Να κάνω μια αφελή ερώτηση;
Γιατί κάποιοι γονείς επιλέγουν να κάνουν παιδιά όταν δεν είναι έτοιμοι, κυρίως από άποψη οικονομικών; Προσωπικά μου θυμίζει όταν κάποιος βγάζει καταναλωτικό δάνειο με δόση που δεν μπορεί να αντέξει. Το ξέρω ότι το δεύτερο έχει να κάνει με την ματαιοδοξία, αλλά μήπως, τελικά, το πρώτο έχει και αυτό κάμποσες δόσεις ματαιοδοξίας; Σίγουρα, αφού, σκέφτεται πρώτα την επιθυμία του για την απόκτηση ενός παιδιού παρά για την ποιότητα ζωής του παιδιού, και αφού βάζει τελικά την επιθυμία του πάνω από έναν ζωντανό οργανισμό γιατί δεν θεωρείτε περισσότερο μίζερο από την δεύτερη περίπτωση με το δάνειο;
Πόσο καλύτερος (ή χειρότερος) θα ήταν ο κόσμος αν σκεφτόμαστε λίγο περισσότερο την απόφαση του παιδιού;
Και φυσικά δεν αναφέρομαι στην οικονομική κατάσταση για μπορεί να δίνει υλικά αγαθά στο παιδί του αλλά για ποιότητα ζωής.
Υποθέτουμε ότι έχουμε ένα παιδί που λατρεύει την φυσική, και ζητάει από τον πατέρα να πάει στο σεμινάριο/συνέδριο, ή ακόμη και μάθημα, του τάδε νομπελίστα, τι θα απαντήσει ο πατέρας; Αυτά, παιδί μου, είναι για τους πλούσιους; Και επειδή κάποιοι μπορούν όντως, το θέμα εκπαίδευσης, να το θεωρούν είδος πολυτέλειας(???), ας μιλήσουμε για την υγεία. Αλήθεια τι θα γίνει στην περίπτωση που το παιδί του θα χρειαστεί μια δύσκολη/ακριβή εγχείρηση ή να συμμετέχει σε κάποια πειραματική θεραπεία; Και πάλι θα το κατατάξει στα παιδιά ενός κατώτερου θεού ή θα αρχίζει να κράζει το σύστημα υγείας;
Φυσικά και αυτό που προτείνω δεν είναι να "επιτρέπουμε" μόνο στους πλούσιους να κάνουν παιδιά, προτείνω απλά να
μειωθεί η απόσταση μεταξύ της ποιότητα ζωής που
επιθυμούμε να δώσουμε στο παιδί μας, με αυτή που πράγματι είναι
πιθανό να
μπορούμε να δώσουμε,
ο καθένας με τον τρόπο που θεωρεί καλύτερο για το παιδί του.
Εάν δεθείς, αυτό σημαίνει ότι δεν είναι πλέον ανεπιθύμητη η εγκυμοσύνη και ότι η αρχική σου κρίση επ' αυτού ήταν απλά αποτέλεσμα φόβου και ανωριμότητας.
Τελικά, ποία κρίση είναι πιο "σωστή" σε μια τέτοια περίπτωση, η αρχική ή η τωρινή;
