Πρέπει να δοθεί νόημα στη ζωή εξαιτίας του προφανούς γεγονότος ότι δεν έχει νόημα.
Henry Miller, 1891-1980, Αμερικανός συγγραφέας
"Ονειροπόλο" ρεαλιστή που δεν δίνει τυφλή πίστη στις αισθήσεις....
βιαστική η απάντησή μου όμως…
Δηλαδή είμαι κάποιος σαν τον Saint-Pol-Roux (ο Μεγαλοπρεπής) (1861-1940) ο οποίος διατηρεί την ανεξαρτησία του απέναντι στον συμβολισμό αλλά κρατάει αρκετή από την ρομαντική κληρονομιά;
Ο ποιητής, κατ'αυτόν, φαντάζεται ολόκληρη την ανθρωπότητα σ'ενα μόνον άνθρωπο (Ιδεορεαλισμός). Από τους γνησιότερους προδρόμους της σύγχρονη ποίησης (όσο σύγχρονης μπορεί να είναι το '40 που "την έκανε" μεγαλόπρεπα.
)
όσο για τον Λάιμπνιτς:
..υποστηρίζει ότι η μόνη διαφορά ανάμεσα στη νόηση και την αίσθηση είναι διαφορά σαφήνειας: αντίθετα προς την ευκρινέστερη νόηση, η αίσθηση παρέχει συγκεχυμένες και ασαφείς εντυπώσεις. Ο Καντ καταπολεμά μια τέτοια "λογική" θεώρηση και βλέπει μια διαφορά ποιότητας: άλλη ποιότητα έχουν τα τα αισθήματα και άλλη τα νοήματα, γιατί είναι διαφορετική η πηγή τους.
Το θέμα της αντικειμενικότητας ή όχι της πραγματικότητας, είναι στενά συνυφασμένο με το τι είναι ζωή πάντως...
Η καθαρή εποπτεία του Καντ (που αναπτύσσεται στα προλεγόμενα) είναι μια πολύ σοβαρή απόπειρα φιλοσοφικής απάντησης σε αυτό το ερώτημα. ("καθαρές = όλες οι παραστάσεις στις οποίες δεν υπάρχει τίποτα που ν'ανήκει στο αίσθημα")
..αλλά και άλλες φανταστικές θεωρήσεις όπως ότι "υπάρχει αναλογία ανάμεσα στη νομικη σχέση των ανθρώπινων πράξεων και στη μηχανική σχέση των κινητήριων δυνάμεων" ήτοι δεν μπορώ να κάνω τίποτα ενάντια σε έναν άλλο, χωρίς να του δώσω το δικαίωμα να κάνει κάτω από τις ίδιες συνθήκες το ίδιο ενάντιά μου..
Έπειτα γίνεται σύνδεση της νοητικής έννοιας με κρίσεις εμπειρίας και το θέμα της πραγματικότητας γίνεται πραγματικά λαβυρινθώδες.
Πραγματικά, φίλτατε Αντώνη, νομίζω ότι πρέπει να επισημάνω ότι δεν απομακρύμομαι αισθητά (
) από την μαρτυρία του
Novalis:
"Πραγματικά ζούμε σ'ένα ζώο για το οποίο είμαστε παράσιτα. Η σύσταση αυτού του ζώου προσδιορίζει την δική μας κι αντίστροφα" κι ότι συμφωνώ με την σκέψη του
William Jones: "Ποιός ξέρει αν μέσα στην φύση δεν καταλαμβάνουμε, δίπλα σε όντα που ούτε υποπτευόμαστε, μια θέση τόσο μικρή όσο η θέση που πιάνουν οι γάτες κι οι σκύλοι μας που ζούνε δίπλα μας στα σπίτια μας;"
Ακόμη κι οι σοφοί δεν αντιλέγουν όλοι σε αυτή τη γνώμη: "Γύρω μας ίσως κυκλοφορούν όντα καμωμένα στο ίδιο με μας πλάνο, αλλά που διαφέρουν, άνθρωποι, ας πούμε με λευκώματα διαφορετικά." Αυτά γράφει ο
Emile Duclaux, παλιός διευθυντής του
Ινστιτούτου Pasteur.
Ένας νέος μύθος; Τα όντα αυτά, μήπως πρέπει να τα πείσουμε ότι προέρχονται από αντικατοπτρισμούς ή να τους δώσουμε την ευκαιρία να αποκαλυφθούν;
