Ηλιούπολη: Δύο 17χρονες έπεσαν από τον 6ο όροφο πολυκατοικίας - Νεκρή η μία

[giannhs2001]

Το να σκέφτεσαι την αυτοκτονία δεν ειναι "οπτική που ένας ανθρωπος επιλέγει να βλέπει τα πράγματα" ειναι βαθειά νόσηση της ψυχής η οποία απαιτεί άμεση Ιατρική φροντίδα και μέριμνα.

Θα καταλάβετε μωρέ ποτέ τι λέω ή θα παίζουμε την κολοκυθιά;

Τα περί οπτικής με το ποτήρι που είπα πήγαιναν στα αίτια, όχι στην πράξη. Η πράξη αυτή είναι κάτι το τραγικό, δεν διαφωνεί κανένας με αυτό. Αλλά αν δεν αντιμετωπιστούν τα αίτια θα συνεχίζονται τέτοια περιστατικά και εσείς θα συνεχίζετε επ αόριστον να κάνετε μεταξύ σας circlejerk το ότι φταίνε τα ψυχολογικά του καθενός...

 

[Entropy24]

Θα συμφωνήσω ότι το να σκέφτεται κάποιος την αυτοκτονία σαν κάτι το φυσιολογικό είναι προβληματικό. Ωστόσο, αυτό που χρήζει προσοχής είναι να υπάρξει ουσιαστική πρόληψη και να μην τα θυμόμαστε μόνο κατόπιν εορτής. Αλλά για να γίνει, πρέπει να γνωρίζουμε τα πραγματικά αίτια. Οτιδήποτε άλλο είναι περιττό.

 

[Πάνθηρας!]

Κάθε άνθρωπος σκέφτεται διαφορετικά και αντιμετωπίζει διαφορετικά κάποιες καταστάσεις.

Αν ρωτάς τώρα εμένα σε προσωπικό επίπεδο, όχι. Είμαι λίγο ντίβα στην αυτοκτονία. Θέλω να πεθάνω σε πόλεμο ή γενικά in action και όχι με απλούς καθημερινούς τρόπους, δεν είμαι βασικιά



Νομίζεις δεν αυτοκτονούν εκεί; Ή σε παλιότερες εποχές δεν αυτοκτονούσαν; Η αυτοκτονία παρατηρείται μέχρι και στα ζώα...

Σε αυτό εδώ απάντησα.

 

[adams33]

Μου θυμίζει το επιχείρημα περί ισότητας, αλλά κάποιοι είναι πιο ίσοι. Κάποιοι έχουν καλύτερες ευκαιρίες, προ-επιλεγμένες καριέρες, μεγαλύτερες ευκολίες. Η ζωή έχει αδικίες. Έχουμε πολλά παραδείγματα με διάφορους μαϊντανούς που έκαναν καριέρες και μετά το παίζουν συμβαλάτορες για νέους. Βάζουν και λίγο αρχαία τραγωδία κακής ποιότητας. Η ζωή μας έχει υλικές ευκολίες σε σχέση με το 1800, όμως αν για μια θέση εργασίας κάνουν πάνω 1,500 άτομα αίτηση, εκεί υπάρχει πρόβλημα.

Όταν μεγαλώνεις ένα παιδί έτσι ώστε η αξία του να περνά μόνο μέσα από το πτυχίο και την ύλη, δυστυχώς στην εφηβεία η ματαιότητα ελλοχεύει πολλούς κινδύνους.
Εδώ όμως μιλάμε για κατάθλιψη, οπότε όλα όσα λέγονται και ακούγονται δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο με τη λογική.

Οι πανελλήνιες από μόνες τους είναι δύσκολες, αλλά ο καθένας επιλέγει να τις δει μέσα από τα δικά του «γυαλιά».
Το θέμα των πανελληνίων είναι τεράστιο και το συζητάμε χρόνια. Δεν πιστεύω όμως ότι θα αλλάξει ποτέ πραγματικά, γιατί πίσω από όλο αυτό συντηρείται και η παραπαιδεία.

Αλλα ακόμα και σημερα σε σχέση με τα δικα μας χρονια ειναι πιο εύκολες και με πολλες περισσότερες ευκαιρίες στα παιδια απ οτι εμεις ...Εδιναν πανελλήνιες τα παιδια μου και τα έβλεπα τοσο εύκολα σε σχεση με εμας ...
Άντε όμως να το καταλάβει αυτό ένα νέο παιδί που δεν έζησε εποχές πανελληνίων χωρίς φροντιστήρια, χωρίς ιδιαίτερα, χωρίς μαθησιακές «διευκολύνσεις» και χωρίς όλα όσα σήμερα θεωρούνται δεδομένα.


Πλέον πολλά παιδιά μεγαλώνουν μέσα σε ένα τελείως διαφορετικό πλαίσιο πίεσης αλλά και «υποστήριξης», και συχνά δεν μπορούν να αντιληφθούν πώς ήταν παλιότερα τα πράγματα ή πόσο διαφορετικά αντιμετώπιζαν οι προηγούμενες γενιές τις δυσκολίες και την αποτυχία.

Αν όντως μιλάμε για θέμα παθολογικής κατάθλιψης, τότε ίσως όλη αυτή η συζήτηση να χάνει το νόημά της.
Με πτυχίο ή χωρίς πτυχίο, ο κόσμος πιθανότατα θα έμοιαζε απειλητικός για εκείνη. Και αυτό φάνηκε στην πρώτη μεγάλη κρίσιμη φάση της ζωής της.

Πολύ φοβάμαι πως η μία παρέσυρε την άλλη… Αν και δεν ξέρω αν μπορεί κανείς να το πει με βεβαιότητα ότι «και οι δύο είχαν κατάθλιψη».Δεν αντεχω να δω παραπάνω αυτη την κατάσταση με τοσο θανατικό νεων παιδιων που εχει πεσει ...


Έπειτα αναφέρθηκε και απώλεια γονέα… Εφηβεία, απώλεια και πανελλήνιες από πού να το πιάσεις…
Ένα μόνο πράγμα θα πω...
Στην εφηβεία το παιδί χρειάζεται έναν άνθρωπο να μπορεί να μιλήσει, να μοιραστεί φόβους, αγωνίες και σκέψεις. Έναν γονιό ή έναν ενήλικα που να μπορεί να το ηρεμεί και να το στηρίζει χωρίς πίεση και χωρίς φόβο.

Προφανώς δεν μίλησαν εκεί που έπρεπε και παρέσυρε η μια την άλλη ..…
Κρίμα πραγματικά.Αν μιλούσαν σήμερα θα ζουσαν γιατι η ζωη μπορεί να ειναι δύσκολη αλλα ο καθένας μας επιλεγει την οπτικη που θα τη ζησει ...

 

[Himela]

Εγώ δε θεωρώ ότι πρέπει να γίνει τόσο τεράστιο θέμα. Μέσα σε εκατοντάδες χιλιάδες εφήβων, υπήρξαν δύο που θεώρησαν καλό ή είχαν ψυχολογική ασθένεια και αποφάσισαν να αυτοκτονήσουν. Δε θεωρώ ότι πρέπει να το γενικεύουμε ότι αυτοκτονούν τα παιδιά μας. Πάντα και παντού υπάρχουν άνθρωποι που αυτοκτονούν. Μήπως το να ζεις με δεκάδες ψυχολογικά, το να ζεις μέσα σε κακοποιητικούς γονείς, να ζεις μέσα στο άγχος για το μέλλον, είναι καλύτερα όλα αυτά από την αυτοκτονία; Απλά η αυτοκτονία είναι κάτι τελειωτικό ενώ τα υπόλοιπα όχι. Και σε βλέπουν οι άλλοι να τα περνάς και λένε, ντάξει μωρέ καλά είναι αυτός, τα αντιμετωπίζει.

 

[Cloud87]

Εγώ δε θεωρώ ότι πρέπει να γίνει τόσο τεράστιο θέμα. Μέσα σε εκατοντάδες χιλιάδες εφήβων, υπήρξαν δύο που θεώρησαν καλό ή είχαν ψυχολογική ασθένεια και αποφάσισαν να αυτοκτονήσουν. Δε θεωρώ ότι πρέπει να το γενικεύουμε ότι αυτοκτονούν τα παιδιά μας. Πάντα και παντού υπάρχουν άνθρωποι που αυτοκτονούν. Μήπως το να ζεις με δεκάδες ψυχολογικά, το να ζεις μέσα σε κακοποιητικούς γονείς, να ζεις μέσα στο άγχος για το μέλλον, είναι καλύτερα όλα αυτά από την αυτοκτονία; Απλά η αυτοκτονία είναι κάτι τελειωτικό ενώ τα υπόλοιπα όχι. Και σε βλέπουν οι άλλοι να τα περνάς και λένε, ντάξει μωρέ καλά είναι αυτός, τα αντιμετωπίζει.

Συμφωνώ. Συχνά πιανόμαστε από την τραγικότητα ενός περιστατικού κι έτσι βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος.

 

[epote]

Εγώ δε θεωρώ ότι πρέπει να γίνει τόσο τεράστιο θέμα. Μέσα σε εκατοντάδες χιλιάδες εφήβων, υπήρξαν δύο που θεώρησαν καλό ή είχαν ψυχολογική ασθένεια και αποφάσισαν να αυτοκτονήσουν. Δε θεωρώ ότι πρέπει να το γενικεύουμε ότι αυτοκτονούν τα παιδιά μας. Πάντα και παντού υπάρχουν άνθρωποι που αυτοκτονούν. Μήπως το να ζεις με δεκάδες ψυχολογικά, το να ζεις μέσα σε κακοποιητικούς γονείς, να ζεις μέσα στο άγχος για το μέλλον, είναι καλύτερα όλα αυτά από την αυτοκτονία; Απλά η αυτοκτονία είναι κάτι τελειωτικό ενώ τα υπόλοιπα όχι. Και σε βλέπουν οι άλλοι να τα περνάς και λένε, ντάξει μωρέ καλά είναι αυτός, τα αντιμετωπίζει.

Άκου εδώ παραλογισμούς. Τσκ τσκ τσκ. Οχι ο Μητσοτάκης/τσιπρας/πουτιν/τραμπ/νεντανιαχου φταίει.

αίτια, όχι στην πράξη. Η πράξη αυτή είναι κάτι το τραγικό, δεν διαφωνεί κανένας με αυτό. Αλλά αν δεν αντιμετωπιστούν τα αίτια θα συνεχίζονται τέτοια περιστατικά και εσείς θα συνεχίζετε επ αόριστον να κάνετε μεταξύ σας circlejerk το ότι φταίνε τα ψυχολογικά του καθενός...

Η Ελλάδα έχει από τα χαμηλότερα (αν όχι τα χαμηλότερα) ποσοστά αυτοκτονιών στον ανεπτυγμένο κόσμο. Καμία φορά συμβαίνει. Δύο κοριτσάκια που αυτοκτόνησαν δεν ειναι γενικευσιμο. Ενας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη κτλ.

 

[nPb]

Καλημέρα. Πάντως για λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, δεν ζούμε σε μια κοινωνία που μπορεί ένας χαρακτήρας με γλυκειά ψυχή να αντέξει. Υπάρξει μεγάλη εγωπάθεια, τοξικότητα και ισοπέδωση προσωπικότητας. Με όποια οικογένεια πας να γνωριστείς, αμέσως αρχίζουν "που σπουδάζει ο γιός / η κόρη, ο δικός μου γιος / κόρη εργάζονται στην -ington LtD / είναι γιατρός / μηχανικός / με υποτροφία εδώ και εκεί". Ενώ αν πεις κάτι έξω από το πλαίσιο αυτό, δεν σου δίνουν καμία σημασία ή μπορεί να κάνουν λάθος σκέψεις. Αυτό αμέσως δημιουργεί έναν υποσυνείδητο ανταγωνισμό ότι τα παιδιά της άλλης οικογένειας που δεν ακολουθούν αυτή την πορεία, έχουν αποτύχει! Ή δεν διάβασαν σωστά για τις πανελλαδικές εξετάσεις και άρα απέτυχαν. Γίνονται βλέπετε και οι λάθος συσχετισμοί: «αν δεν ... τότε». Ειδικά στη χώρα μας όπου το πτυχίο, οι διακρίσεις και η επαγγελματική βιτρίνα μέσω του Linkedin αποτελούν το Νο1 στοιχείο κοινωνικών επαφών, δεν μου κάνει εντύπωση για ποιο λόγο η Ελλάδα είναι μια κοινωνικά αποτυχημένη χώρα. Δεν έχει να κάνει με την πολιτική. Εδώ είναι η άμεση ευθύνη των κατοίκων. Δεν τολμάς να κάνεις μια γνωριμία και αμέσως αρχίζουν τα ειρωνικά ή μειωτικά σχόλια και οι μπιχτές για την καριέρα. Ελάτε στη θέση αυτών των δεσποινίδων που έπρεπε να αντιμετωπίσουν το σενάριο της αποτυχίας επειδή στον κύκλο τους, στην κοινωνία που μεγαλώνουν, έπρεπε να έχουν απαντήσεις που να αρέσουν και να τις κάνουν αποδεκτές.

Από το 2025 που είμαι στην Ελλάδα μετά από 10 περίπου χρόνια, βλέπω μια τεράστια αλλαγή στην συμπεριφορά του κόσμου προς το χειρότερο. Για κάποιο διάστημα ένιωθα ότι πρέπει να απολογούμαι για αυτό που είμαι, τις σκέψεις μου, τις επιλογές μου, την κοινωνική μου θέση ως ανύπαντρος, κτλ, και μπορώ να πω ότι έχασα πολύ κόσμο επειδή δεν είμαι αυτό που ήθελαν να είμαι για εκείνους. Την ίδια στιγμή βλέπω ότι αυτοί που συνήθως προσπαθούν να με χωρέσουν στα δικά τους θέλω και απόψεις για τη ζωή και την επιστημονική και επαγγελματική επιτυχία, είναι τυχάρπαστοι και με πολλά ασαφή κομμάτια για την ζωή τους.

Πρόσφατα διάβασα ένα κείμενο όπου ένας καθηγητής σε ξένο Πανεπιστήμιο ασχολείται ερευνητικά με την ακαδημαϊκή και επαγγελματική εξέλιξη σε διάφορες θέσεις με "κοινωνική καταξίωση" ατόμων που έχουν διπλό βιογραφικό: αυτό που δείχνουν προς τα έξω, το "παράδειγμα-προς-μίμηση" και ένα δεύτερο κρυμμένο βιογραφικό. Το δεύτερο και κρυμμένο βιογραφικό καλώς ή κακώς αποτελεί το 90% της επιτυχίας για μεγάλο αριθμό ανθρώπων στην Β.Ευρώπη (και πόσο μάλλον στη χώρα μας όπου το ρουσφέτι και το βόλεμα είναι μέρος της ελληνικής κουλτούρας).

 

[еще один пророк р...]

Θα προσθέσω ότι στην Ν. Κορέα η επαγγελματική και κοινωνική καταξίωση δεν αρκείται μόνο να περάσουν στο πανεπιστήμιο αλλά και να προσληφθούν σε μια από τις chaebols που κυριαρχούν εκεί. Οτιδήποτε άλλο ερμηνεύεται ως αποτυχία.

Στη Ν.Κ. είναι σχιζοφρενείς. Από τη μια μεριά προσπαθούν να μιμηθούν τους Αμερικανούς (κυρίως με λογοκλοπές στις εργασίες τους κλπ) κ από την άλλη σχηματίζουν ουρές στα κάμπους για να τους πουν τη (γκομενική) τύχη τους χαρτορίχτρες και φόρτσουν τέλλερς...

Στο πρώτο ραντεβού σε ρωτάνε πόσα καθαρίζεις ευθέως (τίμιο φυσικά από μέρους τους).

Η διαφθορά έχει πάει σε άλλο επίπεδο - κ ας λέμε για τα δικά μας.

Η μόνη διαφορά τους είναι ότι αυτοί είναι "δημοκρατία" ενώ το αδελφάκι τους "δικτατορία"

 

[Paragontas7000]

Αυτό που παρατηρώ, γενικά, με όλες αυτές τις δυσάρεστες καταστάσεις και τη συχνότητά τους, βλέπω πως ενώ στην επιφάνεια η ελληνική κοινωνία σήμερα φαίνεται πιο ήρεμη και συμβατική, σε σχέση με πριν 15 χρόνια, που είχαμε διατάραξη κοινωνικού ιστού, διαμαρτυρίες, επεισόδια κλπ, στο βάθος φαίνονται πολλά άγρια ένστικτα, θυμός που σιγοβράζει, τοξικότητα, και σκοτεινά αντανακλαστικά που είναι σε ύπνωση. Δηλαδή, σα βουβή οργή, ανασφάλεια κλπ. τα οποία δεν εκδηλώνονται απλά πλέον συλλογικά και μαζικά, αλλά ωθούν σε άσχημες καταστάσεις, αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές, εγκληματικές ενέργειες, αδιέξοδα. Νομίζω, πως δεν έχουμε αλλάξει νοοτροπία από τότε, απλά προσαρμοστήκαμε σε συνθήκες κρίσεις και γίναμε κυνικοί και πιο πραγματιστές, ότι θα ζούμε πλέον από εδώ και πέρα σε περιόδους αβεβαιότητας. Δεν υπάρχουν ισχυρές αξιακές σταθερές, άμυνες κλπ.

Η κοινωνια ειναι σε πολυ βαθια κριση.

Πολυ μεγαλυτερη απο την οικονομικη.

 

[redpointer]

Η κοινωνια ειναι σε πολυ βαθια κριση.

Πολυ μεγαλυτερη απο την οικονομικη.

Βασικα οι κοινωνικη κριση προκαλει την οικονομικη και οχι το αναποδο. Αλλωστε για αυτο εσκασε η οικονομικη κριση στην ελλαδα λογω της νοοτροπιας του ελληνα. Προ κρισης εβλεπες νεοπλουτους παντου, ατομα με δανεια να πηγαινουν σε ιδιωτικα σχολεια και να τα σκανε απειρα καθε μηνα κλπ.

 

[еще один пророк р...]

Η κοινωνια ειναι σε πολυ βαθια κριση.

Πολυ μεγαλυτερη απο την οικονομικη.

μάντεψε ποια κρίση χαρακτηρίζουν νευραλγική τα τσοντοκάναλα...

 

[Paragontas7000]

μάντεψε ποια κρίση χαρακτηρίζουν νευραλγική τα τσοντοκάναλα...

Eτσι ακριβως...

 

[Πάνθηρας!]

Καλημέρα. Πάντως για λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, δεν ζούμε σε μια κοινωνία που μπορεί ένας χαρακτήρας με γλυκειά ψυχή να αντέξει. Υπάρξει μεγάλη εγωπάθεια, τοξικότητα και ισοπέδωση προσωπικότητας. Με όποια οικογένεια πας να γνωριστείς, αμέσως αρχίζουν "που σπουδάζει ο γιός / η κόρη, ο δικός μου γιος / κόρη εργάζονται στην -ington LtD / είναι γιατρός / μηχανικός / με υποτροφία εδώ και εκεί". Ενώ αν πεις κάτι έξω από το πλαίσιο αυτό, δεν σου δίνουν καμία σημασία ή μπορεί να κάνουν λάθος σκέψεις. Αυτό αμέσως δημιουργεί έναν υποσυνείδητο ανταγωνισμό ότι τα παιδιά της άλλης οικογένειας που δεν ακολουθούν αυτή την πορεία, έχουν αποτύχει! Ή δεν διάβασαν σωστά για τις πανελλαδικές εξετάσεις και άρα απέτυχαν. Γίνονται βλέπετε και οι λάθος συσχετισμοί: «αν δεν ... τότε». Ειδικά στη χώρα μας όπου το πτυχίο, οι διακρίσεις και η επαγγελματική βιτρίνα μέσω του Linkedin αποτελούν το Νο1 στοιχείο κοινωνικών επαφών, δεν μου κάνει εντύπωση για ποιο λόγο η Ελλάδα είναι μια κοινωνικά αποτυχημένη χώρα. Δεν έχει να κάνει με την πολιτική. Εδώ είναι η άμεση ευθύνη των κατοίκων. Δεν τολμάς να κάνεις μια γνωριμία και αμέσως αρχίζουν τα ειρωνικά ή μειωτικά σχόλια και οι μπιχτές για την καριέρα. Ελάτε στη θέση αυτών των δεσποινίδων που έπρεπε να αντιμετωπίσουν το σενάριο της αποτυχίας επειδή στον κύκλο τους, στην κοινωνία που μεγαλώνουν, έπρεπε να έχουν απαντήσεις που να αρέσουν και να τις κάνουν αποδεκτές.

Από το 2025 που είμαι στην Ελλάδα μετά από 10 περίπου χρόνια, βλέπω μια τεράστια αλλαγή στην συμπεριφορά του κόσμου προς το χειρότερο. Για κάποιο διάστημα ένιωθα ότι πρέπει να απολογούμαι για αυτό που είμαι, τις σκέψεις μου, τις επιλογές μου, την κοινωνική μου θέση ως ανύπαντρος, κτλ, και μπορώ να πω ότι έχασα πολύ κόσμο επειδή δεν είμαι αυτό που ήθελαν να είμαι για εκείνους. Την ίδια στιγμή βλέπω ότι αυτοί που συνήθως προσπαθούν να με χωρέσουν στα δικά τους θέλω και απόψεις για τη ζωή και την επιστημονική και επαγγελματική επιτυχία, είναι τυχάρπαστοι και με πολλά ασαφή κομμάτια για την ζωή τους.

Πρόσφατα διάβασα ένα κείμενο όπου ένας καθηγητής σε ξένο Πανεπιστήμιο ασχολείται ερευνητικά με την ακαδημαϊκή και επαγγελματική εξέλιξη σε διάφορες θέσεις με "κοινωνική καταξίωση" ατόμων που έχουν διπλό βιογραφικό: αυτό που δείχνουν προς τα έξω, το "παράδειγμα-προς-μίμηση" και ένα δεύτερο κρυμμένο βιογραφικό. Το δεύτερο και κρυμμένο βιογραφικό καλώς ή κακώς αποτελεί το 90% της επιτυχίας για μεγάλο αριθμό ανθρώπων στην Β.Ευρώπη (και πόσο μάλλον στη χώρα μας όπου το ρουσφέτι και το βόλεμα είναι μέρος της ελληνικής κουλτούρας).

Έτσι είναι η ζωή ο καθένας κοιτάζει τη παρτη του. Όσο μοιρολατρεις για τους άλλους απλά χάνεις τον δικό σου χρόνο... Πριν λίγο είδα στο δρόμο έναν τυπο μεγάλο με μαγκουρα... Κ λέω εγώ είμαι νέος ότι θέματα κ αν έχω μπορώ να τα λυσω κ αυτή η σκέψη μ έφτιαξε τη διάθεση. Για αυτό μη χάνετε χρόνο με αχρηστες αναλυσεις.

Αμα κάποια ερώτηση σε πειραζει μην την απαντας... Πες είναι προσωπικο θέλω να το κρατησω για μένα.

 

[nPb]

Η κοινωνια ειναι σε πολυ βαθια κριση.

Πολυ μεγαλυτερη απο την οικονομικη.

Απλά όπως πάντα, οι συνήθεις δημοσιογράφοι "σοκάρονται" για μια ακόμη φορά.

 

[Πάνθηρας!]

Αμα σας ενοχλεί η κοινωνία φτιάξτε έναν δικό σας κόσμο με τους φίλους σας με τις συντροφιάς σας με τους εργοδότες που θέλετε να δουλέψετε η απλά γίνετε εσείς ο εργοδότης του εαυτου σας.

Είναι παραλογο να θεωρούμε ότι πρεπει να γίνουν όλοι σαν κ εμάς... Παραλογο... Εκτο; πραγματικοτητας κ βαθεια εγωκεντρικό.

Ειδικα εσυ ρε @nPb πωπω όλα σε στεναχωρουνν μωρε αδερφάκι μου.

 

[redpointer]

To ιδιο ισχυει και με την ιταλια οτι γινεται στην ελλαδα γινεται και εκει. Ο ιταλος ειναι πονηρος και υπερμαχος να πεθανει η κατσικα του γειτονα, ενω ο γερμανος ειναι πειθαρχημενος και οχι τοσο κακος ανθρωπος. Για αυτο η ιταλια ειναι χαλια ενω η γερμανια πολυ καλα οικονομικα ενω εχουν και οι 2 χωρες βαρια βιομηχανια.

Καλημέρα. Πάντως για λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, δεν ζούμε σε μια κοινωνία που μπορεί ένας χαρακτήρας με γλυκειά ψυχή να αντέξει. Υπάρξει μεγάλη εγωπάθεια, τοξικότητα και ισοπέδωση προσωπικότητας. Με όποια οικογένεια πας να γνωριστείς, αμέσως αρχίζουν "που σπουδάζει ο γιός / η κόρη, ο δικός μου γιος / κόρη εργάζονται στην -ington LtD / είναι γιατρός / μηχανικός / με υποτροφία εδώ και εκεί". Ενώ αν πεις κάτι έξω από το πλαίσιο αυτό, δεν σου δίνουν καμία σημασία ή μπορεί να κάνουν λάθος σκέψεις. Αυτό αμέσως δημιουργεί έναν υποσυνείδητο ανταγωνισμό ότι τα παιδιά της άλλης οικογένειας που δεν ακολουθούν αυτή την πορεία, έχουν αποτύχει! Ή δεν διάβασαν σωστά για τις πανελλαδικές εξετάσεις και άρα απέτυχαν. Γίνονται βλέπετε και οι λάθος συσχετισμοί: «αν δεν ... τότε». Ειδικά στη χώρα μας όπου το πτυχίο, οι διακρίσεις και η επαγγελματική βιτρίνα μέσω του Linkedin αποτελούν το Νο1 στοιχείο κοινωνικών επαφών, δεν μου κάνει εντύπωση για ποιο λόγο η Ελλάδα είναι μια κοινωνικά αποτυχημένη χώρα. Δεν έχει να κάνει με την πολιτική. Εδώ είναι η άμεση ευθύνη των κατοίκων. Δεν τολμάς να κάνεις μια γνωριμία και αμέσως αρχίζουν τα ειρωνικά ή μειωτικά σχόλια και οι μπιχτές για την καριέρα. Ελάτε στη θέση αυτών των δεσποινίδων που έπρεπε να αντιμετωπίσουν το σενάριο της αποτυχίας επειδή στον κύκλο τους, στην κοινωνία που μεγαλώνουν, έπρεπε να έχουν απαντήσεις που να αρέσουν και να τις κάνουν αποδεκτές.

Από το 2025 που είμαι στην Ελλάδα μετά από 10 περίπου χρόνια, βλέπω μια τεράστια αλλαγή στην συμπεριφορά του κόσμου προς το χειρότερο. Για κάποιο διάστημα ένιωθα ότι πρέπει να απολογούμαι για αυτό που είμαι, τις σκέψεις μου, τις επιλογές μου, την κοινωνική μου θέση ως ανύπαντρος, κτλ, και μπορώ να πω ότι έχασα πολύ κόσμο επειδή δεν είμαι αυτό που ήθελαν να είμαι για εκείνους. Την ίδια στιγμή βλέπω ότι αυτοί που συνήθως προσπαθούν να με χωρέσουν στα δικά τους θέλω και απόψεις για τη ζωή και την επιστημονική και επαγγελματική επιτυχία, είναι τυχάρπαστοι και με πολλά ασαφή κομμάτια για την ζωή τους.

Πρόσφατα διάβασα ένα κείμενο όπου ένας καθηγητής σε ξένο Πανεπιστήμιο ασχολείται ερευνητικά με την ακαδημαϊκή και επαγγελματική εξέλιξη σε διάφορες θέσεις με "κοινωνική καταξίωση" ατόμων που έχουν διπλό βιογραφικό: αυτό που δείχνουν προς τα έξω, το "παράδειγμα-προς-μίμηση" και ένα δεύτερο κρυμμένο βιογραφικό. Το δεύτερο και κρυμμένο βιογραφικό καλώς ή κακώς αποτελεί το 90% της επιτυχίας για μεγάλο αριθμό ανθρώπων στην Β.Ευρώπη (και πόσο μάλλον στη χώρα μας όπου το ρουσφέτι και το βόλεμα είναι μέρος της ελληνικής κουλτούρας).

Αμα σας ενοχλεί η κοινωνία φτιάξτε έναν δικό σας κόσμο με τους φίλους σας με τις συντροφιάς σας με τους εργοδότες που θέλετε να δουλέψετε η απλά γίνετε εσείς ο εργοδότης του εαυτου σας.

Είναι παραλογο να θεωρούμε ότι πρεπει να γίνουν όλοι σαν κ εμάς... Παραλογο... Εκτο; πραγματικοτητας κ βαθεια εγωκεντρικό.

Ειδικα εσυ ρε @nPb πωπω όλα σε στεναχωρουνν μωρε αδερφάκι μου.

πηγαινε να μεινεις ιταλια τοτε στο μιλανο να πληρωνεις το ιδιο ενοικιο με το βερολινο και ο μισθος να ειναι ο μισος γιατι ο ιταλος ειναι πονηρος και οχι πειθαρχημενος οπως ο γερμανος!

 

[Himela]

Για κάποιο διάστημα ένιωθα ότι πρέπει να απολογούμαι για αυτό που είμαι, τις σκέψεις μου, τις επιλογές μου, την κοινωνική μου θέση ως ανύπαντρος, κτλ, και μπορώ να πω ότι έχασα πολύ κόσμο επειδή δεν είμαι αυτό που ήθελαν να είμαι για εκείνους.

Και δε χαίρεσαι που τους έχασες; Σιγά την απώλεια.

 

[Samael]

Ζούμε στη πιο άνετη εποχή της ανθρωπότητας και οι άλλοι λένε δίκιο είχε, σκεφτόταν το θάνατο λογικά επειδή δεν θα πλήρωνε φράγκα η δουλειά! Αν είναι δυνατόν το έχουμε χάσει. Όλα στα πόδια μας τα έχουμε, αντιβιοτικά, βιβλία, γνώση, ψυχαγωγία, επικοινωνία... Οι πρόγονοι μας το 1800 δηλαδή να αυτοκτονήσουν ή να ωραιοποιούν την αυτοκτονία έπρεπε επειδή ήταν δύσκολα;
Τα κοινωνικά δίκτυα και η διαστρεβλωμένη κοινωνικοποίηση φταίνε για όλα αυτά που ωραιοποιούν τα ψυχικά προβλήματα ή τα παρουσιάζουν για τους εφήβους ως κάτι φυσιολογικό. Όπως κάνετε και εδώ μέσα κάποιοι.

Λάθος σκεπτικό αυτό κατά την γνώμη μου.
Η ψυχολογική πίεση όταν συσσωρεύεται για καιρό μπορεί να γίνει χειρότερη στην αίσθηση και απο αυτή που σου προκαλεί αρκούδα που σε κυνηγάει στο δάσος.

Το να λέμε συνεχώς πως τώρα όλα τα έχουμε έτοιμα δεν λύνει κανένα πρόβλημα.
Ίσα ίσα εναποθέτει πλήρως το πρόβλημα στον ίδιο τον άνθρωπο αγνοώντας τα συναισθήματα του και επιβεβαιώνοντας περαιτέρω τις αρχικές σκέψεις που το οδήγησαν στην αυτοχειρία καθώς για άλλη μια φορά βλέπει πως είναι μόνο του και κανείς δεν καταλαβαίνει.

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: Χθες στις 19:23

Το χειρότερο είναι που βλέπεις κάτι ο,τι να'ναι σχόλια παντού από μπαρμπάδες "φταίει η αριστεριλα που δημιούργησε ηττοπάθεια", "φταίνε τα σύγχρονα πρότυπα που θέλουν τα παιδιά να γίνουν πλούσια και απογοητεύονται όταν δεν γίνουν".

Κανένας δεν φαίνεται να καταλαβαίνει πως στο κομμάτι "δεν θέλω να κάνω μια δουλειά που δεν θα μ'αρέσει και δεν θα με δίνει λεφτά" αναφέρεται στη μοίρα του μεγαλύτερου κομματιού της νεολαίας αυτής της χώρας που είναι να γινόμαστε δουλάκια του κάθε αφεντικού σε χαζούς τομείς (βλέπε εστίαση) που σε κωλοπιάνει μέχρι αηδίας, που δουλεύεις κάθε μέρα για να παίρνεις έναν μισθό που ούτε 20 τμ τρύπα δεν μπορείς να νοικιάσεις και που εννοείται τέτοιες δουλειές δεν γίνεται εκ των πραγμάτων να σ'αρεσουν. Το πράγμα γίνεται χειρότερο όταν καταλαβαίνεις πως το κορίτσι είχε την ψευδαίσθηση ότι μια λύση διαφυγής από αυτή τη μοίρα είναι οι πανελλήνιες. Όχι καλή μου, στα ίδια σκατά είμαστε και όσοι γράψαμε καλά και περάσαμε εκεί που θέλαμε και προσπαθήσαμε και εκεί μέσα...

Όλοι για μια ταράτσα είμαστε, όμως η οργή μας είναι αυτή που μας κρατάει από το να μην το κάνουμε. Έχουμε εγωισμό, θέλουμε να έχουμε την τιμή να είμαστε εμείς που θα πετάξουμε από τις ταράτσες τους πραγματικούς υπαίτιους για την κατάντια της χώρας.

Εκφράζεις τις σκέψεις μου 101% Γιάννη.
Το καημένο το παιδί κόλλησε σε μια σειρά σκέψεων που της δημιούργησε τεράστια εσωτερική πίεση που δεν μπόρεσε να διαχειριστεί. Εδώ καλά καλά δεν μπορούμε οι ενήλικοι πολλές φορές, πόσο μάλλον ένα παιδί σε μικρή ηλικία που έχει ανησυχίες ως πιο συνειδητοποιημένο, αλλά ταυτόχρονα όχι πολλές άμυνες ψυχικά.

Η λύση δεν είναι να υποβαθμίζουμε το τι ένιωθε το παιδί ή να κάνουμε πως τα προβλήματα που ανέφερε είναι ανύπαρκτα ή ασήμαντα. Αυτό μόνο παραπάνω αυτοκτονίες μπορεί να φέρει. Η λύση είναι ακριβώς αυτό που λες...αυτή η αγανάκτηση να μετατραπεί σε πείσμα, σε κουράγιο, σε οργή και θέληση για αλλαγές στο ίδιο το σύστημα.

Δυστυχώς όταν μια σκέψη σε πνίγει για πολύ καιρό, αρχίζει και σε καταναλώνει. Ξαφνικά βρίσκεσαι σε έναν μικρόκοσμο όπως ανέφερες που το κάτι μικρό για κάποιον άλλον γίνεται τεράστιο για εσένα, και ορισμένες εκδοχές φαίνονται ως η απόλυτη καταστροφή. Στην προκειμένη στο μυαλό του κοριτσιού η αποτυχία στις πανελλήνιες είχε ψυχικά μεγαλύτερο βάρος ακόμα και απο αυτό του θανάτου. Σε ποια φυσιολογική κοινωνία οποιοδήποτε παιδί θα ανέπτυσσε ποτέ ένα τέτοιο σκεπτικό ; Σε καμία !

Επίσης πρέπει να κανονικοποιήσουμε το να ζητάμε βοήθεια όταν νιώθουμε πως την χρειαζόμαστε. Όπως είπες, τελικά είτε με σχολή είτε χωρίς η πραγματικότητα δεν διαφέρει και τόσο πολύ για την πλειοψηφία. Ακόμα και να μοιράζεσαι τους προβληματισμούς σου με κάποιον φίλο και να συνειδητοποιείς πως δεν είσαι ο μόνος σε αυτή την θέση, είναι μια τεράστια ανακούφιση πολλές φορές.

 

[nPb]

Και δε χαίρεσαι που τους έχασες; Σιγά την απώλεια.

Ναι, απλά είναι λίγο παράξενη αυτή η περίοδος. Βλέπω γύρω μου ότι υπάρχει θυμός, αφασία, έντονη κριτική και μια άποψη ότι «κακώς που δεν ακολουθείς την ελληνική νοοτροπία» σε πολλά θέματα. Διατηρώ φιλίες χρόνων από το εξωτερικό ενώ στη χώρα μας, νιώθω κάπως ξένος. Δεν κολλάω σαν Έλληνας. Πιστεύω ότι η παραμονή μου στο εξωτερικό με άλλαξε ως άνθρωπο επειδή νιώθω κοσμοπολίτης (με την καλή έννοια). Τα έχω δει όλα, τα έχω απομυθοποιήσει όλα και νιώθω ότι ο πλανήτης μας είναι τόσο μικρός και εμείς άπληστοι. Μπορεί ο άλλος σου εαυτός να είναι ένα ιδιαίτερο πρόσωπο από την Βόρεια Κίνα ή από την Ακτή του Ελεφαντοστού! Να είστε σαν δίδυμες ψυχές σε αυτόν τον κόσμο και να μην ... γνωρίζεστε επειδή ζείτε χιλιόμετρα μακρυά. Για παράδειγμα, πάντα προσέχω να μην λερώνω το περιβάλλον κάτι που δεν συμβαίνει από άλλους Έλληνες (αν κρίνω από τα σκουπίδια που βλέπω καθημερινά στον κάδο).

Η κουβέντα γύρω από τη δημιουργία οικογένειας και την στρωμένη καριέρα πάει και έρχεται με άβολες ερωτήσεις. Η πρώτη ερώτηση με έναν Έλληνα είναι πάντα "τι δουλειά κάνεις και πόσα βγάζεις".