Τα πράγματα δεν πάνε καλά.
Για να προλάβω όσους πουν "ότι έξω πάνε καλύτερα, τα καλά μυαλά πήγαν έξω και κάνουν καριέρα, ζούν σε μια καλύτερη και πιο ισορροπημένη κοινωνία" κτλ, να θυμίσω ότι έξω είναι κάπως μια καθημερινή μέρα, αν κάποιος-α αυτοκτονήσει. Δεν τους νοιάζει. Αυτό οφείλεται στον κυνισμό της μεγάλης επιτυχημένης εικόνας του εξωτερικού: όλα δείχνουν να λειτουργούν βάση κανονισμού, υπάρχουν κοινωνικές παροχές, η ψυχολογία είναι το άλλο πρόσωπο της δημόσιας αρχής, είναι πολυάνθρωπες χώρες και με μεγάλη πολιτισμική/φυλετική διαφορετικότητα. Δεν ερμηνεύονται τα αυτονόητα με τον ίδιο τρόπο. Τώρα αν κάποιος δεν αντέχει σε αυτό το πλαίσιο, απλά ο κόσμος - οι ντόπιοι και οι μετανάστες - το ερμηνεύουν ως μια αδυναμία ένταξης και με την επιφανειακή λύπη για το συμβάν αλλά χωρίς να μπλέξουν. Το πιο αισχρό πράγμα είναι ότι αντιμετωπίζεται ως ένα λυπηρό συμβάν και αν μαθευτεί όπως είναι χωρίς την συγκάλυψη των ειδήσεων όπως συνηθίζεται από την αστυνομία. Δίνεται μεγαλύτερη έμφαση στην εμπορική και δημόσια εικόνα της χώρας παρά σε μεμονωμένα περιστατικά. Λόγω της πολυπολιτισμικής σούπας, δεν υπάρχει συναίσθημα, καθώς αρκετοί ξένοι δεν έχουν δείξει καλή συμπεριφορά (αυτό χρησιμοποιείται και για πολιτική εκμετάλλευση). Ο καθένας φοβάται τον ίσκιο του και τον κίνδυνο να μπλέξει (λόγω περίεργης νομοθεσίας).
Ποτέ δεν μπορώ να ξεχάσω την εικόνα μιας νεαρής γυναίκας, φυσιολογικά ντυμένης, να ζαλίζεται και να σοριάζεται σε βαγόνι τρένου και ο κόσμος να σηκώνονται αμέσως από το ίδιο κάθισμα, να σπρώχνονται για να αποφύγουν το συμβάν, με κάποια επιφωνήματα αμηχανίας, αφήνοντας την δύσμοιρη γυναίκα στον πόνο της. Μόνο 1-2 ηλικιωμένοι (και ο γράφων) προσέφεραν κάποια μικρή ανθρώπινη βοήθεια μέχρι να την κοντινότερη στάση. Μετά ανέλαβε η υπηρεσία του σταθμού. Ντρέπομαι για τον ανώτερο πολιτισμό του δυτικού κόσμου. Τους φτύνω κατάμουτρα για τα 2,70 € της διαδρομής.
