Είμαι από αυτούς που ψηφίσαν να μην καταργηθεί το άσυλο, περισσότερο για τους λόγους τους οποίους παρέβαλε η Whitedrum παραπάνω. Ενώ δηλαδή φαίνεται εκ πρώτης όψεως δίκαιο να μην αποτελεί το άσυλο χώρο αυθαίρετης άσκησης βίας και παρανομίας, από την άλλη πλευρά, τα γεγονότα της 29ης Ιουνίου (οι Ούννοι του Ιούνη) μας δείχνουν ότι στο προσεχές μέλλον, κάθε προσπάθεια αγωνιστικής κινητοποίησης από πλευράς των φοιτητών, θ' αντιμετωπίζεται με βίαιη καταστολή. Έτσι, στην πράξη η άρση του ασύλου θα καταστεί μοχλός αυθαίρετης άσκησης βίας και παρανομίας από την άλλη πλευρά, με ποινικοποίηση της αντίστασης.
Η κυβέρνηση, σε αγαστή σύμπνοια με την αντιπολίτευση, θεώρησε λοιπόν το πανεπιστημιακό άσυλο ως κάτι παρωχημένο, το οποίο θα έπρεπε να καταργηθεί για λόγους εκσυγχρονισμού. Εάν κοιτάξει κανείς τα επιχειρήματα της άλλης πλευράς, θα πρέπει να ομολογήσει ότι αυτά ΔΕΝ είναι αβάσιμα, κάθε άλλο μάλιστα. Πράγματι, το πανεπιστημιακό άσυλο έχει κακοποιηθεί εκ της χρήσης του, από τους ίδιους τους φοιτητές, έως ξένα στοιχεία, τα οποία όμως οι φοιτητές ανέχτηκαν ανάμεσά τους, δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα. Στην πραγματικότητα, το άσυλο έγινε μοχλός εκ του ασφαλούς άσκησης συνδικαλισμού κι "επαναστατικής γυμναστικής", οδηγώντας το φοιτητικό κίνημα σε αληθινή θρασυδειλία, πράγμα που τελικά το έκανε (μαζί με τον αναπόφευκτο κομματισμό που κι αυτός με τη σειρά του επισταμένως επωφελήθηκε του ασύλου) να φάει την ουρά του και ν' αυτοακυρωθεί. Είναι μοιραίο και νομοτελειακό, ότι κάθε δικαίωμα το οποίο κατακτάται με αγώνες, θ' απολεστεί αργά ή γρήγορα, εφόσον δεν περιφρουρηθεί, δεν ενδυναμωθεί και απλά γίνει αντικείμενο κατάχρησης και φτάσει να στηρίζει οποιονδήποτε άλλον σκοπό, εκτός από αυτόν για τον οποίο αρχικά παραχωρήθηκε.
Έτσι, δεν θα μπορούσα εύκολα να επιχειρηματολογήσω εναντίον της κατάργησής του, μιας και κανείς δεν πρόκειται να δεχτεί ότι "η επιβολή του νόμου και της τάξης" στο ελληνικό πανεπιστήμιο θα σημάνει αυτομάτως την ποινικοποίηση της αντίρρησης. Θα ήθελα μοναχά να σχολιάσω το εξής, το οποίο κατά τη γνώμη μου καταδεικνύει -αν και με έμμεσο τρόπο- την ψευδή βάση των επιχειρημάτων χάριν των οποίων ζητήθηκε κι επιβλήθηκε η κατάργηση του ασύλου. Συγκεκριμένα, υπάρχει κάποιο ακόμη άσυλο σ' αυτήν τη χώρα, το οποίο είναι παρωχημένο, έχει θεσμοθετηθεί σε εποχές ανωμαλίας κι έχει χρησιμοποιηθεί στις μέρες μας, όχι για να υπηρετήσει τον αρχικό του σκοπό, αλλά ως συγκάλυψη κάθε λογής παρανομίας του κοινού ποινικού δικαίου, οικονομικών εγκλημάτων μεγάλου βεληνεκούς και κατάλυσης της ίδιας της δημοκρατικής λειτουργίας σ' αυτήν τη χώρα: Η βουλευτική ασυλία!!Εντούτοις κι ενώ συντρέχουν οι ίδιες συνθήκες όπως με το πανεπιστημιακό άσυλο, οι ίδιοι άνθρωποι που επιχειρηματολογούν θερμά εναντίον του τελευταίου, δεν είπαν ούτε μία λέξη για την ασυλία η οποία καλύπτει τις δικές τους ανομίες, αυθαιρεσίες και αρπαγές δημόσιου πλούτου. Σ' αυτήν την περίπτωση, δεν έχουν καμμία αξία τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα, όταν η ασυλία προστατεύει τα δικά τους τομάρια.
Αυτό αποδεικνύει ιδιαίτερα εύγλωττα το πόσο σοβαρά παίρνουν οι ταγοί μας τις ίδιες τους τις απόψεις και σε ποιο σημείο φτάνει η... ευθιξία τους δηλαδή ο παχυδερμισμός τους. Με αυτόν τον τρόπο όμως, αποδεικνύεται περίτρανα ότι οι πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης ουδεμία σχέση έχουν με όσα δηλώνει και πως ούτε η ίδια πιστεύει τα όσα λέει. Δηλαδή καμμία πραγματική ιδεολογία δεν κρύβεται πίσω από την κατάργηση του ασύλου, παρά μόνο πολιτική υποκρισία κι έτσι όλα τα καλοσούσουμα επιχειρήματα πηγαίνουν για βρούβες και αυτοαναιρούνται.
Ας είναι λοιπόν. Θα ζήσουμε και χωρίς το άσυλο. Πιστεύω κατά βάθος ότι αυτό θα κάνει καλό στο φοιτητικό κίνημα, αφού πλέον ο αγώνας θα συνεπάγεται και την αντίστοιχη ευθύνη. Άλλωστε, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι το κίνημα διέπρεψε, όταν ακριβώς δεν υπήρχε κανένα άσυλο για να το προστατεύει. Κανείς δεν ενηλικιώθηκε σωστά, υπό καθεστώς υπερπροστασίας, ας το έχουμε όλοι στο μυαλό μας αυτό...
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
