ντε Μονταίνι (1533-1592), όταν αποτραβήχτηκε στον πύργο του εγκαταλείποντας τη θέση του στο Κοινοβούλιο του Μπορντώ, ομολογεί πως κάθισε να γράψει ώστε οι συγγενείς και οι φίλοι του «να διατηρήσουν πιο ολοκληρωμένη και πιο ζωντανή τη γνώση που απόκτησαν για το άτομό (του). «Δοκίμια» λοιπόν ξεκίνησαν το 1570 με στόχο «οικιακό και ιδιωτικό». Ο Μισέλ ντε Μονταίνι δεν έπαψε ως το θάνατό του να συμπληρώνει και να επεκτείνει αυτό το έργο που έγινε έτσι ουσία της ουσίας του, μια σύνοψη της ελληνικής και λατινικής σκέψης και φιλοσοφίας, όπου οι προσωπικές απόψεις του συγγραφέα στηρίζουν μια αντιμετώπιση ζωής μοναδική στα ευρωπαϊκά γράμματα. Αυτό το έργο, που οικοδομήθηκε στην ιστορική περίοδο όπου τη Γαλλία συντάραζαν οι λεγόμενοι θρησκευτικοί πόλεμοι, σε μια περίοδο ανησυχίας φανατισμού και παραλογισμού, που έχει κοινά σημεία με τους δικούς μας καιρούς, είναι μια επιλογή τιμιότητας και ειλικρίνειας. Έργο που για τέσσερις αιώνες έμεινε αμετάφραστο στη γλώσσα μας, στηρίζεται στο ερώτημα «τι ξέρω;» στο οποίο η απάντηση συμβαδίζει με το βαθμό ελευθερίας που ο καθένας δίνει στον εαυτό του. Από αυτή την άποψη, τα Δοκίμια (ο Μισέλ ντε Μονταίνι είναι ο εφευρέτης αυτού του λογοτεχνικού όρου) είναι το βιβλίο της θεληματικής κι ενσυνείδητης ελευθερίας.

 

[ultraviolence]

Αλκυόνη Παπαδάκη - Μια ατέλειωτη φυγή