(Σε ύφος βαρύ ζεϊμπέκικο)
Στροφή 1
Σ' ένα ποτήρι έπνιξα τα όνειρα που είχα,
κι η νύχτα αυτή, βαριά σκιά, με τύλιξε στα δίχτυα.
Με κάρφωσε το βλέμμα σου, μαχαίρι στην καρδιά,
και μ' άφησες μονάχο μου στη μαύρη ερημιά.
Τα λόγια σου σημάδεψαν το ταπεινό κορμί μου,
ήσουν ο κόσμος μου εσύ, ήσουν η φυλακή μου.
Ρεφρέν
Και τώρα πίνω για να ζήσω, να ξεχάσω, να πονώ,
σ' αυτό το άδειο μαγαζί τον εαυτό μου να σκορπώ.
Γυρίζει ο κόσμος ανάποδα, μα εγώ μένω εδώ,
ένας καημός που περπατά σ' ένα γυαλί σπασμένο.
Δεν έχω δρόμο να διαβώ, δεν έχo φως να δω.
Στροφή 2
Οι φίλοι μου μου λένε πια να πάψω να σε ψάχνω,
σε άγνωστες αγκαλιές, λένε, τον πόνο σου να θάψω.
Μα πώς να σβήσω μια φωτιά που καίει τα σωθικά,
που με ξυπνάει τα μεσάνυχτα και με ρωτάει "πού 'σαι πια;".
Κάθε γωνιά, κάθε στενό, εσένα μου θυμίζει,
κι η λογική μου σαν κερί αργά-αργά τρεμοσβήνει.
Ρεφρέν
Και τώρα πίνω για να ζήσω, να ξεχάσω, να πονώ,
σ' αυτό το άδειο μαγαζί τον εαυτό μου να σκορπώ.
Γυρίζει ο κόσμος ανάποδα, μα εγώ μένω εδώ,
ένας καημός που περπατά σ' ένα γυαλί σπασμένο.
Δεν έχω δρόμο να διαβώ, δεν έχω φως να δω.