Το πρόβλημα της υπογεννητικότητας

[Paragontas7000]

Ωριμοτητα εχεις στα 20, μια χαρα φερονταν ανθρωποι σαν ενηλικες παλαιοτερα, ασχετα του οτι δεν το σκεφτεσαι (αυτα που λεω πανω) ή το οτι εχει κανονικοπιηθει το να αντιμετωπιζεσαι/φερεσαι σαν παιδι μερτι τα 25.

Οχι δεν εισαι ωριμος στα 20. Ο εγκεφαλος μεχρι τα 25 αναπτυσσεται.
Επισης δεν εχουμε βρει ολοι σταθερο συντροφο στα 20 μας για να κανουμε οικογενεια.
Ουτε εχουμε βρει ολοι δουλεια, ουτε εχουμε ξεμπερδεψει με τον στρατο.

Παρεπιπτοντως, αν ισχυει αυτο που λες, πρεπει να αντιμετωπιζεται αντιστοιχα και σε πολιτικο επιπεδο - ψηφος και δικαιωμα πολιτικου λογου μετα τα 25

Διπλωμα οδηγησης μετα τα 21 , οπως και ψηφου συμφωνω εδω περα.

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: Σήμερα στις 11:51

Εσυ ποτε εκανες το πρωτο σου παιδι? @Dreamweaver

 

[touvlo]

Το θέμα δεν είναι ποιος θα κρατάει το παιδί, αλλά πώς θα νιώθει το ίδιο το παιδί που ψάχνεις να το παρατήσεις. Τί το έκανες τότε; Α ναι ξέχασα, στο ζήτησε η κοινωνία.

Η κοινωνία ζητά να κάνεις παιδιά; Εννοείς αυτές τις ιστορίες για το ότι ελαττώνονται οι μελλοντικοί <<στρατιώτες χριστιανοί ορθόδοξοι>> κλπ; Αυτά δεν τα παίρνει σοβαρά κανένα ζευγάρι.
Ή εννοέις κάτι γιαγιάδες, που έλεγαν <κάνε παιδί, για να γίνω προγιάγια>; Ούτε αυτά τα λαμβάνει το ζευγάρι υπόψη.
Τα ζευγάρι κάνει παιδιά είτε επειδή το θέλουν πολύ οι ίδιοι, είτε αν προκύψει κατά λάθος.

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: Σήμερα στις 11:57

Περα απο το meme, γιατι να στα μεγαλωνουν οι παππουδες ή ακομα χειροτερα να τα εγκαταλειπεις σε συγχρονα ορφανοτροφεια (παιδικους σταθμους)? Γονεις δεν εχουν τα παιδια? Δεν υπαρχει μανα να τα φροντησει?

Εδώ διαφωνώ. Οι παιδικοί σταθμοί <<σύγχρονα ορφανοτροφεία>>;;; Έλεος! Τι παιδικούς σταθμούς έχετε στα μέρη σας; Φυσικά και έχουν μάνα, τα περισσότερα. Αλλά και αυτή πρέπει να εργαστεί. Για κάποιες ώρες, πρέπει το παιδί να μείνειμε κάποιους άλλους. Και η επαφή με τα παιδιά, καλό του κάνει. Και οι νηπιαγωγοί είναι εκπαιδευμένες, δεν το αφήνεις στο έλεος του Θεού

 

[nPb]

Λυπάμαι, αλλά έχω ακούσει και ακούω πολλές τέτοιες απόψεις.

Αυτές οι γενικεύσεις για την ολότητα των ανθρώπων είναι ξεκάθαρα αυθαίρετες.

Πήγαινε να τα πεις αυτά σε «μπακούρια» που δεν έχουν ούτε σύντροφο ούτε κανέναν σε μεγαλύτερες ηλικίες, όπου οι ανάγκες και τα θέλω των ανθρώπων δεν έχουν καμία σχέση με τις νεότερες ηλικίες.

Αν γερνάς και δεν έχεις ούτε μία πηγή ζωντάνιας στο περιβάλλον σου και στο σπίτι σου, άνοιξε έναν λάκκο από τώρα και μπες μέσα για να έχεις μόνιμη ησυχία...

Έλα σε ηλικία που θα αρχίζεις να χάνεις έναν έναν τους σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή σου και μετά να μου πεις αν ήθελες να έχεις κάποιον.
Ένα πράγμα φοβάται ο άνθρωπος... όχι αν θα πεθάνει, αλλά το αν θα πεθάνει μόνος, σε ένα σπίτι, χωρις ενα βλεμμα αγάπης.

Ενα σπιτι χωρις παρουσία και αισθητά ειναι νεκρο ...εχουμε τους τάφους οταν θα φυγουμε, προς το παρόν επιλέγουμε αν και δύσκολο να ζουμε !

Θα το κάνω κορνίζα αυτό το ποστ στο σαλόνι. Δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι όσο είναι νέοι δεν σκέφτονται αυτή την σελίδα στη ζωή τους. Κάθε πράγμα στην ώρα του. Ο ναρκισσισμός έχει χτυπήσει ταβάνι γι' αυτό και βλέπουμε τόση κενοδοξία γύρω μας. Άνθρωποι που προσπαθούν να έχουν ταυτότητα μόνο σαν μια επαγγελματική εικόνα! χάνοντας ... ότι πιο σημαντικότερο έχουν: τον χρόνο τους, μια καλή φιλία, μια αγκαλιά. Χαμένοι πίσω από ψεύτικα προφίλ με σπουδές και καριέρες φτάνουν σε μια ηλικία και βλέπουν ότι πέταξαν την χρυσή δεκαετία των 40-50 ετών (της ζωής τους) στα σκουπίδια για έναν μισθό και άγχος!

Βλέπεις ανθρώπους που μπορεί να έκαναν επιτυχημένη καριέρα, να ήταν σε θέσεις με ευθύνες και με επιρροές επαγγελματικών αποφάσεων, όμως όταν συνταξιοδοτούνται η φθορά και η κατηφόρα τους γίνεται απότομη καθώς μπαίνουν στη χρονική λήθη. Τους βλέπουν στο δρόμο και αλλάζουν πεζοδρόμιο, δεν τους θυμούνται και γενικά υπάρχει μια νοοτροπία "τα γέρικα άλογα να ψοφάνε μόνα τους". Μάλιστα σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να βγαίνουν και άσχημα άπλυτα (ή κουτσομπολιά) στο φως και να υπάρχει κακοήθεια.

Ακόμη και οικογένεια να έκαναν με τους σημερινούς ρυθμούς ζωής, πολλοί δεν έχουν καλές επαφές ή αν έχουν, δεν παύει να περνάνε μεγάλο χρονικό κομμάτι ζωής μόνοι τους. Τα παιδιά μεγάλωσαν και έχουν τη ζωή τους, ή μπορεί να έχουν προβλήματα με τη ζωή τους (π.χ. ανεργία, κακή καριέρα κτλ). Μπορεί ο/η σύντροφος να έχει και αυτός προβλήματα υγείας οπότε η συμβίωση να γίνεται δύσκολη. Υπάρχει έντονη η αίσθηση της ηλικιακής φθοράς και ότι η ζωή ... σύντομα τελειώνει. Αυτό είναι που τσακίζει κάθε άνθρωπο, και δεν το «επανορθώνει» καμία οικογένεια, ούτε οι φίλοι. Η οικογένεια απλά ομορφαίνει κάποιες στιγμές, υπάρχει η συναισθηματική πληρότητα, η αίσθηση της βάσης και αυτό που λέμε «σπίτι». Το σπίτι ως μια άδεια γκαρσονιέρα, ένα διαμέρισμα ή μια εξοχική κατοικία με έπιπλα, δεν λέει τίποτα. Είναι μια ψυχρή υλική κατασκευή.

Ακόμη και οι φίλοι "των συνταξιούχων" έχουν τις δικές τους ζωές. Οπότε η μοναχικότητα είναι μια κοινωνική συνεπιλογή και που μετατρέπεται σε εθιμική κουλτούρα ζωής.

Εχεις τίποτα δεδομένα να υποστηρίξεις τις θέσεις σου; Γιατί πχ αυτή τη στιγμή οι χωρες με τη περισσότερη γεννητικότητα είναι η Σομαλια, το Τσαντ και ο Νίγηρας με περίπου 6 γέννες ανά γυναίκα. Κάτι μου λέει ότι δεν είναι «δύο νέοι που αποφασίζουν ότι τα οικονομικά προβλήματα της οικογενείας θα λυθούν αν αγαπιούνται ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ».

Ρε, λες το μορφωτικό και βιοτικό επίπεδο και η δυνατότητα της γυναίκας να επιλέγει ελεύθερα αν θέλει να κάνει παιδιά να παίζουν ρόλο;!

Μπα ο ναρκισσισμός είναι

Από την άλλη ποτέ δεν θα ακούσεις κάποιον χωρίς παιδί να πει «πω ρε φίλε μακάρι να είχα λιγότερα λεφτά, λιγότερο ύπνο, λιγότερο ελεύθερο χρόνο, λιγότερους φίλους και πως θα ήθελα τώρα να ρουφάω μύξες από τη μύτη του μωρού μου που αποφάσισε να γίνει μπλε στον ύπνο του επειδή πνίγηκε με τα σάλια του»

Έχεις γνωριστεί κανονικά (χωρίς απρόσωπη επικοινωνία διαδικτύου) με κοπέλες από την Αίγυπτο, Νιγηρία, Νότια Αφρική, Κογκό, Φιλιππίνες, Ινδονησία, Ιαπωνία, Βιετνάμ, Βενεζουέλα, Χιλή, Αργεντινή, Μεξικό και να συζητήσετε πρόσωπο με πρόσωπο για το θέμα της οικογένειας που θα θέλατε να είχατε; Θα εκπλαγείς για το πόσο συγκροτημένα και υπεύθυνα σκέφονται. Δεν εννοώ ότι δέχονται να κάνουν οικογένεια με τον πρώτο τυχόντα αλλά δεν βάζουν πάνω από τη ζωή τους, την πρόσκαιρη εργένικη ζωή τους. Μπορεί όντως να κάνουν σπουδές, ή να εργάζονται ΟΜΩΣ, η οικογένεια είναι κάτι που θέλουν να συμβεί στη ζωή τους και φυσικά με τον κατάλληλο άνθρωπο. Το θεωρούν ότι είναι η διαδικασία που θα τις ωριμάσει καλύτερα ως γυναίκες.

Την ίδια στιγμή μπορεί να γνωρίσεις μια μέση Ελληνίδα και να είναι ελεύθερη. Αν όμως καταλάβει ότι η γνωριμία έχει προοπτική πιθανό γάμο και δημιουργία σοβαρής οικογένειας, απλά αρχίζει το ghosting, άσχημα σχόλια, ή εξαφανίζεται (σε προσωπική επικοινωνία). Προτιμά να είναι μια υπέροχη γατοσκυλομαμά παρά να έχει να παιδάκι στην αγκαλιά της. Είναι και αυτό μια επιλογή. Ζούμε στην εποχή των "επίκτητων" επιλογών με συνέπειες στην κοινωνική ευθύνη.

ΥΓ. Μην διαβάζεις τόσο πολύ τις στατιστικές μελέτες. Συχνά δεν απεικονίζουν την πραγματικότητα ενώ οι καλύτερες εμπειρίες με έναν λαό έρχονται σε βιωματικό επίπεδο, μέσω ταξιδίων ή συναναστροφών εκτός διαδικτύου.

 

[Himela]

Η κοινωνία ζητά να κάνεις παιδιά; Εννοείς αυτές τις ιστορίες για το ότι ελαττώνονται οι μελλοντικοί <<στρατιώτες χριστιανοί ορθόδοξοι>> κλπ; Αυτά δεν τα παίρνει σοβαρά κανένα ζευγάρι.
Ή εννοέις κάτι γιαγιάδες, που έλεγαν <κάνε παιδί, για να γίνω προγιάγια>; Ούτε αυτά τα λαμβάνει το ζευγάρι υπόψη.
Τα ζευγάρι κάνει παιδιά είτε επειδή το θέλουν πολύ οι ίδιοι, είτε αν προκύψει κατά λάθος.

Όχι δεν εννοώ τίποτα από αυτά. Εσύ το παίρνεις σαν κυριολεκτική πίεση. Εγώ το αντιλαμβάνομαι σαν ψυχολογική πίεση. Σαν να είσαι στην ουρά για την τράπεζα ή για το check in και δεξιά και αριστερά υπάρχουν αυτές οι κορδέλες οπότε δεν μπορείς να βγεις από την ουρά. Αν πας να φύγεις, δημιουργείς προβλήματα στους μπρος και τους πίσω.

Εγώ στην ηλικία που είμαι πλέον κι έχοντας περάσει από αυτές τις εμπειρίες νιώθω οτι η κοινωνία σου δημιουργεί τα μονοπατάκια για να περπατήσεις στη ζωή σου. Το σχολείο, το πανεπιστήμιο, η εργασία, η οικογένεια, η συνταξιοδότηση. Ναι μπορείς να μην κάνεις κάποια από αυτά, αλλά θα είσαι ο παρίας, ο επαναστάτης χωρίς αιτία, ο δειλός, ο περίεργος, ο ξένος. Θα αποκοπείς από τους γύρω σου, θα σε κοιτάνε περίεργα, είτε από ειλικρινή περιέργεια του γιατί δε φέρεσαι όπως οι άλλοι, είτε από ζήλεια που εσύ κατάφερες να διαφέρεις ενώ αυτοί όχι.

Για να είμαι σαφής, γιατί καμιά φορά πορώνομαι με το θέμα και δεν εκφράζομαι σωστά: αυτοί που θέλουν παιδί, καλά κάνουν και κάνουν παιδί. Ο γονιός που έχει αποφασίσει να γίνει γονιός, θα είναι ο καλύτερος γονιός. Απλά ας το σκεφτούν όλοι πολύ καλά. Υπάρχουν και παιδιά σε ιδρύματα, κρίμα είναι κι αυτά.

 

[camil]

Εγώ στην ηλικία που είμαι πλέον κι έχοντας περάσει από αυτές τις εμπειρίες νιώθω οτι η κοινωνία σου δημιοΝαι μπορείς να μην κάνεις κάποια από αυτά, αλλά θα είσαι ο παρίας, ο επαναστάτης χωρίς αιτία, ο δειλός, ο περίεργος, ο ξένος. Θα αποκοπείς από τους γύρω σου, θα σε κοιτάνε περίεργα, είτε από ειλικρινή περιέργεια του γιατί δε φέρεσαι όπως οι άλλοι, είτε από ζήλεια που εσύ κατάφερες να διαφέρεις ενώ αυτοί όχι.

Αυτοί που σχολιάζουν γιατί δεν παντρεύτηκες ή δεν έκανες παιδιά σχολιάζουν επίσης και το τί φοράς, τί χόμπι κανείς, αν έχεις δεσμό και γιατί έχεις, αν δεν έχεις και γιατί δεν έχεις, με ποιόν τα έχεις, με ποιόν δεν τα έχεις, γιατί τα έχεις ή δεν τα έχεις, αν κάποιος σε πρόσεξε περισσότερο, αν κάποιος σε πρόσεξε λιγότερο , ποιός σε θέλει, ποιός δε σε θέλει, ποιόν θες και δε σε θέλει, ποιόν δε θες και σε θέλει ή επίσης δε σε θέλει κοκ, πρόκειται για ανθρώπους που τρώγονται με τα ρούχα τους. Είναι κάμποσοι αλλά ευτυχώς πια οι περισσότεροι, ιδίως οι περισσότερες, τους έχουμε γραμμένους.
Σε καμιά περίπτωση ένας άνθρωπος 50+, χωρίς οικογένεια και παιδιά δεν είναι κοινωνικά αποκομμένος.

 

[amarelia]

Εμένα το «θέλω να κάνω παιδί» δε με καλύπτει.
Ο κάθε ένας μπορεί να θέλει, σημαίνει πως είναι κατάλληλος; Και γυναίκα και κατοικίδια θέλουν και τα σαπίζουν στο ξύλο.

Καμιά εγγύηση δεν είναι το θέλω.

 

[Λένω]

Είναι κάμποσοι αλλά ευτυχώς πια οι περισσότεροι, ιδίως οι περισσότερες, τους έχουμε γραμμένους.

Παντελώς όμως.

 

[GeorgePap2003]

Διπλωμα οδηγησης μετα τα 21 , οπως και ψηφου συμφωνω εδω περα.

Οσο πιο μικρός τόσο το καλύτερα…Εγω στα 20 έβγαλα και θεωρώ άργησα

 

[adams33]

Ακόμη και οικογένεια να έκαναν με τους σημερινούς ρυθμούς ζωής, πολλοί δεν έχουν καλές επαφές ή αν έχουν, δεν παύει να περνάνε μεγάλο χρονικό κομμάτι ζωής μόνοι τους. Τα παιδιά μεγάλωσαν και έχουν τη ζωή τους, ή μπορεί να έχουν προβλήματα με τη ζωή τους (π.χ. ανεργία, κακή καριέρα κτλ). Μπορεί ο/η σύντροφος να έχει και αυτός προβλήματα υγείας οπότε η συμβίωση να γίνεται δύσκολη. Υπάρχει έντονη η αίσθηση της ηλικιακής φθοράς και ότι η ζωή ... σύντομα τελειώνει. Αυτό είναι που τσακίζει κάθε άνθρωπο, και δεν το «επανορθώνει» καμία οικογένεια, ούτε οι φίλοι. Η οικογένεια απλά ομορφαίνει κάποιες στιγμές, υπάρχει η συναισθηματική πληρότητα, η αίσθηση της βάσης και αυτό που λέμε «σπίτι». Το σπίτι ως μια άδεια γκαρσονιέρα, ένα διαμέρισμα ή μια εξοχική κατοικία με έπιπλα, δεν λέει τίποτα. Είναι μια ψυχρή υλική κατασκευή.

Θίγεις ένα άλλο μεγάλο θέμα, το οποίο πλέον είναι επίσης πλήρως διαστρεβλωμένο.... την οικογένεια.
Η αξία της οικογένειας ως προς τον πυρήνα, την ιεραρχία και τη συμβατότητα ώστε να δεχτεί ένα παιδί στη σημερινή εποχή, βάλλεται από παντού.
Οπότε ούτε εδώ ταιριάζει η καθολικότητα. Εξαρτάται από την οικογένεια.

Οι δεσμοί δεν σπάνε τόσο εύκολα όταν μεγαλώνεις μέσα σε ένα δεμένο οικογενειακό πλαίσιο. Αν ο πυρήνας της οικογένειας , που συνήθως είναι η μητέρα , έχει δείξει πως οι αδελφικοί δεσμοί μπορούν να χτιστούν σε ένα υγιές περιβάλλον, τότε έχει καταφέρει πολλά.
Σπάνιο βέβαια και θλιβερό είναι όταν βλέπουμε αδέλφια να «σκοτώνονται» για τα κληρονομικά.

Σε όποια φάση της ζωής κι αν βρίσκεσαι, η πυρηνική οικογένεια , είτε η δική σου ,είτε του συζύγου είναι μία και μοναδική και οφείλεις σεβασμο ,αρκει να διατηρούνται οι σωστες αποστάσεις !


Στο χέρι του καθενός μας είναι να συνυπάρχουμε σε ένα υγιές πλαίσιο και τουλάχιστον εγώ από τη δική μου πλευρά, δεν πρόκειται να αφήσω τους γονείς μου χωρίς φροντίδα. Και θα το κάνω με όλη μου την καρδιά.
Μας μεγάλωσαν, μας μόρφωσαν, μας στήριξαν. Ηταν δίπλα μου στην πιο σημαντική στιγμή της ζωής μου, όταν έγινα μητέρα. Είδα τον πατέρα μου να δακρύζει για πρώτη φορά στη ζωή του όταν με παρέδωσε στην εκκλησία και μετά ξανά όταν πήρε τον γιο μου αγκαλιά.

Και εγώ αυτόν τον άνθρωπο δεν θα χαρώ να τον φροντίζω όποτε χρειαστεί, ειδικά τώρα που δεν έχω μικρά παιδιά;

Ποιος ανθρωπος "συντροφος " μπορει να εισβαλει μεσα σε τετοια πλαισια και να προσπαθησει να σε αποκοψει;
Μόνο κάποιος που δεν μπορεί να αντέξει το μοίρασμα και δεν έχει μάθει από μικρός πως η αγάπη, όταν μοιράζεται, σε κάποια φάση πολλαπλασιάζεται και δυστυχώς δεν μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει να έχεις ανθρώπους δίπλα σου στη δύση της ζωής σου, που σε αγαπούν και δεν νιώθουν ότι τους επιβαρύνεις με την παρουσία σου.


Όπως μεγαλώσει ο καθένας, αυτό θα δώσει και στη δική του οικογένεια. Και θα το κάνει με χαρά, όχι επειδή «πρέπει». Κι ας κουράζεται , δεν πειράζει....Εφυγε η γιαγιάκα μου και ολοι λεμε ας ζουσε λιγο ακόμα και ας την φροντίζαμε ... Συνάμα νιώθω ευλογημένη που μέσα απο εμένα είδε δισέγγονο !Η δικη μου χαρα προσφερε διπλή χαρά σε κάποιον αλλον ...αυτο ειναι οικογένεια !
Θα ξεκουραστούμε μια καλή οπως λεω πλέον ,στην άλλη ζωη ....

 

[touvlo]

Εμένα το «θέλω να κάνω παιδί» δε με καλύπτει.
Ο κάθε ένας μπορεί να θέλει, σημαίνει πως είναι κατάλληλος; Και γυναίκα και κατοικίδια θέλουν και τα σαπίζουν στο ξύλο.

Καμιά εγγύηση δεν είναι το θέλω.

σαν τι εγγύηση θα ήθελες δηλαδή, ούτως ώστε να καλύπτεσαι;

 

[amarelia]

σαν τι εγγύηση θα ήθελες δηλαδή, ούτως ώστε να καλύπτεσαι;

Δεν θα ήθελα προσωπικά καμία εγγύηση.
Ο,τι κι αν λέμε εδώ ο κάθε ενας που «θέλει» θα κάνει. Αν αυτή η επιλογή είναι ορθή και φέρουν και μεγαλώσουν ανθρώπους με όλη την σημασία της λέξης στον κόσμο καλώς, αν όχι και τους φυτρώσουν σκατά στο κεφάλι, θα είναι άλλη μια σπατάλη οξυγόνου.

Απο το δείγμα που βλέπω εγώ τείνω να πιστεύω ακράδαντα και ακλόνητα το δεύτερο.

 

[touvlo]

Δεν θα ήθελα προσωπικά καμία εγγύηση.
Ο,τι κι αν λέμε εδώ ο κάθε ενας που «θέλει» θα κάνει. Αν αυτή η επιλογή είναι ορθή και φέρουν και μεγαλώσουν ανθρώπους με όλη την σημασία της λέξης στον κόσμο καλώς, αν όχι και τους φυτρώσουν σκατά στο κεφάλι, άλλη θα είναι άλλη μια σπατάλη οξυγόνου.

Μερικές φορές κάνουν ό,τι μπορούν οι γονείς, αλλά κάτι πάει στραβά, δεν ξέρω τι, μη με ρωτήσεις. Οι αρκετοί ψυχολόγοι του φόρουμ θα εξηγήσουν. Δηλαδή μπορεί τα σκατά, να μην τα φυτρώσουν οι γονείς. Να είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων.
Θα μιλήσω σα <<θεία>>, αλλά παρατηρώ στην παιδική μας γειτονιά, άνθρωποι που ήταν τζογλανάκια έκαναν πολύ όμορφες οικογένειες, και άνθρωποι που ήταν πιο <<καλά>> παιδιά, έκαναν πιο προβληματικές οικογένειες. Βέβαια και διαφορετικά. Δηλαδή, αν έκανα μια στατιστική συσχέτιση μεταξύ : καλός χαρακτήρας γονιός / ευτυχισμένη οικογένεια, τα αποτελέσματα θα ήταν: ό,τι νά ναι! Συντελεστής συσχέτισης από 0,1 ως -0,1. Αυτά τώρα τα λέω, με βάση τον/την ένα γονιό που γνώριζα.

 

[amarelia]

Δηλαδή μπορεί τα σκατά, να μην τα φυτρώσουν οι γονείς.

Σίγουρα, απλά εγώ ανέφερα τα σκατά που φυτρώνουν οι γονείς. Συνήθως αυτά τα διαγενεακά σκατά που τα πήραν και τα μετέδωσαν.