Έχω πει πάρα πολλά ψέματα στη ζωή μου. Τα περισσότερα απ' αυτά ήταν προς τον εαυτό μου· και το χειρότερο είναι πως για την μεγάλη πλειονότητα αυτών, είχα την ακλόνητη πεποίθηση πως επρόκειτο για περισπούδαστες αλήθειες. Ως τέτοιες τις παρουσίαζα και στους άλλους. Ντρέπομαι πολύ γι' αυτό...
(Στο στέκι πάντως, όπως και παντού αλλού άλλωστε, έχω δει πολύ συχνά ότι η αλήθεια καταγγέλλεται ως προσβολή. Έμαθα λοιπόν κι εγώ να μασάω αντί να μιλάω κι έγινα έτσι πιο αγαπητός.
)
Ναι, λέω ψέματα, σε όσους κρίνω πως το αξίζουν, ή πως το τραβά η ψυχή τους. Σε όσους έχω διαπιστώσει ότι μου είπαν ψέματα πρώτοι, σε όσους ζουν στην κοσμάρα τους. Φροντίζω να το κάνω σπάνια και πολύ καλά στοχευμένα, όχι επειδή ντρέπομαι, αλλά για χρηστικούς λόγους, αυτούς που ανέφερε παραπάνω και η Κουέ. "Το ψέμα έχει κοντά ποδάρια" λέει η παροιμία κι εγώ δεν γουστάρω να με πιάνουν. "Ξέρεις να κλέβεις; Ξέρω. Ξέρεις να κρύβεσαι; Όχι. Ε τότε μην κλέψεις ποτέ" λέει μια άλλη παροιμία και την ακολουθώ κατά γράμμα.
Λέω ψέματα στο αφεντικό μου, όποτε δεν μπορεί να με πιάσει στα πράσα, αφού έτσι κι αλλιώς κρίνω πως μ' εκμεταλλεύεται, συνεπώς θα εκμεταλλευτεί και την αλήθεια, εναντίον μου. Η αλήθεια μου απέναντί του είναι το αποτέλεσμα της δουλειάς μου. Όσο είναι ποιοτικό και κατάλληλο, όσο η υπεραξία που του παράγω είναι πολλαπλάσια από αυτήν που απολαμβάνω ως αμοιβή, το τι ακριβώς κάνω δεν τον αφορά, όσο κι αν αυτός κάτι τέτοιο νομίζει.
Όταν με πιάνουν στα πράσα, προτιμώ να πω αλήθεια, αφού ένα ψέμα που θ' αποκαλυφθεί θα μου στοιχίσει περισσότερο επικοινωνιακά από την παραδοχή της αλήθειας. Ουδέποτε λοιπόν μ' έχουν πιάσει, όταν το ψέμα το έχω οργανώσει εκ των προτέρων. Προσόν αυτό, να με προσλάβετε στο τμήμα Μάρκετινγκ και Δημοσίων Σχέσεων. Επίσης για βοηθός δικηγόρου θα ήμουν άριστος, ειδικά των συνηγόρων της μαφίας, ή των η-σφαίρα-μου-εξοστρακίστηκε-ενώ-πυροβολούσα-στον-αέρα μπάτσων.
Όταν με ρωτάνε τη γνώμη μου, λέω ακριβώς τη γνώμη μου, χωρίς να σκεφτώ αν θα πληγωθεί ο άλλος. Θα έπρεπε ο ίδιος να το σκεφτεί, πριν ρωτήσει τη γνώμη ενός καθάρματος όπως η αφεντομουτσουνάρα μου. Φροντίζω πάντως να τη "χρυσώσω" λίγο, εάν είναι αρνητική, όμως δεν την μετριάζω.
Γέλασα πολύ με κάποιες απαντήσεις εδώ μέσα, που δεν γουστάρουν δήθεν το ψέμα και το σιχαίνονται (μάλλον όταν τους το λένε οι άλλοι). Μη με ρωτήσετε για ποιους μιλώ, γιατί απλά θα σας πω ψέματα.
Θυμάμαι μια ταινία με τον Κέβιν Σπέισυ, όπου ο ίδιος ήταν Ιρλανδός επαναστάτης, παντρεμένος με δύο γυναίκες, αδελφές μεταξύ τους. Είχε μάλιστα παιδιά και με τις δύο. Όταν διαπαιδαγωγούσε τα παιδιά του, τους έλεγε: "Ψέματα δεν λέμε ποτέ στον μπαμπά, στη μαμά, στη θεία και στ' αδέλφια μας, καταλάβατε;". Αυτήν την ηθική αρχή την τηρώ όσο πιο πιστά μπορώ. Στους αγαπημένους μου, επειδή εγώ τους έχω διαλέξει και δικαιολογία δεν υπάρχει, δεν λέω γενικώς ψέματα. Ακόμη κι αν για λόγους τακτικής κάποια στιγμή το κάνω, πάντα έρχεται η στιγμή να το αποκαλύψω, όταν κρίνω πως η στιγμή είναι η κατάλληλη.
Είμαι κάθαρμα; Θα έπρεπε να ντρέπομαι; Πιθανώς! Αυτό όμως αποδεικνύει πως όσοι λένε την αλήθεια για το άτομό τους, είναι κορόιδα, αφού εκτίθενται χωρίς λόγο. Ναι, θα μου πουν πως πρέπει να ντρέπομαι, αυτοί οι ίδιοι που λένε ψέματα, πως δεν ψεύδονται.
Θα ήθελα τέλος να πω ότι έχω αποκτήσει πάρα πολλούς εχθρούς λέγοντας την αλήθεια, ενώ ούτε έναν λέγοντας όμορφα ψέματα.
Τώρα ποιος θα πρέπει να ντρέπεται; "Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω"...
