Τι εννοείς ακριβώς με τον όρο "αξιοπιστία των γραφών";
Κάτι παρόμοιο με το "Η Ώρα της Γης"..
Τι ρωτάς κι εσύ μωρέ Χάουλα...
Κι όπως η ώρα της γης είναι κάθε δευτερόλεπτο έτσι κι οι γραφές είναι κάθε δευτερόλεπτο αναξιόπιστες καθώς αναφέρονται σε κάτι χιλιετηρίδες πίσω κι η τόση χρονοκαθυστέρηση πως διάολο να εκληφθεί για τα αναφερόμενα στα μελλούμενα;
Κανείς δεν αντέχει τόση αναμονή όση απαιτούν οι γραφές. Για αυτό κατάντησαν αναξιόπιστες ή τέλος πάντων όχι περισσότερο αξιόπιστες από την Μέση Γη του Τόλκιν.
Η συνήθεια είναι μια εστία, ας μη το λησμονάμε κι αυτό.
Ύστερα από μια ευρεία έφοδο στα υψώματα της μεγάλης προσδοκίας, στις κορυφές του αποκαλυπτικού και εκθαμβωτικού (λέγε με "δευτέρα παρουσία" που έτσι και γίνει Τρίτη θα τραβάω τα μαλλιά μου
) θα νιώθουμε υπέροχα, όλη τη ζεστασιά της ζωής καθώς επιστρέφουμε στο πανδοχείο όπου γελούν οι ευτυχισμένοι ανόητοι, όπως μας έκανε ο Θεός ευχαριστημένοι από το σύμπαν (που έβγαλε λάδι τις γραφές, γιούπι για-για) και αφήνοντας τα υπόλοιπα σ'αυτούς που σκαρφαλώνουν βουνά, χωρίς ωστόσο να κάνουν τίποτα εκεί πάνω...αφού δεν είχαν πιστέψει ως τότε...
Δεν με συγκινεί καθόλου τι λένε οι γραφές για τους μη πιστεύοντες ή τους ερευνητές τους.
Όπως ακριβώς δε με συγκινεί καθόλου αν ακούσω να λένε για κάποιον τρελό ή ηλίθιο ότι ξεπερνά ένα συνηθισμένο άνθρωπο σε πολλές περιστάσεις της ζωής.
Και οι επιληπτικοί στη διάρκεια της κρίσης τους έχουν πολύ μεγάλη δύναμη, οι παρανοϊκοί συλλογίζονται όπως λίγοι φυσιολογικοί άνθρωποι μπορούν να το κάνουν, οι μανιακοί που βρίσκονται σε θρησκευτικό παραλήρημα (βλέπε Αμέρικα) μαζεύουν πλήθη πιστών όσο λίγοι δημαγωγοί καταφέρνουν να το κάνουν, και με μια εσωτερική δύναμη που οι άλλοι δεν κατορθώνουν να μεταδώσουν στους οπαδούς τους.
Κι όλα αυτά δεν αποδεικνύουν τίποτε άλλο παρά ότι η τρέλα είναι τρέλα.
Προτιμώ την ήττα μέσω άγνοιας γνωρίζοντας την ομορφιά των λουλουδιών (με ό,τι συμβολίζουν) παρά τη νίκη στο μέσον των ερήμων γεμάτη απ'την τυφλότητα της ψυχής, συντροφιά με τη μηδαμινότητά της την αποκομμένη από τα πάντα.
Προτιμώ την πραγματικότητα από την αλήθεια. Προτιμώ τη ζωή από τον ίδιο το Θεό που τη δημιούργησε. Έτσι μου δόθηκε, έτσι θα τη ζήσω.
Τι γίνεται με τους ανθρώπους που δεν έχουν έρθει ποτέ σ' επαφή με τις χριστιανικές γραφές; Με ποια δικαιοσύνη μπορεί άραγε να κριθούν;
Άνθρωπος που δεν ήρθε ποτέ σε επαφή με τις Γραφές.
9 Γράμματα.
Κούλα;
Κύριε κύριε; Ήρθε ο Βελιάλ.
Πες του να περιμένει...
Τι γίνεται όμως με τους ανθρώπους που πέθαναν πολύ νέοι και δεν τους δόθηκε ο χρόνος να μετανοήσουν;
“Το θαύμα ήταν πως ζήσαμε χωρίς το θαύμα” - ναι! Κι αν το θαύμα αυτό είναι ανώτερο από όλα, ίσως να ʽναι ακριβώς γιʼ αυτό: γιατί ακόμη κι αν πάψαμε να πιστεύουμε στον Ένα, δεν πάψαμε να πιστεύουμε ο ένας στον άλλο.
Φακ δε μπολντ.
Η σωτηρολαγνεία και η ανέξοδη-αναίμακτη-φτηνή μαζική συμμετοχή
γεννούν στην εποχή μας τα μεγαλύτερα καθάρματα..
Τους έχοντες τη συνείδηση καθαρή και ήρεμη, να κάνετε ξουξού. Και ποιοί περισσότερο ταιριαστοί σε μια τέτοια περιγραφή από τους μετανοούντες και τους εξομολογηθέντες..
Ας σκεφτούμε ένα παράδειγμα. Έστω ένας εικοσάχρονος, που το αμάρτημά του είναι ότι κατέστησε έγγυο κάποια κοπέλα και την παρέπεμψε για έκτρωση. Στην ηλικία αυτή, όλοι είχαμε λίγο πολύ "της ψ*λής μας το χαβά" και δεν είμασταν έτοιμοι να αναλάβουμε τέτοιες ευθύνες. Λανθασμένο φυσικά, τόσο κατά τη γνώμη σου, όσο και κατά τη δική μου, ωστόσο πολύ σύνηθες. Είναι βέβαιο, ή καλύτερα πολύ πιθανόν, ότι όταν ο ίδιος νέος φτάσει να γίνει γονιός, πιο ώριμος και με άλλη πλέον θέαση των πραγμάτων, θα καταλάβει το λάθος του και θα μετανοήσει. Τι γίνεται όμως, έάν πεθάνει σε αυτοκινητιστικό στα 21 του;
Εδώ ένας καλός χριστιανός θα έψελνε κατα τας γραφάς:
Κι η πρόνοια έεεεεσωσον αυτόοο-ο-ο-ο-ο-ο-οον (σε λα μινόρε), και με βήχα
"γκούχου/αν την είχε"
Νομίζω ότι δεν μας τα λες καλά
Από το νικ, να υποθέσω ότι είσαι ο άη-παλ;
Εμ βέβαια, με αγιοσύνες και μερεμέτια πως να μην το πάρεις επάνω σου...
Αν το σώμα του Χριστού μετά την ανάσταση ήταν υλικό, τότε πως πέρασε μέσα από κλειστές πόρτες;
Έκανε τριαξονικές λουπιές ανάμεσα από τους μεντεσέδες σε ένα αντιληπτικό standard beyond mankind perception.
Μπορεί, (τώρα που η σκεπτομορφή μου άλλαξε χρώμα και πότισε τη διάνοια με πιο σκούρα απόχρωση), να ήταν tranceformer Jesus και να άλλαζε μορφές αναλόγως με το τι εξέλιπε από κάθε περίσταση.
Π.χ. στο γάμο της Κανά να έγινε βύνη, στο καϊκάκι του Πίτα, να παίχτηκε transformation σε σαργό και φαγκρί και στο άδειο καλάθι, άρτος με προζύμ'.
Αν θέλεις λεπτομέρειες, γκουγκλιάσου στο λήμμα "ρομποτική"...ξέρω 'γω;
«Μετά δε ταύτα εφανερώθη εν άλλη μορφή εις δύο εξ αυτών, ενώ περιεπάτουν και επορεύοντο εις τον αγρόν.» ( Μαρ ις΄12 )
Κλασσική περίπτωσις θερμοπληξίας.
Πως αναλήφτηκε στον ουρανό;
Πώς αναλήφτηκε δεν ξέρω.
Ξέρω όμως ότι πασαλήφτηκε από τα δάκρυα της κα*#!!&%$λας Μαγδαληνής
κι αν δεν είχε κατέβει για ειδική αποστολή on earth, ένα φακούλο θα'πεφτε στο χαλαρό, μη πω πέντέξι (θού κύριε!).
Όταν μιλάω για χριστιανισμό εννοώ το χριστιανισμό που εκφράζεται σύμφωνα με την διαθήκη του Χριστού
Αφού κανείς δεν καταλαβαίνει από τις διαθήκες του τζίζους κι αυτά που γίνονται κατανοητά είναι για μωρά παιδιά.
Αν επιθυμούμε να λέμε ότι ξέρουμε τι βούλεται ο χριστός και θεός μας, τότε θα πρέπει να πάρουμε μια βαριά απόφαση. Ή ξέρουμε μέσω διαθηκών ή "άγνωστες οι βουλές σου", να ζητάς λίγο και να σε τιμωρούν με το πολύ, κύκλους αγάπης που χωράνε μέσα και το ενάντιο.
Ώρα αποφάσεων άγιε-παλ.
Δεν γνωρίζω Αγγλικά
Γράψε μου ότι ντοκουμέντο έχεις στα Ελληνικά.
Άσ'τα μεταφυσικώς επιστημονικοφανή. Στο κάτω κάτω χέστηκα με όλη τη δύναμη του παχέος εντέρου μου για το αν πιστεύουν και ποιοί, τη μετενσάρκωση.
Πάμε γι'άλλα:
1) Ηράκλειτος: «Δεν είναι δυνατόν να εισέλθουμε δύο φορές στον ίδιο ποταμό ούτε να αγγίξουμε δυο την θνητή ουσία με την ίδια μορφή, αλλά ένεκα της οξύτητας και της ταχύτητας της μεταβολής γίνεται η διάσπαση και πάλι η ένωση (και μάλλον όχι πάλιν ούτε ύστερα, αλλά συγχρόνως εμφάνιση και εξαφάνιση) και το πλησίασμα και η απομάκρυνση.»
2) Μπασό (o κορυφαίος Ιάπωνας δημιουργός της ποίησης χαικού):
«Μάθε τους κανόνες και μετά ξέχασε τους!»
Η γνώμη σου;
Ερευνώ τα πράγματα του Θεού επιμελώς πολλά χρόνια.
Ξέρεις σίγουρα πως είναι όντως δικά του;
Το μόνο που είναι του Θεού, είναι το πυρ που ακόμη δεν έχει εξαπολύσει στους "σπιλωτές" του.
Που αιώνες επι ειώνων κοροϊδεύουν την ανθρωπότητα.
Φανερά.
Κι αυτό μπορεί να το χρησιμοποιήσεις και για ορισμό της αθλιότητας. Πανεύκολα.
Θα σου απαντούσα αν σε θεωρούσα σοβαρό συνομιλητή.
σνιφ..κλαψ...οδυρμ...λυγμ...σπαράγμ...πλαντάγμ...κλαψολύγμ, σνιφ-ουα, αναφιλήτ...
Φανερώνεις άνθρωπο που πατάει τα πλήκτρα χωρίς να σκέπτεται.
Κι εσύ φανερώνεις άνθρωπο που "κουμπώνεται" ληγμένα (υπ)εδάφια ...
Και χαμήλωσε...
Σε ζήλεψαν οι κομήτες.
Τώρα αντί να το ριξουμε στο ράλι σοφίας λέω να κάνω μια ευχή,
να κρεμαστείς από την ουρά ενός φλεγόμενου άστρου καθώς θα πέφτει,
να 'ρθεις στο ύψος σου.
Worry not, βρε...για να την πω, θα πει πως δε θα πιάσει.
Καλύτερη η θέα, από τη ξανθή του χαίτη.
Πιστεύω και ακολουθώ την αποστολική διδασκαλία που είναι γεγραμμένη μέσα στην Διαθήκη του Χριστού.
Δεν με εκφράζει καμία διδασκαλία που έρχεται σε αντίθεση με το Λόγο του Θεού.
Ανακεφαλαιώνω:
Με όσα έχεις γράψει στήνεις ίσα με 5 τάξεις θρησκευτικών των 20 μαθητών; Στήνεις.
(Στριφο)Γυρνάς στο χυλό των χωρίων και μοιάζει σαν να μας διαβάζεις μπαγιάτικη ποίηση στο σπίτι, ή όπου αλλού περιμένοντας το χειροκρότημα. Καραόκε ποίηση, σόρυ αλλά δε γουστάρω.
Άσε που δε βρίσκω ούτε ένα έμμετρο. Μια διαφυγή από τα τετριμμένα ωρέ...μπλιαχ και πάλι μπλιαχ.
Ερώτημα: Αυτοί που διδάσκουν μέσω ιεραποστόλων έχουν ή δεν έχουν συνείδηση ότι είναι απατεώνες;
Πάω στοίχημα ότι αρκεί ένα ευ από ευχαριστώ ή μια ευαρέσκεια στο βλέμμα, να τους κάνει να πιστέψουν ότι είναι οι αδελφοί της σωτηρίας των κόσμων...
Επίσης διπλασιάζω το dot, υπολογίζοντας τη διάψευσή τους από το εύθραυστο της βεβαιότητας, όταν η βεβαιότητα παίζει στα ζάρια την απώλειά της. Τι κρίμα για αυτούς..
Διδαχές και μπαρμπούτι δεν είναι σίγουρα, το δυνατό σας σημείο...
Και τέλος, αν δεν σε εκφράζει τίποτα παρά μόνο αυτά που έχεις σθεναρά αποφασίσει να σε αντιπροσωπεύουν, τότε ο διάλογος είναι κούφιος. (Μπεταλουμίν)
«40 Είναι και σώματα επουράνια και σώματα επίγεια· πλην άλλη μεν η δόξα των επουρανίων, άλλη δε η των επιγείων.
41 Άλλη δόξα είναι του ηλίου, και άλλη δόξα της σελήνης, και άλλη δόξα των αστέρων· διότι αστήρ διαφέρει αστέρος κατά την δόξαν.
42 Ούτω και η ανάστασις των νεκρών. Σπείρεται εν φθορά, ανίσταται εν αφθαρσία·
43 σπείρεται εν ατιμία, ανίσταται εν δόξη· σπείρεται εν ασθενεία, ανίσταται εν δυνάμει·
44 σπείρεται σώμα ζωϊκόν, ανίσταται σώμα πνευματικόν. Είναι σώμα ζωϊκόν, και είναι σώμα πνευματικόν.
45 Ούτως είναι και γεγραμμένον· Ο πρώτος άνθρωπος Αδάμ έγεινεν εις ψυχήν ζώσαν· ο έσχατος Αδάμ εις πνεύμα ζωοποιούν.
46 Πλην ουχί πρώτον το πνευματικόν, αλλά το ζωϊκόν, έπειτα το πνευματικόν.
47 Ο πρώτος άνθρωπος είναι εκ της γης χοϊκός, ο δεύτερος άνθρωπος ο Κύριος εξ ουρανού.
48 Οποίος ο χοϊκός, τοιούτοι και οι χοϊκοί, και οποίος ο επουράνιος, τοιούτοι και οι επουράνιοι·
49 και καθώς εφορέσαμεν την εικόνα του χοϊκού, θέλομεν φορέσει και την εικόνα του επουρανίου.
50 Τούτο δε λέγω, αδελφοί, ότι σαρξ και αίμα βασιλείαν Θεού δεν δύνανται να κληρονομήσωσιν, ουδέ η φθορά κληρονομεί την αφθαρσίαν.
51 Ιδού, μυστήριον λέγω προς εσάς· πάντες μεν δεν θέλομεν κοιμηθή, πάντες όμως θέλομεν μεταμορφωθή,
52 εν μιά στιγμή, εν ριπή οφθαλμού, εν τη εσχάτη σάλπιγγι· διότι θέλει σαλπίσει, και οι νεκροί θέλουσιν αναστηθή άφθαρτοι, και ημείς θέλομεν μεταμορφωθή.
53 Διότι πρέπει το φθαρτόν τούτο να ενδυθή αφθαρσίαν, και το θνητόν τούτο να ενδυθή αθανασίαν.
54 Όταν δε το φθαρτόν τούτο ενδυθή αφθαρσίαν και το θνητόν τούτο ενδυθή αθανασίαν, τότε θέλει γείνει ο λόγος ο γεγραμμένος· Κατεπόθη ο θάνατος εν νίκη.»( Α Κορ ιε΄ 40-55)
50φεύγα. Σιχάθηκα τους μεσάζοντες που εξωθεσμικά πάνε να μας διδάξουν ότι θα ρθουν τα δεύτερα χωρίς να 'δαμε τα πρώτα...
Κι αυτό εν μέσω αφθαρσίας χριστού και φθαρτότητας ανθρώπου.
Ερώτηση: Τι είναι η Αθανασία;
Απάντηση: Μια γκόμενα που είχα στο γυμνάσιο.
Να ξέρετε πάντως,
πως θα μου άρεσε να μας πείσετε αη-παλ,
ότι εδώ σας έφερε η αγάπη για τον χριστό και η προσδοκία για εκ νέου ερχομό του
και όχι για το τιράζ των παραθέσεων του μαρκολουκά ή του πετροιερόθεου.
Γκράτσιε.
Κατ' αρχάς, προσπαθούμε με την λογική μας, να ερευνήσουμε κάτι που είναι πολύ πέραν αυτής.
Κοίτα σε τι περιπέτειες με βάζεις τώρα.
Το πήρα απόφαση.
Θα συνηγορήσω υπερ θεού, χριστού και σώματος των εκκλησιών.
Μου θύμησες ένα στιχάκι που κάποτε είχα διαβάσει και για καιρό στροβίλιζε μέσα στους διαδρόμους του μυαλού μου...
Η προσπάθεια να κατανοήσουμε το υπερβατικό, το Θείο, το ανώτερο, τον υπέρτατο διανοητή ή πες τον όπως θες, μοιάζει με ένα παιδάκι που πάει να χωρέσει τη θάλασσα στο κουβαδάκι του...
Είναι ο ζωμός και το κρέας μαζί αυτή σου η φράση, μάστορα...
Γιατί η λογική (που αν και δε μου επιτρέπεται να χρησιμοποιήσω, τη χρειάζομαι για να συνδέσω νοηματικά λέξεις, προτάσεις, κουλουπού) δεν διευρύνεται απλώς αλλά καταργείται στην εξήγηση ότι ο Θεός
είναι η ψυχή του παντός (ίσως ακόμη
να είναι και σε τούτα δω τα λόγια που γράφω
)
Οι λεπτομέρειες της διακυβέρνησης και ρύθμισης του κόσμου μας ή της δεύτερης έλευσης που μας φαίνονται εσφαλμένες ή ανευ αποχρώντος λόγου, δεν μπορούν πραγματικά να κριθούν χωρίς να γνωρίζουμε το σχέδιο.
Όπως ένας ποιητής που προσέχει πολύ το ρυθμό στη στιχοποιία του μπορεί να παρεμβάλει ένα στίχο χωρίς ρυθμό με σκοπό το ρυθμό, ναι, ακριβώς αυτό το σκοπό από τον οποίο φαίνεται να απομακρύνεται, και ένας κριτικός που είναι περισσότερο πιστός στην τήρηση των κανόνων παρά στο ρυθμό θα αποκαλέσει αυτό τον στίχο εσφαλμένο, έτσι ο Δημιουργός μπορεί να παρεμβάλει αυτό που η στενή [λογική] μας θεωρεί ως αρρυθμίες στη μεγαλοπρεπή πορεία του μεταφυσικού της ρυθμού, όπως μια δεύτερη παρουσία....
Μπορώ να πω πως δεν γνωρίζω καλά τι είναι το κακό και ως εκ τούτου δεν μπορώ να αποφασίσω ν ένα πράγμα είναι κακό ή καλό.
Το σίγουρο είναι πως ο πόνος ακόμα κι αν είναι για το καλό μας, είναι αυτός καθ'εαυτός κακό, και αρκεί αυτό για να υπάρχει κακό στον κόσμο. Αρκεί ένας πονόδοντος ή μια επιδημία θανατηφόρου ιού like HIV, για να μας κάνει να αμφιβάλουμε για την καλοσύνη του Δημιουργού.
Το βασικό λάθος των παραπάνω λογικών επιχειρημάτων φαίνεται πως οφείλεται στην πλήρη άγνοιά μας των σχεδίων του Θεού, και στην επίσης πλήρη άγνοιά μας, υπό την ιδιότητα μας των ευφυών ατόμων, της φύσης του Απείρου της Ευφυϊας.
Άλλο πράγμα η ύπαρξη του κακού κι άλλο πράγμα ο λόγος αυτής της ύπαρξης. Η διάκριση είναι ίσως πολύ λεπτή, σε σημείο που να φαίνεται υπερβολική αλλά το σίγουρο είναι πως είναι σωστή. Την υπαρξη του κακού δεν μπορούμε να την αρνηθούμε, αλλά μπορούμε να μη δεχτούμε την κακοβουλία της ύπαρξης του κακού. Ομολογώ πως το πρόβλημα παραμένει, αλλά παραμένει γιατί παραμένει η ατέλειά μας, ή όπως είπε κι ο Value, πετυχημένα, η λογική δεν εξηγεί τα πάντα γιατί δεν είναι αυτή η φύση της...
Σε ότι αφορά την φύση του ανθρώπου, πιστεύω πως η πτώση του, ναι, είναι αρκετή απάντηση. Δεν μπορώ βέβαια να σου εξηγήσω το γιατί. Διότι δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τί ακριβώς συνέβη εκείνη την στιγμή (της πτώσης). Τί άλλαξε και σε ποιό επίπεδο και με ποιό τρόπο. Πάντως πρέπει να ήταν κάτι τόσο σημαντικό, ώστε η μόνη λύση του Θεού για να αναστρέψει αυτή την πτώση, ήταν η ενσάρκωσή και το Πάθος. Και αν (Θεάνθρωπος ων) το να υποστείς όλο αυτό το μαρτύριο για το δημιούργημά σου δεν υποδεικνύει αγάπη, τότε δεν ξέρω τι υποδεικνύει.
Σε ότι αφορά τώρα το δεύτερο ερώτημά σου, η απάντησή μου είναι πως δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιο μέτρο καθαρότητας αγάπης. Αν και, υποψιάζομαι πως εν πολλοίς η καθαρότητα της ανθρώπινης αγάπης είναι αμφισβητήσιμη. Η πρόθεση από την άλλη, είναι και αυτή σημαντική. Όσο για το στοιχείο που μας έχει δώσει ο Θεός, εκεί, πραγματικά δεν γνωρίζω να σου απαντήσω. Η αυταπάρνηση πάντως, νομίζω είναι μια πρώτη καλή ένδειξη.
Όσον αφορά τώρα το πώς συνδέονται όλα αυτά με την δευτέρα παρουσία και την αποκάλυψη, πιστεύω πως είναι αυτή η έλλειψη αγάπης που καθορίζει την θέση μας. Εμείς, όχι ο Θεός, έχουμε ήδη επιλέξει εν ζωή, σύμφωνα με τις πράξεις μας, να απομακρυνθούμε από τον Θεό, από την αγάπη. Δεν μας τιμωρεί ο Θεός. Έχουμε ήδη επιλέξει από μόνοι μας την τιμωρία. Ο Θεός, μας δείχνει τον δρόμο, αυτόν της αγάπης. Αν εγώ επιλέξω τον δρόμο της κακίας, δε μου φταίει ο Θεός που εγώ κατατάσσω τον εαυτό μου εκεί. Και ίσως το τραγικότερο, δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι' αυτό, αν εγώ δεν του το ζητήσω. Διότι με έπλασε ελεύθερο να επιλέγω. Οπότε, δε θα έρθει να κρίνει και να τιμωρήσει. Να μας αποδώσει αυτά που επιλέξαμε οι ίδιοι θα έρθει. Γι' αυτό και ξαναλέω, ότι από την αγάπη θα πρέπει να ξεκινούμε, από το φως και την χαρά, και όχι από αυτό που μας τρομάζει, μας θυμώνει και μας απομακρύνει.
Αυτά τα ολίγα, γιατί με πιέζει ο χρόνος. Επιφυλάσσομαι να τα συζητήσουμε εκτενέστερα.
Θα ήθελα πολύ να διάβαζα κι άλλες σκέψεις σου και μακάρι πολλοί κληρικοί να συνέχιζαν από την ακρούλα της γραφίδας σου...
Το αυγό του φιδιού είναι διάφανο.
Μέσα από το τσόφλι διακρίνεις το ίδιο το φίδι...
Κάτι παρεμφερές συμβαίνει και με αυγά
αξιών...
