Συμφωνώ σε όλα όσα είπες, τα περιέγραψες όπως είναι. Εννοείται και τα βλέπουμε σε συγγενείς μας διαρκώς (τα ποντιόσογα πάντοτε είναι μεγάλα και έχουν κάθε καρυδιάς καρύδι μέσα). Την αδικία σε μικροπράγματα την βλέπω και σε εμένα. Ο διαμοιρασμός της περιουσίας χαλάει πάντα σχέσεις. Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα, σε εμάς δεν υπάρχει περιουσία για να χαλάσουν οι σχέσεις μας
.
Και είναι καλλίτερα έτσι. Θέλω να προσπαθήσω να πετύχω αυτά που θέλω μόνος μου χωρίς να με χαριστεί τίποτα. Οι επιλογές των υπολοίπων συνήθως με καίνε άλλωστε όπως έχει φανεί από την έως τώρα μικρή εμπειρία μου στη ζωή.
Με συγχωρεις αν ακουγομαι διδακτικός ή οτι σου κουνάω το δάχτυλο ή ότι επιμένω, όμως θέλω να σου πω και κατι άλλο:
Εξαιρετική η οπτική σου περί ανεξάρτητης επιτυχίας χωρίς να σου χαριστεί τίποτα. Κράτα την. Αλλά πάρε και το τίποτα.
Οπως έχει πει και ο Ρένος Αποστολίδης παλιότερα, "...καλόν ειναι καμιά φορά να εισπράττεται και το τίποτα".
Οι άνθρωποι ειναι άλλο ένα ζώο στη φύση. Έλλογο ον μεν, αλλά στα βασικότερα των ενστίκτων του, ζώο. Είναι όπως τους μάθεις. Ακόμα και την ιδια σου τη μάνα. Αν μονίμως σε ρωτάει αν χρειάζεσαι κάτι και συ της λες όχι, θα μάθει σε αυτό το όχι, θα συνηθίσει, και όταν και αν ποτέ στη ζωή όντως χρειαστείς βοήθεια, δε θα είναι εκεί γιατί θα έχει συνηθίσει ότι είσαι του στυλ "άσε με θα το καταφέρω μόνος μου".
Κι εκεί θα σπάσουν πολλές προκαταλήψεις θα πεις "ρε τη μαλακισμενη, εγω ειχα εγχείρηση στο στομάχι και δεν με στηριξε καν, πήγε διακοπές".
Ή αν έχεις μια αδερφή, η οποια θα δει οτι δεν θα θέλεις τίποτα, θα θελήσει εκείνη ίσως. Η φύση απεχθάνεται το κενό, στα πάντα, και τρέχει να το καλύψει.Εκει που δεν το απλωνεις εσυ το χέρι για την εγχείρησή σου, θα το απλώσει η αδερφή σου "μαμά θέλω λεφτά για διακοπάς". Και θα τα πάρει.
Και μετα θα νιωθεις και ο ανόητος της υπόθεσης.
«Ο ισχυρός προχωρά
όσο του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί
όσο του επιβάλλει η αδυναμία του» (
Θουκυδίδης)
Ποτέ, μα ποτέ, μην φανείς, ούτε στην ίδια σου τη μάνα, αδύναμος απο θέμα θέλησης και απαιτήσεων. Θα σε συνηθίσουν. Θα νιωθεις χάλια για σένα μετά. Και θα το συνηθίσεις κι εσυ μετά και θα πιστεύεις πως έτσι είσαι και θα το βγάλεις και προς τον υπόλοιπο κόσμο αυτό και θα είσαι ώριμος για εκμετάλλευση. Και επειδη οι άλλοι θα είναι ξένοι και οχι συγγενείς, θα είναι ακόμα πιο αδίστακτοι από τους συγγενείς σου.
Έχε τις αξίες σου, αλλά έχε κι ενα χέρι απλωμενο καλού κακού.
Πάλευε ανεξάρτητα μόνος σου, αλλά έχε κι έναν συνοδοιπόρο καλού κακού.
Χαμογέλα, εμπιστέψου, αγάπα, αλλά κρατα στο άλλο χέρι και μια πέτρα.
"Επιλέγω να σε αγαπήσω, αν και μπορώ να σε σαπίσω."
Ζήσε, πάρε αυτα που δικαιούσαι. 100 χρονια το μέγιστο θα ζήσεις. Οταν πεθανεις δε θα παρεις βραβείο γιατί ανάμεσα στην εξυπνάδα και την αφελή καλοσύνη διάλεξες το δεύτερο. Αν υπάρχει κατι μετα απο το θάνατο, θα μας ανταμείψει για τις κακίες που ΔΕΝ κάναμε εν ζωή ή που αποφύγαμε. Όχι για τις έξυπνες κινησεις που αποφύγαμε σκύβοντας το σβέρκο να τις τρωμε, κάνοντας τη ζωή αυτή πιο δύσκολη.
Δεν έχεις τίποτα να μοιράσεις; Τέλεια! Άρα δεν έχεις και ενοχές να το ζητήσεις αυτό το τίποτα, ή ότι άλλο. Δεν θα τους είσαι βάρος. Και δε θα μπορεί και κανείς να σου πει μετά πως επωφελήθηκες από αυτό το τίποτα.
Παίρνε. Κάλυψε το κενό.
