Πώς μπορούμε να μιλάμε για αντικειμενική αλήθεια σε κάτι που δεν μπορεί να αποδειχτεί ούτε και επιστημονικά;
Ίσως αυτή να είναι άλλη μια αλήθεια που η ανθρώπινη ύπαρξη δεν αντέχει ,πως τίποτα δεν θα άλλαζε, ακόμη κι αν τη μαθαίναμε.
Υπάρχει πράγματι η άποψη ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν μπορεί να αντέξει την απόλυτη αλήθεια, επειδή είναι φτιαγμένος για να επιβιώνει, όχι για να γνωρίζει τα πάντα.
Είμαστε κατασκευασμένοι έτσι ώστε το μυαλό να κρατά το άγνωστο, τον φόβο, γιατί αυτό είναι το ένστικτό του,η αποστολή του , να κρατά το σώμα σε εγρήγορση, να αποφεύγει τον κίνδυνο.
Άλλωστε, ένα μεγάλο ποσοστό των σκέψεων μας είναι αρνητικό .
Ο εγκέφαλος δεν είναι προγραμματισμένος να κρατά τη χαρά, τη γαλήνη ή την ευτυχία, γιατί αυτά δεν τον κρατούν σε επαγρύπνηση.
Αν υποθέσουμε πως η ανθρωπότητα μάθαινε την απόλυτη" αλήθεια" , είτε μεταφυσική είτε καθαρά υλιστική , η επίδραση θα ήταν τεράστια, αλλά όχι ομοιόμορφη.
Κάποιοι θα λυτρώνονταν, γιατί θα ένιωθαν επιβεβαίωση, το άγνωστο θα γινόταν γνώριμο.
Άλλοι θα κατέρρεαν, γιατί η νέα αλήθεια θα ανέτρεπε όλο το αξιακό τους σύστημα, τις βεβαιότητές τους, τα νοήματα, τους φόβους και τις ελπίδες τους.
Οι περισσότεροι, όμως, θα προσαρμόζονταν. Ο άνθρωπος είναι το πιο προσαρμοστικό πλάσμα που γνωρίζουμε.
Όπως η επιστήμη αφομοίωσε το γεγονός ότι η Γη δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος, έτσι και η συνείδηση θα έβρισκε νέους τρόπους να νοηματοδοτήσει την ύπαρξή της.
Η αντοχή μας είναι εξελικτική και ψυχική, θα αντέχαμε .Ίσως με συλλογικό σοκ, αλλά και με μια νέα εποχή συνείδησης.
Δεν είμαστε μηχανές ,είμαστε πλάσματα προσαρμογής -επιβίωσης .
Το πιο δύσκολο, βέβαια, θα ήταν να υπήρχε τρόπος να αποδειχθεί ότι υπάρχει Θεός, πνευματικός κόσμος ή κάποια ανώτερη διάσταση.
Τότε θα ζούσαμε μια κοσμολογική επανάσταση.
Οι θρησκείες θα άλλαζαν ριζικά ,ίσως θα ενοποιούνταν, ίσως θα διαλύονταν.
Η έννοια του “καλού” και του “κακού” θα αποκτούσε απόλυτη διάσταση. Πολλοί θα βίωναν έκσταση, άλλοι τρόμο.
Τρομο κυρίως , ακριβός ίδιο με αυτό που νιώθουν τώρα οσοι δεν πιστεύουν και κατευθείαν εκφράζουν μισος-επίθεση σε οποιο μιλα για το αντίθετο ..(επίθεσης σε κατι που νιώθουν απειλή )
Και αναπόφευκτα, θα ξανακούγαμε το ίδιο ερώτημα:
"Ακόμα και αν υπάρχει Θεος ,γιατί επιτρέπει τον πονο ;"
Φαυλος κύκλος
Μη γνωρίζοντας οτι μέσα από τον πονο υπάρχει η αναγέννηση-Ανάσταση
Το φιλοσοφικό ζήτημα δεν θα έκλεινε θα ξανα αναζωπύρωνε ...οπως και τώρα ,σε ακόμα ένα ιδιο θέμα με όλα τα υπόλοιπα .
Καμια διαφορά απόψεων .
Καμία αντίληψη -ενσυναίσθηση για μερική αποδοχή ανύπαρκτη ανθρώπινης τελειότητας ως προς κατι ανώτερο , αρα και ουσιαστικό διάλογο εξέλιξης
Το να πιστεύει κάποιος ότι υπάρχει κάτι ανώτερο, που όμως δεν αποδεικνύεται επιστημονικά, δεν είναι σκοταδισμός.
Σκοταδισμός είναι η άρνηση του διαλόγου και της αμφιβολίας.
Μια ξεκάθαρη προβολή απο οσους υποστηρίζουν τον σκοταδισμο .
Αντίθετα, η πίστη σε κάτι ανώτερο, όταν συνοδεύεται από ταπεινότητα και αποδοχή της άγνοιας, είναι φιλοσοφική στάση.
Και το να αρνείσαι οτιδήποτε δεν αποδεικνύεται, είναι εξίσου δόγμα , απλώς διαφορετικού τύπου.
Ίσως, τελικά, η αλήθεια ,όποια κι αν είναι , να μην έχει τόση σημασία, όσο το πώς μπορούμε να την αντέξουμε.
Και ακόμη περισσότερο, πώς συνεχίζουμε να αγαπάμε, να δημιουργούμε και να αναζητούμε, μέσα σ’ αυτήν.
Και μια επιστημονική προσέγγιση που αποδεικνύει την ανικανότητα για να μην μιλάμε μονο φιλοσοφικά ..
Η ικανότητα για αλήθεια -αποδοχή προϋποθέτει ενεργή λειτουργία εγκεφαλικών περιοχών που σχετίζονται με την ενσυναίσθηση, την αυτορρύθμιση και την αποδοχή του άλλου (π.χ. προμετωπιαίος φλοιός, πρόσθια έλικα του προσαγωγίου και νησίδα).
Οι ίδιες αυτές περιοχές εμπλέκονται και στη γνωσιακή ευελιξία, δηλαδή στην ικανότητα του εγκεφάλου να αποδέχεται νέες πληροφορίες που έρχονται σε σύγκρουση με προ υπάρχουσες πεποιθήσεις.
Επομένως, ένα άτομο που είναι ανίκανο για αποδοχή (εφόσον η ¨αλήθεια ¨είναι υποκειμενική σε κατι άυλο ) άρα και για ενσυναίσθηση και αποδοχή του άλλου , παρουσιάζει μειωμένη νευρολογική ικανότητα να δεχθεί νέα, απρόσμενη ή δύσκολη αλήθεια.
