Άτιμο πράγμα να σε εξουσιάζει το θυμικό. Μπορείς να δεις πχ το ίδιο άτομο που ήταν υπέρ των προσφύγων όταν η τάση στα ΜΜΕ ήταν να δείχνει «μωρά που θαλασσοπνίγονται» και τώρα που άλλαξε (ελάχιστα βέβαια, λόγω Τραμπ και αγανάκτησης κόσμου) αρχίζουν να εξανίστανται για τους κακούς λάθρο που έρχονται επί το πλείστον νέοι άντρες. Η ψυχολογία των μαζών του Λε Μπον, γνωστά αυτά εδώ και χρόνια. Γι' αυτό ο Πλατωνάρας έλεγε ότι, όπως στον άνθρωπο το λογικό τμήμα πρέπει να εξουσιάζει το θυμικό, έτσι κατ' αναλογία το λογικό τμήμα στο κράτος (άριστοι) πρέπει να εξουσιάζουν το θυμικό του (λαός). Ο λαός είναι φύσει ηλίθια πολιτική οντότητα και πρέπει να κυβερνάται μιας και είναι καταστροφικό να αποφασίζει για την τύχη του (θαρρώ πως είναι ειρωνεία η τύχη εδώ, σε φάση ότι αν όντως αποφασίζει ο λαός το ρίχνει στην τύχη).
Γιατί, παρόλα αυτά που γράφω στο συγκεκριμένο θέμα, προφανώς και ήμουν, είμαι και θα είμαι κατά του φιλελευθερισμού (της φιλοσοφικής σκοπιάς, Μιλ, Σπινόζα κ.λπ., δεν λέω για πολιτικές μαλακίες τώρα). Επαναλαμβάνω ότι σε ένα σωστό κράτος ο πολίτης οφείλει να παραδίνει ατομικές του ελευθερίες και να θέτει εαυτόν στις υπηρεσίες του κράτους. Όμως το να ζητάει περισσότερο έλεγχο και να δίνει περισσότερες εξουσίες σε τέτοιους ολετήρες και καταστροφείς, διεφθαρμένους μέχρι το κόκκαλο και πρόθυμους να ξεπουλήσουν τα πάντα μόνο για μία μέρα παραπάνω στην εξουσία είναι αυτοκτονικό.
Χάξλει και Όργουελ δεν θα πίστευαν τι μάτριξ μας έχει στήσει η αστική δημοκρατία...
