Αν θέλεις την hardcore μέθοδο και δεν είσαι τόσο ευαίσθητος :
Πήγαινε σε νοσοκομεία , σε βαριά άρρωστους, μελλοθάνατους, οσο περισσότερο μπορείς . Μίλα μαζί τους , σκέψου , σύγκρινε τις ιστορίες τους ( ακόμα τις προσωπικές δικές σου ή γνωστών/συγγενών σου ) . Οι άνθρωποι αυτοί για σένα είναι ξένοι, και όσο και να λυπηθείς , θα παραμείνουν ξένοι και τελικά αδιάφοροι.
Έτσι μπαίνεις σ ένα mindset όπου συλλογίζεσαι πιο πρακτικά και ζωντανά του τι είναι αρρώστια , φθαρτοτητα , και απώλεια . Θ αναλογιστείς το πόσο τυχαία είναι η ζωή και το πόσο γρήγορα αυτή μπορεί ν αλλάξει, για τον καθένα . Κάποτε θα καταλάβεις ότι όσο και ο,τι και να κάνεις, παραμένεις φθαρτός και κάποτε όλα για όλους τελειώνουν (τόσο για σένα , όσο πολύ περισσότερο για τους γηραιότερους).
Απο πρακτικής άποψης αυτά. Από θεωρητικής , καλά είσαι και ανάφερες τους στωικούς, βοηθανε πολύ. Οπως και η κλασική ορθόδοξη θεολογία: κάνε εσύ το καλό και δίκαιο, το ορθό, κατά την φύση σου , και όλα τ άλλα ας τα σ αυτόν που σε Βάλε σ αυτόν τον δρομο( τον δημιουργό). Πρακτικά, μόνο αυτό μπορούμε να κάνουμε.
Προσωπικά, όταν αναλογίζομαι το τέλος το δικό μου ( ή αγαπημένων μου) , δεν με λυπεί και τόσο: τουλάχιστον , πλέον , σε θεωρητικό επίπεδο. Θεωρώ το τέλος της ζωής, πολύ περισσότερο ως λύτρωση και πύλη εισόδου για έναν άλλο κόσμο, καλύτερο , χωρίς πόνο, λύπη, φθαρτότητά, και αρρώστια . Δεν θεωρώ αυτόν τον κόσμο ως το απόλυτο . Πώς μπορεί ένας κόσμος γεμάτο στην αδικία, κακία, και εκμετάλλευση, να είναι η πραγματικότητα; Δεν νομίζω να προοριστήκαμε για κάτι τέτοιο, δεν νομίζω να πλαστήκαμε γι αυτό το ψεύτικο τέλμα, από τον δημιουργό μας .
Ίσως είναι απλά παρηγοριά , πάντως , όταν κλείνει ένας άνθρωπος τα μάτια , πράγματι , δεν νιώθει άλλο σωματικό πόνο και έχει απαλλαχθεί από την μιαρή υπόσταση του φθαρτού κόσμου τούτου. Αυτό και μόνο, το θεωρώ ως λύτρωση , στην τελικη.
Μου θυμίζεις τον πατέρα μου. Κλασσικοι θετικοί επιστήμονες και οι δυο σας.
"Παιδι μου ειναι νομοτελειακό, κάποτε θα γίνει, έτσι ειναι η ζωή γιατί να αγχωθώ;"
Το χω διαβασει 3 φορές, ειδικά το χωρίο με το mindset, αλλά δε μπορώ να το αντιληφθώ πως θα με βοηθούσε. Θεωρώ εισάγει η προσωπική έκθεση μια καινουρια πλευρά στο μαρτυριο της απώλειας και της μη αποδοχής της, η οποία πλευρά δεν υπάρχει χωρίς αυτη την έκθεση (πχ με αγνωστους σε νοσοκομεία).
Δεν ξερω αν δεν σε κατάλαβα, αλλά δεν μπορώ να δεχτώ τη φύση της ζωής, μεταφράζεται ως συμβιβασμός στο μυαλό μου, ακόμα και για κατι τόσο αναπόφευκτο.
Σίγουρα δεν αγχώνεσαι και δεν θλίβεσαι όσο δεν συμβαίνει κάτι.... ναι μεν περνάει απο το μυαλό σου σαν σενάριο αλλα μετά απο λίγο φεύγει. Και εμένα 2-3 χρόνια πρίν πεθάνει ο πατέρας μου άρχιζε να με απασχολεί γιατι ρε φιλε είχε φτάσει και 75 χρονών και αυτό τον διάολο απο το στόμα δεν τον είχε πετάξει. Εφυγε στα 78 και είμαι σίγουρος πως αν δε κάπνιζε θα ζούσε μέχρι τα 85.
Δυστυχως ρε φιλε ειναι μια πάρα πολυ κακή και βλαβερή συνήθεια και δεν λέει ο κόσμος να το καταλάβει. Επειδη το έχει συνδέσει με γλέντια και πανηγύρια και σ λέει ολοι καπνίζουμε σιγά.
Εκείνο που μπορείς να κάνεις... είναι να πιέζεις τους γονείς σου να κάνουν συχνά εξετάσεις. Ειδικα αμα ειναι καπνιστές γαστροσκόπηση οπωσδηποτε 1 φορά το χρόνο ειδικα αν ειναι απο 60 και πάνω.
γαστροσκόπηση , κολονοσκόπηση και εξετάσεις αίματος. Και να τους επιβάλλεις να προσέχουν τη διατροφή τους κ να μη καπνίζουν. Δε γινεται να ακούω σαχλαμάρες τύπου "εχω διαβήτη αλλα τρωω κ καπνιζω κανονικά" εεε ρε φιλε δε θα ζησεις πολυ... θελει πτυχιο πανεπιστημίου να το καταλάβεις ; καυχιέσαι κιολας να πει κανείς σε αυτά τα άτομα.
Είναι άσχημο όταν συμβεί και ο καθένας κινδυνεύει πέραν της απώλειας και με κατάθλιψη. Αμα έχεις οικογένεια δική σου κάπως θα σ έρθει λίγο πιο απαλά... αν είσαι και συναισθηματικά δεμένος με γονείς κ δεν έχεις παντρευτεί κιόλα.... είναι δύσκολα τα πράγματα.
Ο ιατρός δεν με είδε πολύ άσχημα (ο παθολόγος) αλλά μ ειπε αν θέλω να μ γράψει ενα χάπι, του ειπα οτι θα το παλέψω μονος μου με γυμναστική- διατροφή και χρόνο και βλέπουμε. Κρατιέμαι ακόμη.
Να τωρα αμα με ρωτάς θα προτιμούσα να κάτσω στην Αθηνα κ να μη πάω πουθενά... ουτε δουλειά ουτε πουθενά. Ξεκινάω ταξίδι σε λίγο και νιώθω βαρύς.... τέλοςπαντων. Καθένας θα αντιμετωπίσει σε αυτή τη ζωή οτι του γράφει το κάρμα του να αντιμετωπίσει. Νόμος.
Για μένα τουλάχιστον.
Άλλοι στην ηλικία μου έχουν 2 παιδιά και ξεπερνάνε πιο εύκολα αυτούς τους χαμούς.... εμενα αν ειναι να με ταλαιπωρήσει θα γίνει. Ξέρω ομως ποιοί θα ειναι δίπλα μου και θα μάθω πολύτιμα μαθηματα περι σχέσεων και πως να αξιολογώ τους ανθρώπους.
Καλα σίγουρα δεν ειμαι ο Πάνθηρας του 2020 και του 2023. Αυτό ειναι σίγουρο.
Τι να πεις Κώστα μου κι εσυ, καταλαβαίνω. Εσυ κι αν κουβαλάς φορτίο.
Είπες κατι πολύ βασικό. Το πως αν εχεις δική σου οικογένεια το ξεπερνάς.
Έλεγα με τη μανα μου "αν φυγετε ο αδερφός μου θα πονέσει πολύ περισσοτερο απο μενα, γιατι μιλάτε καθε μερα στο τηλέφωνο, ενω εγω ειμαι πιο αυτόνομος και μαύρο πρόβατο"
Ψέμα.
Κι αυτος θα πονέσει, κι εγω θα πονέσω. Τον μεν πατερα μου δεν τον αντεξα ποτέ, ούτε τα πήγαινα καλά μαζί του, αλλά ήταν ενας καλός γονιός σε γενικές γραμμές, άξιος και έκανε ότι μπορούσε, με τα λάθη του και με τα πολυ χοντρά ζορια που τράβηξε. Σχεδόν ακούγεται και σαν θαυμασμός αυτό, από κάποιον που ήταν μονίμως απέναντί του. Στα νιατα του ηταν ενας πολύ δυνατός άνθρωπος, έλιωνε τις πέτρες απο αποφασιστικότητα εννοώ. Και τωρα που γερνάει στα 80 κοντά σφιγγεται η καρδιά μου.
Και καπνίζει ενω εχει περασει πολλά. Οντως μεγάλη ηλιθιότητα.
Τη δε μανα μου την αγαπάω απίστευτα. Οσο για τον Αρμιν άστο, μπορει να ειναι γατα αλλα τον εχω σαν παιδι και το να το βλεπω να γερναει και να το χαπακωνω πλέον για να ζήσει, με κανει και κλαίω.
Λοιπόν, ο αδερφός μου εχει τη γυναικα του να τον παρηγορήσει, κι αυριο ισως να χει και κανενα παιδακι με το καλό. Εγω ποιον θα χω να αγαπώ αν μου φυγουν;
Εγώ έχω να πω ότι όσο και να προσπαθήσεις να "μουδιαστεις" στην σκέψη, τίποτα δεν θα μπορέσει να σε προετοιμάσει για την στιγμή που όντως θα γίνει. Μπορεί να εχεις χρόνο και να ξέρεις ότι έρχεται και να περάσεις από το αρχικό σοκ της κατηφορας, μπορεί να είναι και ξαφνικό.
Ναι όλοι ξέρουμε ότι μια μέρα όλοι θα φύγουμε. Αλλά είναι απολύτως λογικό να μας στεναχωρεί η σκέψη, και είναι οκ κάποιες ημέρες να το σκέφτεσαι πολύ πιο έντονα από άλλες.
Πλέον εγώ Βαλ έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι από την στιγμή που πρόκειται για κάτι αναπόφευκτο και οδυνηρό (όταν είναι να γίνει), προσπαθώ να μεταφέρω τις σκέψεις μου στο "τι μπορώ να κάνω με αυτόν τον άνθρωπο/ζωάκι σήμερα για να το ζήσουμε όσο πάει;"
Μπορεί να είναι μια βόλτα σε ένα δάσος που λέτε "θα πάμε κάποια στιγμή ", μπορεί να είναι να μαγειρέψεις κάτι μαζί τους ή να κάνεις μια κουβέντα μαζί τους ή να αγοράσεις κατι ή να πας ένα ταξίδι κτλ. Ακόμη με τον Αρμιν δηλαδή υπάρχουν διάφορα που μπορείτε να κάνετε, τώρα ειδικά για τα Χριστούγεννα θα σου πρότεινα αυτό το στολιδακι από πηλό με την πατούσα του ζώου, υπέροχο αναμνηστικό.
Στόχος θεωρώ πρέπει να είναι όταν συμβεί η απώλεια να έχουμε όσες λιγότερες τύψεις γίνεται προς αυτόν τον άνθρωπο/ζωο.
Έτσι τουλάχιστον όταν έρθει η στιγμή εκείνη που θα πείτε αντίο, να είσαι όσο περισσότερο εντάξει με τον εαυτό σου όσο γίνεται.
Ο χρόνος κυλάει και κυλάμε και εμείς μαζί του. Προσπαθήσετε να έχετε όσες περισσότερες στιγμές με τους αγαπημένους σας και ΚΡΑΤΗΣΤΕ αναμνηστικά. (Όχι φωτό στο κινητό!! Χάνονται! Είναι πολύ φθηνό να εκτυπώσετε κάποιες).
Τι να διαλέξω ανάμεσα σε γονεις και ζωο γαμώτο, που δε θελουν το ζωο, και δε μπορω να τα κανω ταυτοχρονα. Μενω με το γατούλη, συν και οτι η δικη του ζωη ειναι πιο σύντομη. (και δεν ειναι ερωτηση αυτό, είναι απόφαση που εχω παρει συνειδητά. Δε θελετε το σπλάχνο μου στις διακοπές, θα μενω με το σπλάχνο μου, προηγειται)
Βίντεο και βιντεο και περισσοτερα βιντεο. Το καταλαβα με τον παππού, που δεν απαθανατισα τη φωνη του και μετα μου έλειπε. Ευτυχως προλαβα και τραβηξα τη γιαγιά. Το ιδιο κανω και με τη γατα και το ιδιο θα κανω και με γονείς.
