Η Καγίρα, η Ιωάννα και ο Φαντασμένος λοιπόν, απάντησαν στο πρώτο ερώτημα, ότι η πίστη στη μετά θάνατον ζωή δεν καλλιεργείται, σε αυτούς τους ίδιους τουλάχιστον, από τη θρησκεία. Αρχικά, το ίδιο θα ήθελα ν' απαντήσω κι εγώ για λογαριασμό μου.
Από την άλλη πλευρά όμως,
δεν υπάρχει καμμία περιγραφή που μπορεί να κάνει κάποιος για το πώς φαντάζεται τη μετά θάνατον ζωή, που να μην προέρχεται μέσα από τις διδασκαλίες κάποιας θρησκείας. Στην καλύτερη περίπτωση, φτιάχνουμε ένα κράμα από θρησκευτικές πεποιθήσεις, πιστεύοντας πως έτσι διαφοροποιούμαστε από την κρατούσα θρησκεία.
Θα ήθελα να τονίσω, ότι το θέμα δεν αναφέρεται ειδικά στη χριστιανική θρησκεία, αλλά σε κάθε θρησκεία, ή ορθότερα στη θρησκεία ως έννοια, με έμφαση στις οργανωμένες θρησκείες.
Αλήθεια, υπάρχει ανάμεσά μας κανείς που να πιστεύει στη μετεμψύχωση;
Αρχική Δημοσίευση από fantasmenos:
Διαφωνω στο άλλο ερώτημα όμως. Δεν κατάλαβα γιατί η πίστη στην μεταθάνατια ζωή να οδηγεί σε αδράνεια. Το ένα είναι διαφορετικό από το άλλο. Δεν αναφέρομαι σε εξαιρέσεις. Οι πιο πολλοί πιστεύουν στη μεταθανάτια ζωή (ή ελπίζουν να υπάρχει μεταθανάτια ζωή) αλλά δεν αποτελεί κομμάτι της καθημερινής ζωής τους.
Μάλλον δεν έχεις γνωρίσει αρκετούς χριστιανούς, του κατηχητικού και της εκκλησίας. Επίσης, Ιεχωβάδες, Πεντηκοστιανούς, Αντβεντιστές και λοιπά προτεσταντικά παρακλάδια. Άραβες, και λοιπούς μουσουλμάνους. Ξέρεις, είναι πολύ περισσότεροι απ' όσο φαντάζεσαι. Μήπως εμείς είμαστε η εξαίρεση, χωρίς να το γνωρίζουμε;
Ξέρω πολλούς που ζούν κι αναπνέουν με τη σκέψη της αμαρτίας να τους γεννά ενοχές σε κάθε πράξη, σε κάθε τους βήμα, επειδή ο Θεός θα τους κρίνει και θα τους τιμωρήσει, σ' αυτήν ή στην άλλη ζωή.
Αρχική Δημοσίευση από fantasmenos:
Καλή ερώτηση θα ήταν αν η πίστη στη μεταθανάτια ζωή στη σημερινή εποχή επηρεάζει τις απόψεις τους πράγμα που (εμπειρικά και μόνο) βλέπω να μην ισχύει. Κατα κάποιο τρόπο το όλο θέμα της μεταθανάτιας ζωής ξεχνιέται μέσα στη καθημερινότητα της ζωής από τους ανθρώπους. Κυριαρχεί το ένστικτο της επιβίωσης και της δημιουργίας.
Πράγματι καλή ερώτηση! Θα ήταν όμως πράγματι καλύτερος ο κόσμος, εάν ο κάθε άνθρωπος στην καθημερινότητά του σκεφτόταν και λίγο το "τι ψυχή θα παραδώσει";