Επειδή είμαι της άποψης ότι ο χρόνος κινείται κυκλικά και όχι γραμμικά, θα σταθώ εδώ. Είμαστε στο ακριβώς ίδιο σημείο με τότε, με τη διαφορά ότι δεν είναι μόνο η Γερμανία που είναι ταπεινωμένη, αλλά ολόκληρη η Ευρώπη. Χρόνο με τον χρόνο, από το τέλος του ΒΠΠ η Ευρώπη χάνει τα πάντα. Από ηγέτιδα δύναμη του κόσμου εκφυλίστηκε σε μια απλά μεγάλη δύναμη, έπειτα σε έναν σημαντικό παγκόσμιο παράγοντα και πλέον σε μια απλή δούλα των ΗΠΑ και ανάχωμά της απέναντι στις δυνάμεις της Ευρασίας.
Η Ευρώπη χρειάζεται έναν Χίτλερ, έναν Στάλιν (έναν έστω Τραμπ, για να μιλήσουμε με σημερινούς όρους) έναν πατερούλη γενικότερα και αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος να υπάρξει κάποια ελπίδα για αντεπίθεση. Δεν εννοώ από άποψη ιδεολογίας, αλλά από την άποψη προσωπικότητας, συσπείρωσης γύρω από το πρόσωπο αυτού του ατόμου και θέληση για κυριαρχία του κόσμου, για να επιστρέψει η ομορφότερη και αγιότερη των ηπείρων στη μοίρα της, που είναι να ορίζει την τύχη του κόσμου.
Και φυσικά, συνδέω άμεσα την κατάντια της Ευρώπης μας με το πολίτευμά μας. Η αστική δημοκρατία είναι το πιο παρηκμασμένο, γραφειοκρατικό, δαιδαλώδες, απρόσωπο και πάνω από όλα ξενέρωτο πολιτικό σύστημα που μπορεί να υπάρξει. Οι δε θιασώτες της, πιο γραφικοί και από κομμουνιστές (στις 17 Νοέμβρη θα μας ζαλίσουν για τη «γιορτή της δημοκρατίας» σαν ακόλουθοι αίρεσης).
Η Ευρώπη χρειάζεται έναν ηγέτη, που θα την ανεξαρτητοποιήσει αρχικά και έπειτα τα πράγματα θα πάρουν τη σειρά τους. Γι' αυτό θα χρειαστεί ένας φιλόδοξος και με όραμα κοχονάτος άνθρωπος, που θα συγκεντρώσει εξουσία στα χέρια του, θα είναι έτοιμος και πρόθυμος να επιβάλει τη θέληση του και θα κυβερνήσει με σιδηρά πυγμή, αγνοώντας θεσμούς και γραφειοκρατικές μαλακίες. Φαντάζει απίθανο ένα τέτοιο σενάριο, αλλά αν η ιστορία όντως κινείται κυκλικά, αυτός ο άνθρωπος μοιραία θα εμφανιστεί.