Το να παραδέχεσαι ότι δεν έχεις άποψη για κάτι, είναι κι αυτό μια θέση. Δεν είναι τυχαίο που σε πολλές δημοσκοπήσεις υπάρχει η σχετική επιλογή ΔΞ/ΔΑ, κτλ. Είναι ένα στατιστικό μέγεθος και αυτή η θέση που δείχνει μια τάση.
Δε νομίζω πάντως πως ο τρόπος εκφοράς μιας άποψης είναι αυτός που καθορίζει την υπεροψία του συνομιλητή, όσο η αδιαλλαξία του να επανεξετάσει τη θέση του, όταν με επιχειρήματα του αποδεικνύεται ότι η άποψή του σηκώνει αναθεώρηση ή εμπλουτισμό.
Κάθε φορά που ερχόμαστε σε επαφή με μια πληροφορία, ο εγκέφαλός μας είναι αναγκασμένος να την επεξεργαστεί και να την "αρχειοθετήσει" σύμφωνα με τις προϋπάρχουσες καταγραφές μας, τις γνώσεις, τις καταβολές, τα ήθη και τα πιστεύω μας.
Υπό αυτή την έννοια, διαμορφώνουμε θέλοντας και μη μια άποψη επί της πληροφορίας. Το θέμα είναι κατά πόσο θα εμμείνουμε πεισματικά σε αυτή ή θα έχουμε την απαιτούμενη ευελιξία να την επεκτείνουμε.
Αυτό που περιγράφεις palladin, σχετικά με το σταυροπόδι δεν αποτελεί άποψη από ένα σημείο και μετά, αλλά παρέμβαση στο δικό σου θέλω. Γιατί ακόμη κι αν ο ενοχλητικός πάψει να σε εξοργίζει με την παρεμβατική άποψή του, δε σημαίνει ότι θα την αναθεωρήσει κιόλας.
edit: Με βάση το παραπάνω σκεπτικό, θεωρώ, ότι και οι λανθασμένες ή ελλιπείς απόψεις θα πρέπει να εκφράζονται σε ένα θέμα, αφού μπορεί να δώσουν την ευκαιρία στον εκφραστή τους να τις αναθεωρήσει. Κοινώς, δεν είναι κακό να έχεις άποψη (ας θυμηθούμε ότι στα αγγλικά λέγεται και view/viewpoint="ματιά") αρκεί να είσαι έτοιμος να την αμφισβητήσεις κάθε στιγμή. Question everything, ...even your own self.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
