...Εννοούσα πως, ακόμα κι αν υπάρχει "αντικειμενική πραγματικότητα", δεν υπάρχει τουλάχιστον ένας ανθρώπινος νους να τη νοήσει, να τη συλλάβει – ίσως να τη συλλαμβάνει κάποιος
θεϊκός νους.
Για μένα, αν συλλογιστώ πανούκλες, καταιγίδες, πολέμους, είναι αποτέλεσμα της ίδιας τυφλής δύναμης, που δρα πότε διαμέσου ασύνειδων μικροβίων, πότε διαμέσου ασύνειδων ακτίνων και υδάτων, πότε διαμέσου ασύνειδων ανθρώπων.
Ένας σεισμός κι ένα μακελειό δεν έχουν για μένα καμιά διαφορά παρεκτός αυτή που υπάρχει μεταξύ του δολοφονώ με μαχαίρι και δολοφονώ με εγχειρίδιο. Το τέρας (για σένα θεϊκός νους) που ενυπάρχει στα πράγματα (πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, μη χέ..) χρησιμοποιεί με τον ίδιο τρόπο - ευτυχώς ή δυστυχώς γι'αυτό που απ'ό,τι φαίνεται, του είναι αδιάφορο - τη μετακίνηση ενός βράχου στο ύψωμα ή τη μετακίνηση της ζήλιας ή του φθόνου σε μια καρδιά.
Ο βράχος πέφτει και σκοτώνει έναν άνθρωπο. Ο φθόνος ή η ζήλια οπλίζουν ένα χέρι, και το χέρι σκοτώνει έναν άνθρωπο. Big difference.
Έτσι είναι ο κόσμος, κοπριά ενστικτωδών δυνάμεων, που εξακολουθεί να λάμπει στον ήλιο παίρνοντας χρυσές αποχρώσεις φωτεινές και σκοτεινές. Αυτές οι αποχρώσεις θα είναι μάλλον οι αντικειμενικές χρωματικές αντιθέσεις της πραγματικότητας...
Δεν ξέρω κατά πόσο οι μυστικιστές, όπως λές, επιτυγχάνουν μια συμπεριφορά εκδηλώνοντας τον αυθεντικό εαυτό τους, μέσω της αυτεπίγνωσης και της βύθισης στο ασυνείδητο.
..προκειμένου να αντιμετωπίσουν τη βιαιότητα της αδιαφορίας (ή μιας άδικης πραγματικότητας που τους σέρβιρε μια ανώτερη διάνοια) οι μυστικιστές ανακάλυψαν ότι η καλύτερη λύση είναι η απάρνηση. Αρνούμαστε τον κόσμο, του γυρίζουμε την πλάτη σαν να ήταν ένα έλος που βρεθήκαμε στην όχθη του. Τον αρνούμαστε όπως ο Βούδας, αρνούμενοι την απόλυτή του πραγματικότητα. Τον αρνούμαστε όπως ο Χριστός, αρνούμενοι τη σχετική πραγματικότητα. Τον αρνούμαστε.
Και εννοείται ότι η αντικειμενικότητα δεν αποτελεί προϊόν "δημοκρατικής" απόφασης. Αλλιώς αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα ο ιδεαλιστής κι αλλιώς ο ρεαλιστής.
Ας μιλήσω για την πραγματικότητά μου.
Δεν αγανακτώ γιατί η αγανάκτησή είναι για τους δυνατούς. Δεν αποδέχομαι τη μοίρα μου γιατί η αποδοχή είναι για τους ευγενείς. Δεν σιωπώ γιατί η σιωπή είναι για τους σπουδαίους.
Κι εγώ δεν είμαι ούτε δυνατός, ούτε ευγενής ούτε σπουδαίος (εκτός από όταν ένιωσα μόνο λίγο σαν έφτιαξα για πρώτη φορά μακαρονάδα φούρνου δικής μου εμπνεύσεως.
)
Υποφέρω και ονειρεύομαι.(δεν χρειάζομαι όπιο, έχω το χάρισμα της ονειροπόλησης.
)
Παραπονιέμαι επειδή είμαι αδύναμος και, επειδή είμαι καλλιτέχνης, περνάω την ώρα μου υφαίνοντας μουσικά τα παράπονά μου και τακτοποιώντας τα όνειρά μου σύμφωνα με το πως μου φαίνονται πιο ωραία. (πώς λέει κι ο ποιητής Antoin De Saint Exupery δια στόματος μικρού πρίγκηπα: "κάνε τη ζωή σου ένα όνειρο και το όνειρό σου πραγματικότητα")
Το μόνο για το οποίο λυπάμαι είναι που δεν είμαι παιδί για να μπορώ να πιστέψω στα όνειρά μου, που δεν είμαι τρελός για να μπορώνα απομακρύνω από την ψυχή μου όλους (κι όλα) αυτούς που με περικυκλώνουν.
(άσε που δεν έχω δική μου τριανταφυλλιά)
Εκλαμβάνοντας το όνειρο ως πραγματικό, ζώντας υπερβολικά τα όνειρα, το ψεύτικο τριαντάφυλλο της ονειρικής ζωής μου απέκτησε τελικά αυτό το αγκάθι: ούτε καν τα όνειρά μου δεν με ευχαριστούν, γιατί τους βρίσκω ελαττώματα.
Ούτε ζωγραφίζοντας αυτό το γυαλί (Led) με πολύχρωμες σκιές μπορώ να κρύψω από τον εαυτό μου τη φασαρία του κόσμου.
Μακάριοι οι δημιουργοί πεσιμιστικών συστημάτων! Όχι μόνο γνωρίζουν την ευχαρίστηση του να έχεις φτιάξει κάτι, αλλά και χαίρονται για την ερμηνεία τους, και θεωρούν ότι συμμετέχουν στην οικουμενική οδύνη.
Δεν παραπονιέμαι για τον κόσμο. Δεν διαμαρτύρομαι εξ ονόματος της οικουμένης. Δεν είμαι πεσιμιστής. Υποφέρω και παραπονιέμαι, αλλά δεν ξέρω αν αυτό που είναι κακό είναι η οδύνη, ούτε και ξέρω αν είναι ανθρώπινο να υποφέρει κανείς. Τι με νοιάζει αν αυτό είναι αλήθεια ή όχι!
Υποφέρω και δεν ξέρω αν το αξίζω. (Ελάφι που το κυνηγούν.)
Δεν είμαι πεσιμιστής, είμαι θλιμμένος.
Τα παραπάνω με καθιστούν ρεαλιστή ή ιδεαλιστή;
Εν τέλει:
Η εξωτερική πραγματικότητα είναι ανεξάρτητη και πραγματική ή είναι ένα νοητικό κατασκεύασμα;; Τείνω να πιστεύω το πρώτο…εάν δεχτούμε την απολυτότητα της διάζευξης.
Το να ρωτήσεις: αν η πραγματικότητα (ορθά επεσήμανες "εξωτερική". Παλαμακισμός) είναι πραγματική και ανεξάρτητη των υποκειμενικών αισθήσεων και αναλύσεων προϋποθέτει ότι αμφιβάλλεις για την πραγματικότητα της.
Μια τέτοια αμφιβολία προσβάλλει εκείνους των οποίων ολόκληρο το ζειν συνίσταται ίσως σ'αυτό το υποτιθέμενο κειμήλιο όπου τείνεις κι εσύ. (φυτιλιά)
Εκείνος λοιπόν που εξωτερικεύει αυτή την αμφιβολία, πρέπει να περιμένει αντίσταση απ'όλες τις πλευρές. (χιχι, όλα εδώ πληρώνονται!)
Από τα δοκίμια του Λοκ και του Λάϊμπνιτς ή μάλλον από τη γένεση της Μεταφυσικής ως σήμερα δε συνέβη κανένα γεγονός που να σταθεί αποφασιστικότερο για την απόφανση περι αντικειμενικής πραγματικότητας από την πραγματεία του David Hume δημοσιεύοντας τα Philosophical Essays concerning Human Undesrtanding που μεταφράστηκαν στη γερμανική το 1755 και άσκησαν μεγάλη επίδραση στον Καντ. Ο Χιουμ είναι ο πρώτος μέσα στην ιστορία της Φιλοσοφίας, που βλέπει την ανάγκη να τεθεί κάτω από ριζική αμφισβήτηση το κύρος της Μεταφυσικής παρόλο ότι έτσι έχασε από τα μάτια του τη βλάβη που προκύπτει αν αφαιρεθεί από τη λογική η θέα των αχανών οριζόντων, από τους οποίους εμπνεόμενη η λογική μπορεί να επιβάλλει στη θέληση τον ανώτατο σκοπό όλων των προσπαθειών της.
Κι αυτό έδειχνε να φέρνει πιο κοντά τη λογική της πίστης προς τη πραγματικότητα της κατ'αίσθηση αντίληψης χωρίς υποκειμενικό κύρος (η ζάχαρη γλυκιά, το δωμάτιο ζεστό, το αψέντι τσουχτερό) παρά στο κάτι πάνω και πέρα απ'αυτή...
Μήπως η ζωή μας είναι κάτι σαν τον μοναχό που ονειρεύεται πως είναι πεταλούδα, η οποία ονειρεύεται πως είναι μοναχός που ονειρεύεται πως είναι πεταλούδα;;
Μπερδεύτηκα...
Σαν τον Τσουάνγκ Τσού που ονειρεύτηκε πως ήταν μια πεταλούδα αλλά όταν ξύπνησε δεν ήταν σίγουρος ότι ήταν ο Τσουάνγκ Τσού που ονειρεύτηκε πως ήταν πεταλούδα ή αν ήταν πεταλούδα που ονειρεύτηκε πως ήταν ο Τσουάνγκ Τσου...
Θα έλεγα πως αυτοί οι ρόλοι και οι συμπεριφορές αποτελούν μία ανοησία, προϊόν συχνά μιας κομφορμιστικής αντίληψης περί ηθικής και αξιοπρέπειας, την οποία έτσι μας δίδαξαν και αυτή ενσταλάχτηκε μέσα μας.
Αυτό το "ενσταλάχτηκε μέσα μας" με ερεθίζει.
Κατά ένα μαγικό τρόπο ο εαυτός μας ξέρει τι πραγματικά θέλει, αλλά μας το λέει μονάχα με τον τρόπο που ξέρει: τα συναισθήματα. Με αυτά προσπαθεί να μας μιλήσει, αλλά πολλές φορές αρνούμαστε ή δεν έχουμε το θάρρος να τον ακούσουμε ή δεν γνωρίζουμε τον τρόπο.
Μια μέρα, άρχισα να κλαίω ασυναίσθητα.
Δεν καταλάβαινα το γιατί.
Τα δάκρυα ξεχείλιζαν όλο και περισσότερο.
Άνοιξα το ψυγείο. Πήρα μία crunch.
Κι έπαψα να κλαίω στο πρώτο κομμάτι της ρυζο-σοκολατούλας.
Ο εαυτός μου ήξερε τι θέλει πριν από μένα.
Τώρα έμαθα. Crunch = no more tears...
...you're so right...
