Ηλιούπολη: Νεκρές δύο 17χρονες που έπεσαν από τον 6ο όροφο πολυκατοικίας

[glayki]

Γιατί; Για το αγόρι που είδε τη συμμαθήτριά του που καθόταν δίπλα του στο πούλμαν να αποκεφαλίζεται από το νοβοπάν και ο ίδιος να χάνει το χέρι του, δεν ήταν λογική η πριμοδότηση; Ξέρεις ότι τουλάχιστον δύο παιδιά που επέζησαν στο δυστύχημα του 2003, μετά από λίγα χρόνια αυτοκτόνησαν;

​

Τη να σου πω βρε Δία , ως γονέας το τελευταίο που θα σκεφτόμουν είναι τις πανελλήνιες σε τέτοια περίπτωση . Θα προείχε η ψυχολογική στήριξη του παιδιού μου. Τα παιδιά για τα οποία έγραψες πήγαιναν πρώτη Λυκείου . Είχαν δυο ολόκληρα χρόνια να δουλέψουν με το τραύμα.

 

[touvlo]

Γιατί; Για το αγόρι που είδε τη συμμαθήτριά του που καθόταν δίπλα του στο πούλμαν να αποκεφαλίζεται από το νοβοπάν και ο ίδιος να χάνει το χέρι του, δεν ήταν λογική η πριμοδότηση; Ξέρεις ότι τουλάχιστον δύο παιδιά που επέζησαν στο δυστύχημα του 2003, μετά από λίγα χρόνια αυτοκτόνησαν;

​

Η πριμοδότηση δεν τα βοήθησε τελικά να ζήσσουν.
Είναι φρικτό βίωμα. Εκτός αν το δεις, ως εξής: Βίωσαν κάτι φριχρό και πρέπει να μπορέσουν να συνεχίσουν να ζουν. Πρέπει να τους κάνουμε να βιώσουν κάτι, που θα τους δώσει χαρά, έστω και για λίγο. Ας τους δωσουμε μια θέση στο Πανεπιστήμιο. Κάπως έτσι πχ θα ήταν κατανοητό. Όχι ότι θα ήταν αρκετό κίνητρο για ζωή, αλλά ένα δώρο

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: Χθες στις 16:44

Τη να σου πω βρε Δία , ως γονέας το τελευταίο που θα σκεφτόμουν είναι τις πανελλήνιες σε τέτοια περίπτωση . Θα προείχε η ψυχολογική στήριξη του παιδιού μου. Τα παιδιά για τα οποία έγραψες πήγαιναν πρώτη Λυκείου . Είχαν δυο ολόκληρα χρόνια να δουλέψουν με το τραύμα.

Έλα ντε! Τα παιδιά να σταθούν στα πόδια τους

 

[adams33]

Ένα πράγμα μού κάνει εντύπωση πάλι εδώ μέσα...

Υποτίθεται γράφουν εκπαιδευτικοί και δεν αναγνωρίζουν τον νόμο που υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια για ειδικές περιπτώσεις...
Όταν μιλάμε για ανάλογες περιπτώσεις, όπως και για κάποιες άλλες που οι συγκεκριμένες διατάξεις τις καθρεφτίζουν, υπάρχει ειδικό νομικό πλαίσιο.

Όταν η πράξη ενός εφήβου επηρεάζει άμεσα ένα σχολικό περιβάλλον, μια τάξη ας πούμε, ο διευθυντής είναι υποχρεωμένος να καλέσει υποστήριξη.
Αυτόματα μπαίνουν ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί και παρακολουθούν , συνομιλούν με αυτά τα παιδιά. Ορισμένα μάλιστα, αν κριθεί απαραίτητο, παραπέμπονται σε ΚΕΔΑΣΥ, όπου είναι αρμόδιο να ενημερώσει αν ένα παιδί θα πρέπει να ακολουθήσει κάποια σχετική διάταξη, είτε απαλλαγής είτε ένταξης σε ειδικό καθεστώς.

Λογικότατα όλα αυτά, εφόσον πάλι εδώ μιλάμε για αυτοκτονία και όχι για ένα απλό πένθος... Μιλάμε για συνδυασμό βίας και απώλειας.
Ο τρόπος που βιώνει ένα παιδί ένα τέτοιο γεγονός δεν έχει καμία σχέση με τους ενήλικους.

Καλά έκαναν οι γονείς, εφόσον το αίτημα που παρουσιάζεται όπως πάντα διαστρεβλωμένο, ορίζεται από τη νομοθεσία.

Να μπουν δηλαδή ψυχολόγοι - κοινωνικοί λειτουργοί να υποστηρίξουν αυτά τα παιδιά και, αν χρειαστούν, ορισμένα να ακολουθήσουν μια συγκεκριμένη διάταξη.

Δυστυχώς όμως εδώ ο χρόνος πιέζει, γιατί ως γνωστόν όλα αυτά πάνε σαν χελώνα, και μάλιστα σε μια περίοδο που ήδη έχουμε μπει σε ρυθμό ενδοσχολικής εξεταστικής, πέραν των Πανελλαδικών.

Αν φτάσαμε να πιστεύουμε ότι ο γονέας πάει να εκμεταλλευτεί μια τέτοια κατάσταση, πραγματικά δεν ξέρω τι να πω.

Ειδικά στο περιστατικό με τα Τέμπη... Τόσα χρόνια μετά από το δυστύχημα, που εγώ σαν χθες το θυμάμαι, αυτοκτόνησε ένα παιδί το 2023, σε ηλικία 35 ετών, μη μπορώντας να ξεπεράσει αυτό το τραγικό περιστατικό τόσα χρόνια μετά...


Ακόμα και γονείς να είμαστε, ας σκεφτούμε να αυτοκτονήσει ο συμμαθητής του παιδιού μας... Ένα παιδί που, όπως είπε ο πατέρας, ήταν μέσα σε ένα δυσλειτουργικό πλαίσιο, εφόσον δεχόταν αρκετό bullying στο σχολείο.

Ειδικοί πάντα επεμβαίνουν σε αυτές τις περιπτώσεις και δεν είναι μόνο για «εκμετάλλευση», ίσα ίσα... Μακάρι να υπήρχαν περισσότεροι γονείς που να ζητούσαν βοήθεια.

Και όχι αν πιστεύεις ως γονέας ότι μπορείς να διαχειριστείς τη βίαιη απώλεια ενός παιδιού μόνος σου, μάλλον ανήκεις στην παλιά γενιά «απόλυτων» γονέων, που νομίζουν ότι επειδή τα αντιμετωπίζαμε εμείς, μπορούν και τα παιδιά μας ... λες και μεγαλώνουμε στις ίδιες εποχές...

Καμία σχέση η σημερινή εποχή... Καμία όμως. Ούτε καν στον όρο «κατάθλιψη». Όσο πιο νωρίς το αντιλαμβάνονται κάποιοι, ίσως καταλάβουν και το πόσο δύσκολη είναι η γονεϊκότητα σήμερα...


Άλλωστε, το έχω ξαναπεί.... τους μόνους που δεν συμφέρει όλο αυτό είναι οι εκάστοτε εκπαιδευτικοί. Γιατί όταν μπαίνει τέτοια ομάδα στα σχολεία με προτροπή γονέων και οχι διευθυντή , βγαίνουν στην επιφάνεια και οι δικές τους δυσλειτουργίες.
Οι πρώτοι που πρεπει να αξιολογηθούν ψυχιατρικά πλεον ειναι οι ιδιοι οι καθηγητές και μετα ας περάσουμε και στα παιδιά ...

 

[touvlo]

Υποτίθεται γράφουν εκπαιδευτικοί και δεν αναγνωρίζουν τον νόμο που υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια για ειδικές περιπτώσεις

Καλημέρα, ξύπνησαν τα ΦΕΚ

Σε όλα όσα λες περί ψυχολόγων, έχεις δίκιο.
Το άδικο είναι και αυτό είπα, είναι το ότι ζητούν πριμ, στην επιλογή για είσοδο στα Πανεπιστήμια. Καλά,είμαστε σοβαροί; Το παιδί έχει πρόβλημα ψυχολογικό και μας νοιάζει τι βαθμό θα πάρει και αν θα μπει Πανεπιστήμιο; Αυτή είναι όλη η ζωή του; Ορίστε, και το παιδί, που του χάρισαν θέση, πάλι δε θεραπεύτηκε και μετά από 18 χρόνια αυτοκτόνησε. Δηλαδή πάμε να σώσουμε ένα δέντρο και αδιαφορούμε για το δάσος; Ασφαλώς και χρειάζονται επαγγελματική ψυχολογική υποστήριξη τα παιδιά, δε νομίζω να διαφωνεί κάποιος. Στο σμπαράλιασμα που έπαθε η ψυχή τους, δυο βαθμοί παραπάνω, θα είναι ένα τίποτα, άσκοπο, δε θα βοηθήσει.
Υπάρχει ένα γενικότερο <<κόλλημα>> στα έφηβα παιδιά, ότι το σημαντικότερο είναι οι εξετάσεις! Κολοκύθια τούμπανα, θα μου επιτρέψετε. Λάθος οπτική γωνία, που οδηγεί και τα υπόλοιπα παιδιά στον ίδιο δρόμο της απελπισίας: Ότι αν δεν τα καταφέρεις στις εξετάσεις, είσαι αποτυχημένος! Λάθος, λάθος λάθος! Όλη αυτή η φιλοσοφία ζωής είναι λάθος.
Και φυσικά διαφωνώ στο ότι οι εκπαιδευτικοί δε θέλουν ψυχολόγους στο σχολείο. Όλοι θα ήθελαν ψυχολογική υποστήριξη σε τόσο δύσκολο έργο.
Βέβαια υπάρχει ο κανόνας, οι γονείς είναι αφεντικά στο σπίτι τους και οι εκπαιδευτικοί στο σχολείο.

 

[adams33]

Υπάρχει ένα γενικότερο <<κόλλημα>> στα έφηβα παιδιά, ότι το σημαντικότερο είναι οι εξετάσεις! Κολοκύθια τούμπανα, θα μου επιτρέψετε. Λάθος οπτική γωνία, που οδηγεί και τα υπόλοιπα παιδιά στον ίδιο δρόμο της απελπισίας: Ότι αν δεν τα καταφέρεις στις εξετάσεις, είσαι αποτυχημένος! Λάθος, λάθος λάθος! Όλη αυτή η φιλοσοφία ζωής είναι λάθος.
Και φυσικά διαφωνώ στο ότι οι εκπαιδευτικοί δε θέλουν ψυχολόγους στο σχολείο. Όλοι θα ήθελαν ψυχολογική υποστήριξη σε τόσο δύσκολο έργο.
Βέβαια υπάρχει ο κανόνας, οι γονείς είναι αφεντικά στο σπίτι τους και οι εκπαιδευτικοί στο σχολείο.

Ναι, υπάρχει αυτό, οφείλουμε να το αποδεχτούμε.
Τα παιδιά μας δεν είμαστε εμείς, ούτε θα τα κάνουμε σαν και εμάς. Θέλουμε να είναι η καλύτερη εκδοχή μας.


Δεν καταλαβαίνετε ότι τόσα χρόνια το δίπολο δεν δουλεύει;
Όσοι γονείς λένε «δεν είναι η καταστροφή σου αν δεν περάσεις», δεν βοηθάμε και δεν σεβόμαστε τη δική τους προσωπικότητα.

Το θέμα πλέον, Τούβλο, δεν είναι να ακυρώνουμε το συναίσθημά τους, γιατί καλώς ή κακώς υπάρχει και αυτό δηλώνει τη διαφορετικότητα της εποχής.
Το θέμα είναι να μπούμε μέσα σε αυτό και να τα βοηθήσουμε να γίνονται ανθεκτικότερα.

Δηλαδή, ειλικρινά δεν ξέρω πώς αλλιώς να το πούμε...
Μην ακυρώνετε τα συναισθήματά τους προσπαθώντας να τα προστατεύσετε.
Ακυρώνεται τα ιδια χωρίς να το καταλάβατε ...μετα λενε είμασταν διπλα του ...ναι πως ; με ακύρωση ;


Αφήστε τα να νιώσουν, αλλά να μάθουν ότι ακόμα και από την απώλεια υπάρχει διαχείριση και όχι ματαίωση.
Αλλιως οταν ματαιώνονται θα ειναι σαν την περίπτωση πιο πανω ...ευκολη λυση ευθανασία ...


Ακόμα και στην καταστροφή θα ψάξω να βρω plan B... Αν το ακυρώσω, το έχασα.

Σκοπος δεν ειναι να μην νιώθουν αλλα να νιωθουν και να τα εκπαιδευσουμε να αναζητούν δικαιώματα που εχουν


Τώρα αν εσύ και ο κάθε εσύ πιστεύεις ότι είσαι ο τέλειος εαυτός που δεν αντιμετωπίζει καμία δυσκολία, μπράβο σου, κάν’ τα σαν εσένα...

Εγώ πάντως, επειδή δυσκολεύτηκα και ως προσωπικότητα και ως γονέας, θέλω τα παιδιά μου να γίνουν ακόμα πιο ανθεκτικά από εμένα. Οπότε δεν ακύρωσα ποτέ τις ανησυχίες τους· μπήκα μέσα σε αυτές και προσπαθώ ακόμα και τώρα, με την εμπειρία που έχω, να τα κάνω πιο ευρηματικά σε λύσεις, όχι να μην αισθάνονται.

Τουβλο παντα ενας μαλακας θα βρίσκεται στη ζωη τους που θα προσπαθήσει να τα ακυρώσει ...Αν στο καθε μαλακα ακυρώνονται καηκαμε ως γονεις ..ειτε ειναι μονάδα ειτε σύστημα ..

 

[touvlo]

Όσοι γονείς λένε «δεν είναι η καταστροφή σου αν δεν περάσεις», δεν βοηθάμε και δεν σεβόμαστε τη δική τους προσωπικότητα.

Δηλαδή, τι θα έπρεπε να πουν; Εγώ το βλέπω λογικό, αυτό που λένε. Πώς δε σέβεται την προσωπικότητα; Απλά του διώχνει λίγο το άγχος, δεν το ακυρώνει. Λες <παιδί μου, σε στηρίζω στο στόχο σου, αλλά αν αποτύχεις, δεν είναι καταστροφή>. Τι πιο λογικό ;

δεν είναι να ακυρώνουμε το συναίσθημά τους,

αυτό σωστό

Αφήστε τα να νιώσουν, αλλά να μάθουν ότι ακόμα και από την απώλεια υπάρχει διαχείριση και όχι ματαίωση.
Αλλιως οταν ματαιώνονται θα ειναι σαν την περίπτωση πιο πανω ...ευκολη λυση ευθανασία ...

τι λες τώρα;

Ακόμα και στην καταστροφή θα ψάξω να βρω plan B... Αν το ακυρώσω, το έχασα.

σωστό! Αλλά μια αποτυχία δεν είναι καταστροφή

Τώρα αν εσύ και ο κάθε εσύ πιστεύεις ότι είσαι ο τέλειος εαυτός που δεν αντιμετωπίζει καμία δυσκολία, μπράβο σου, κάν’ τα σαν εσένα...

Εγώ προσωπικά είμαι ο χάλια άνθρωπος. Αλλά και καλή να ήμουν, κανένας γονιός δεν μπορεί να βάλει τα παιδιά σ΄ένα πλάνο και να τα <<κάνει σαν κάποιον>>. Κάνουμε ό,τι μπορούμε, για να τα βοηθήσουμε

 

[adams33]

σωστό! Αλλά μια αποτυχία δεν είναι καταστροφή

Αυτό που λες, το λες Τούβλο, γιατί το έζησες, το βίωσες και το διαχειρίστηκες ...Το βασικο κομμάτι της αυτοπεποίθησης "Μπορώ " . Ένα παιδί χωρίς βίωμα, πώς θα το ξέρει;


Δεν είναι ανάγκη να φτάσει Πανελλήνιες για να το μάθει.

Άστο από μικρό. Πάρ’ το μαζί σου τα καλοκαίρια, όχι μόνο σε διακοπές, αλλά να του δείχνεις και άλλα πράγματα, ειδικά στην προεφηβεία. Μετά παρότρυνέ το να δοκιμάσει και εσύ από δίπλα, και εκεί άστο να αποτύχει, να κάνει λάθη, να φάει τα μούτρα του.
Βαλτω σε μια πλαισιωμένη "εργασία " ...Αντι για να κάθεται 3 μήνες σε ενα υπολογιστή πες του να "προφέρει " σε ενα πλαισιωμένο περιβάλλον εργασίας ...
Μάθε του ιεραρχία και σεβασμό και μέχρι να έρθει αυτός σε μια ανώτερη θέση, χρειάζεται να προαχθεί, γιατί τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Μην φοβάσαι μετά, όταν θα βγει εκεί έξω, δεν θα φοβάται τίποτα, γιατί θα έχει μάθει ότι πίσω από μια απόρριψη ή αποτυχία κρύβεται κάτι άλλο, πολλές φορές και καλύτερο.

Αν φτάσει Πανελλήνιες και ματαιώνεται σε τέτοιο βαθμό, πάει να πει ότι δεν το άφησες, γιατί ως γνωστόν, στο δικαιωματισμό των νέων παιδιών χάθηκε η ουσία ότι εκτός από δικαιώματα έχουν και υποχρεώσεις.
Βγάζω απο ολα υτα την παθογένεια ...εκει παμε μετα σε αλλη εκπαίδευση

Τέλος πάντων, είναι μια συζήτηση που αφορά ολόκληρη εκπαίδευση, τμήματα, σχολές γονέων, γιατί όλα αυτά είναι εξατομικευμένα.

Όλοι οι γονείς δεν έχουμε τις ίδιες πεποιθήσεις και όταν οι περισσότεροι δεν έχουν περάσει ποτέ από το μονοπάτι να έρθουν σε επαφή με το ασυνείδητο, ακόμα και οι ίδιοι αναρωτιούνται τι κάνω λάθος.
Υποβαθμίζουμε τόσο πολύ την ουσία της ψυχοεκπαίδευσης και μάλιστα τόσο επιδεικτικά, χωρίς να αντιλαμβάνονται τη σπουδαιότητα της ψυχικής υγείας των παιδιών.

Οι σημερινές σχολές γονέων έχουν να κάνουν όχι με το να μην νιώθουν τα παιδιά, αλλά με το να νιώθουν τα πάντα και να μαθαίνουν να τα διαχειρίζονται μέσα από τη μίμηση του γονέα.
Εχει δωρεάν ...ας πανε ... τολμάνε ομως ;
Οχι ...και ξέρεις ποια ειναι αυτοί ...

Αν ένας γονέας δεν ξέρει να ρυθμίζει τον εαυτό του, δεν θα μπορέσει να το κάνει και στο παιδί του, γιατί θα τον κυριεύει η πεποίθηση και η ενοχή.

Ο καθένας μας, τουλάχιστον εμείς που έχουμε παιδιά, ας δούμε τον καθρέφτη μας και ας αναλογιστούμε πώς μπορούμε να κάνουμε τα παιδιά μας ακόμα καλύτερα από εμάς και οχι σαν και εμας γιατι αυτο δείχνει ποσο εγωκεντρικοί ειμαστε .... Οι υπόλοιποι που δεν έχουν, ας τους να πιστεύουν ότι είναι εύκολο.

Πρώτα είναι ο γονέας και μετά ο εκπαιδευτικός. Δυστυχώς, νόμος που να ελέγχει την καταλληλότητά σου ως γονέα δεν υπάρχει. Ας βγει για τους εκπαιδευτικούς που έχουν άμεση συμβολή σε αυτόν.
Ο καθένας το μερίδιο του !

 

[Buggs]

Όταν η πράξη ενός εφήβου επηρεάζει άμεσα ένα σχολικό περιβάλλον, μια τάξη ας πούμε, ο διευθυντής είναι υποχρεωμένος να καλέσει υποστήριξη. Αυτόματα μπαίνουν ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί και παρακολουθούν , συνομιλούν με αυτά τα παιδιά. Ορισμένα μάλιστα, αν κριθεί απαραίτητο, παραπέμπονται σε ΚΕΔΑΣΥ,

Οι γονεις που κακοποιούν τα παιδια τους ουδέποτε τα πανε σε ψυχολόγο. Γιατι στους ψυχολόγους τα παιδιά μιλάνε. Το αντίθετο, όσο ολοι αδιαφορούν γι'αυτά τα παιδιά οι γονείς τους είναι ευτυχισμένοι.

Σε δάσκαλους/ες τώρα, που νοιαζονται, οπότε τα παιδιά αυτά τους αγαπούν και τους εμπιστεύονται, με την υποψια μονον οτι μπορεί να τους μιλήσουν, οι κακοποιοι γονεις τους κανουν ΕΔΕ με κάθε είδους κατάπτιστο ψέμα, απειλώντας ακομη και τη θέση τους, οπότε και την επιβιωση τους. Προκειμενου να απομακρύνουν τα παιδιά τους απο οποιουσδήποτε θα τα βοηθούσαν, ώστε να μην αποκαλυφθούν τα εγκληματα τους.

Υ.Γ. και ειναι εκπληκτικο πόσο η συντριπτικη πλειοψηφία συνεργάζεται σ'αυτην την Ομερτά.