Ηλιούπολη: Νεκρές δύο 17χρονες που έπεσαν από τον 6ο όροφο πολυκατοικίας

[glayki]

Γιατί; Για το αγόρι που είδε τη συμμαθήτριά του που καθόταν δίπλα του στο πούλμαν να αποκεφαλίζεται από το νοβοπάν και ο ίδιος να χάνει το χέρι του, δεν ήταν λογική η πριμοδότηση; Ξέρεις ότι τουλάχιστον δύο παιδιά που επέζησαν στο δυστύχημα του 2003, μετά από λίγα χρόνια αυτοκτόνησαν;

​

Τη να σου πω βρε Δία , ως γονέας το τελευταίο που θα σκεφτόμουν είναι τις πανελλήνιες σε τέτοια περίπτωση . Θα προείχε η ψυχολογική στήριξη του παιδιού μου. Τα παιδιά για τα οποία έγραψες πήγαιναν πρώτη Λυκείου . Είχαν δυο ολόκληρα χρόνια να δουλέψουν με το τραύμα.

 

[touvlo]

Γιατί; Για το αγόρι που είδε τη συμμαθήτριά του που καθόταν δίπλα του στο πούλμαν να αποκεφαλίζεται από το νοβοπάν και ο ίδιος να χάνει το χέρι του, δεν ήταν λογική η πριμοδότηση; Ξέρεις ότι τουλάχιστον δύο παιδιά που επέζησαν στο δυστύχημα του 2003, μετά από λίγα χρόνια αυτοκτόνησαν;

​

Η πριμοδότηση δεν τα βοήθησε τελικά να ζήσσουν.
Είναι φρικτό βίωμα. Εκτός αν το δεις, ως εξής: Βίωσαν κάτι φριχρό και πρέπει να μπορέσουν να συνεχίσουν να ζουν. Πρέπει να τους κάνουμε να βιώσουν κάτι, που θα τους δώσει χαρά, έστω και για λίγο. Ας τους δωσουμε μια θέση στο Πανεπιστήμιο. Κάπως έτσι πχ θα ήταν κατανοητό. Όχι ότι θα ήταν αρκετό κίνητρο για ζωή, αλλά ένα δώρο

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: Χθες στις 16:44

Τη να σου πω βρε Δία , ως γονέας το τελευταίο που θα σκεφτόμουν είναι τις πανελλήνιες σε τέτοια περίπτωση . Θα προείχε η ψυχολογική στήριξη του παιδιού μου. Τα παιδιά για τα οποία έγραψες πήγαιναν πρώτη Λυκείου . Είχαν δυο ολόκληρα χρόνια να δουλέψουν με το τραύμα.

Έλα ντε! Τα παιδιά να σταθούν στα πόδια τους

 

[adams33]

Ένα πράγμα μού κάνει εντύπωση πάλι εδώ μέσα...

Υποτίθεται γράφουν εκπαιδευτικοί και δεν αναγνωρίζουν τον νόμο που υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια για ειδικές περιπτώσεις...
Όταν μιλάμε για ανάλογες περιπτώσεις, όπως και για κάποιες άλλες που οι συγκεκριμένες διατάξεις τις καθρεφτίζουν, υπάρχει ειδικό νομικό πλαίσιο.

Όταν η πράξη ενός εφήβου επηρεάζει άμεσα ένα σχολικό περιβάλλον, μια τάξη ας πούμε, ο διευθυντής είναι υποχρεωμένος να καλέσει υποστήριξη.
Αυτόματα μπαίνουν ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί και παρακολουθούν , συνομιλούν με αυτά τα παιδιά. Ορισμένα μάλιστα, αν κριθεί απαραίτητο, παραπέμπονται σε ΚΕΔΑΣΥ, όπου είναι αρμόδιο να ενημερώσει αν ένα παιδί θα πρέπει να ακολουθήσει κάποια σχετική διάταξη, είτε απαλλαγής είτε ένταξης σε ειδικό καθεστώς.

Λογικότατα όλα αυτά, εφόσον πάλι εδώ μιλάμε για αυτοκτονία και όχι για ένα απλό πένθος... Μιλάμε για συνδυασμό βίας και απώλειας.
Ο τρόπος που βιώνει ένα παιδί ένα τέτοιο γεγονός δεν έχει καμία σχέση με τους ενήλικους.

Καλά έκαναν οι γονείς, εφόσον το αίτημα που παρουσιάζεται όπως πάντα διαστρεβλωμένο, ορίζεται από τη νομοθεσία.

Να μπουν δηλαδή ψυχολόγοι - κοινωνικοί λειτουργοί να υποστηρίξουν αυτά τα παιδιά και, αν χρειαστούν, ορισμένα να ακολουθήσουν μια συγκεκριμένη διάταξη.

Δυστυχώς όμως εδώ ο χρόνος πιέζει, γιατί ως γνωστόν όλα αυτά πάνε σαν χελώνα, και μάλιστα σε μια περίοδο που ήδη έχουμε μπει σε ρυθμό ενδοσχολικής εξεταστικής, πέραν των Πανελλαδικών.

Αν φτάσαμε να πιστεύουμε ότι ο γονέας πάει να εκμεταλλευτεί μια τέτοια κατάσταση, πραγματικά δεν ξέρω τι να πω.

Ειδικά στο περιστατικό με τα Τέμπη... Τόσα χρόνια μετά από το δυστύχημα, που εγώ σαν χθες το θυμάμαι, αυτοκτόνησε ένα παιδί το 2023, σε ηλικία 35 ετών, μη μπορώντας να ξεπεράσει αυτό το τραγικό περιστατικό τόσα χρόνια μετά...


Ακόμα και γονείς να είμαστε, ας σκεφτούμε να αυτοκτονήσει ο συμμαθητής του παιδιού μας... Ένα παιδί που, όπως είπε ο πατέρας, ήταν μέσα σε ένα δυσλειτουργικό πλαίσιο, εφόσον δεχόταν αρκετό bullying στο σχολείο.

Ειδικοί πάντα επεμβαίνουν σε αυτές τις περιπτώσεις και δεν είναι μόνο για «εκμετάλλευση», ίσα ίσα... Μακάρι να υπήρχαν περισσότεροι γονείς που να ζητούσαν βοήθεια.

Και όχι αν πιστεύεις ως γονέας ότι μπορείς να διαχειριστείς τη βίαιη απώλεια ενός παιδιού μόνος σου, μάλλον ανήκεις στην παλιά γενιά «απόλυτων» γονέων, που νομίζουν ότι επειδή τα αντιμετωπίζαμε εμείς, μπορούν και τα παιδιά μας ... λες και μεγαλώνουμε στις ίδιες εποχές...

Καμία σχέση η σημερινή εποχή... Καμία όμως. Ούτε καν στον όρο «κατάθλιψη». Όσο πιο νωρίς το αντιλαμβάνονται κάποιοι, ίσως καταλάβουν και το πόσο δύσκολη είναι η γονεϊκότητα σήμερα...


Άλλωστε, το έχω ξαναπεί.... τους μόνους που δεν συμφέρει όλο αυτό είναι οι εκάστοτε εκπαιδευτικοί. Γιατί όταν μπαίνει τέτοια ομάδα στα σχολεία με προτροπή γονέων και οχι διευθυντή , βγαίνουν στην επιφάνεια και οι δικές τους δυσλειτουργίες.
Οι πρώτοι που πρεπει να αξιολογηθούν ψυχιατρικά πλεον ειναι οι ιδιοι οι καθηγητές και μετα ας περάσουμε και στα παιδιά ...

 

[touvlo]

Υποτίθεται γράφουν εκπαιδευτικοί και δεν αναγνωρίζουν τον νόμο που υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια για ειδικές περιπτώσεις

Καλημέρα, ξύπνησαν τα ΦΕΚ

Σε όλα όσα λες περί ψυχολόγων, έχεις δίκιο.
Το άδικο είναι και αυτό είπα, είναι το ότι ζητούν πριμ, στην επιλογή για είσοδο στα Πανεπιστήμια. Καλά,είμαστε σοβαροί; Το παιδί έχει πρόβλημα ψυχολογικό και μας νοιάζει τι βαθμό θα πάρει και αν θα μπει Πανεπιστήμιο; Αυτή είναι όλη η ζωή του; Ορίστε, και το παιδί, που του χάρισαν θέση, πάλι δε θεραπεύτηκε και μετά από 18 χρόνια αυτοκτόνησε. Δηλαδή πάμε να σώσουμε ένα δέντρο και αδιαφορούμε για το δάσος; Ασφαλώς και χρειάζονται επαγγελματική ψυχολογική υποστήριξη τα παιδιά, δε νομίζω να διαφωνεί κάποιος. Στο σμπαράλιασμα που έπαθε η ψυχή τους, δυο βαθμοί παραπάνω, θα είναι ένα τίποτα, άσκοπο, δε θα βοηθήσει.
Υπάρχει ένα γενικότερο <<κόλλημα>> στα έφηβα παιδιά, ότι το σημαντικότερο είναι οι εξετάσεις! Κολοκύθια τούμπανα, θα μου επιτρέψετε. Λάθος οπτική γωνία, που οδηγεί και τα υπόλοιπα παιδιά στον ίδιο δρόμο της απελπισίας: Ότι αν δεν τα καταφέρεις στις εξετάσεις, είσαι αποτυχημένος! Λάθος, λάθος λάθος! Όλη αυτή η φιλοσοφία ζωής είναι λάθος.
Και φυσικά διαφωνώ στο ότι οι εκπαιδευτικοί δε θέλουν ψυχολόγους στο σχολείο. Όλοι θα ήθελαν ψυχολογική υποστήριξη σε τόσο δύσκολο έργο.
Βέβαια υπάρχει ο κανόνας, οι γονείς είναι αφεντικά στο σπίτι τους και οι εκπαιδευτικοί στο σχολείο.

 

[adams33]

Υπάρχει ένα γενικότερο <<κόλλημα>> στα έφηβα παιδιά, ότι το σημαντικότερο είναι οι εξετάσεις! Κολοκύθια τούμπανα, θα μου επιτρέψετε. Λάθος οπτική γωνία, που οδηγεί και τα υπόλοιπα παιδιά στον ίδιο δρόμο της απελπισίας: Ότι αν δεν τα καταφέρεις στις εξετάσεις, είσαι αποτυχημένος! Λάθος, λάθος λάθος! Όλη αυτή η φιλοσοφία ζωής είναι λάθος.
Και φυσικά διαφωνώ στο ότι οι εκπαιδευτικοί δε θέλουν ψυχολόγους στο σχολείο. Όλοι θα ήθελαν ψυχολογική υποστήριξη σε τόσο δύσκολο έργο.
Βέβαια υπάρχει ο κανόνας, οι γονείς είναι αφεντικά στο σπίτι τους και οι εκπαιδευτικοί στο σχολείο.

Ναι, υπάρχει αυτό, οφείλουμε να το αποδεχτούμε.
Τα παιδιά μας δεν είμαστε εμείς, ούτε θα τα κάνουμε σαν και εμάς. Θέλουμε να είναι η καλύτερη εκδοχή μας.


Δεν καταλαβαίνετε ότι τόσα χρόνια το δίπολο δεν δουλεύει;
Όσοι γονείς λένε «δεν είναι η καταστροφή σου αν δεν περάσεις», δεν βοηθάμε και δεν σεβόμαστε τη δική τους προσωπικότητα.

Το θέμα πλέον, Τούβλο, δεν είναι να ακυρώνουμε το συναίσθημά τους, γιατί καλώς ή κακώς υπάρχει και αυτό δηλώνει τη διαφορετικότητα της εποχής.
Το θέμα είναι να μπούμε μέσα σε αυτό και να τα βοηθήσουμε να γίνονται ανθεκτικότερα.

Δηλαδή, ειλικρινά δεν ξέρω πώς αλλιώς να το πούμε...
Μην ακυρώνετε τα συναισθήματά τους προσπαθώντας να τα προστατεύσετε.
Ακυρώνεται τα ιδια χωρίς να το καταλάβατε ...μετα λενε είμασταν διπλα του ...ναι πως ; με ακύρωση ;


Αφήστε τα να νιώσουν, αλλά να μάθουν ότι ακόμα και από την απώλεια υπάρχει διαχείριση και όχι ματαίωση.
Αλλιως οταν ματαιώνονται θα ειναι σαν την περίπτωση πιο πανω ...ευκολη λυση ευθανασία ...


Ακόμα και στην καταστροφή θα ψάξω να βρω plan B... Αν το ακυρώσω, το έχασα.

Σκοπος δεν ειναι να μην νιώθουν αλλα να νιωθουν και να τα εκπαιδευσουμε να αναζητούν δικαιώματα που εχουν


Τώρα αν εσύ και ο κάθε εσύ πιστεύεις ότι είσαι ο τέλειος εαυτός που δεν αντιμετωπίζει καμία δυσκολία, μπράβο σου, κάν’ τα σαν εσένα...

Εγώ πάντως, επειδή δυσκολεύτηκα και ως προσωπικότητα και ως γονέας, θέλω τα παιδιά μου να γίνουν ακόμα πιο ανθεκτικά από εμένα. Οπότε δεν ακύρωσα ποτέ τις ανησυχίες τους· μπήκα μέσα σε αυτές και προσπαθώ ακόμα και τώρα, με την εμπειρία που έχω, να τα κάνω πιο ευρηματικά σε λύσεις, όχι να μην αισθάνονται.

Τουβλο παντα ενας μαλακας θα βρίσκεται στη ζωη τους που θα προσπαθήσει να τα ακυρώσει ...Αν στο καθε μαλακα ακυρώνονται καηκαμε ως γονεις ..ειτε ειναι μονάδα ειτε σύστημα ..

 

[touvlo]

Όσοι γονείς λένε «δεν είναι η καταστροφή σου αν δεν περάσεις», δεν βοηθάμε και δεν σεβόμαστε τη δική τους προσωπικότητα.

Δηλαδή, τι θα έπρεπε να πουν; Εγώ το βλέπω λογικό, αυτό που λένε. Πώς δε σέβεται την προσωπικότητα; Απλά του διώχνει λίγο το άγχος, δεν το ακυρώνει. Λες <παιδί μου, σε στηρίζω στο στόχο σου, αλλά αν αποτύχεις, δεν είναι καταστροφή>. Τι πιο λογικό ;

δεν είναι να ακυρώνουμε το συναίσθημά τους,

αυτό σωστό

Αφήστε τα να νιώσουν, αλλά να μάθουν ότι ακόμα και από την απώλεια υπάρχει διαχείριση και όχι ματαίωση.
Αλλιως οταν ματαιώνονται θα ειναι σαν την περίπτωση πιο πανω ...ευκολη λυση ευθανασία ...

τι λες τώρα;

Ακόμα και στην καταστροφή θα ψάξω να βρω plan B... Αν το ακυρώσω, το έχασα.

σωστό! Αλλά μια αποτυχία δεν είναι καταστροφή

Τώρα αν εσύ και ο κάθε εσύ πιστεύεις ότι είσαι ο τέλειος εαυτός που δεν αντιμετωπίζει καμία δυσκολία, μπράβο σου, κάν’ τα σαν εσένα...

Εγώ προσωπικά είμαι ο χάλια άνθρωπος. Αλλά και καλή να ήμουν, κανένας γονιός δεν μπορεί να βάλει τα παιδιά σ΄ένα πλάνο και να τα <<κάνει σαν κάποιον>>. Κάνουμε ό,τι μπορούμε, για να τα βοηθήσουμε