Ανέφερα επίσης ότι αν από την αρχή της ζωής του μωρού οι δύο γονείς συνέβαλλαν εξίσου στην ανατροφή του, θα είχε εξίσου στενή σχέση και με τους δύο.
Το ανεφερες, αλλά αμφιβαλλω αν ισχυει. Και τα ιδια ακριβως να κανουνε, με τη μανα θα εχει στενοτερη σχεση. Κατι που δεχεσαι.
Όσο για το ότι η ζωή δεν είναι δίκαιη, αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να το αποδεχτούμε και να μην προσπαθήσουμε να την κάνουμε όσο πιο δίκαιη μπορούμε.
Σαφως. Δεν ειπε κανεις κατι τετοιο. Να βοηθανε ολοι, αρκει να μη νομιζουμε οτι το φυλλο ειναι παντελως ασημαντο και αρα δεν πρεπει να επηρεαζει τιποτα σχετικα με το παιδι.
Πιθανόν να τη γεμίζει στην αρχή, όταν είναι ακόμη επηρεασμένη από τις ορμόνες της εγκυμοσύνης. Μετά όμως; Μετά κατά πάσα πιθανότητα θα αλλάξει άποψη, αλλά θα είναι πολύ αργά για την καριέρα της...
Με καλυψε η Himela. Αυτα πρεπει να τα εχει ξεκαθαρισει μια γυναικα μεσα της πριν μπει στη διαδικασια να κανει παιδι. Αρα οι ορμονες και τα σχετικα, δεν παιζουν ρολο.
Χρειάζονται και θυσίες στη ζωή, αλλά και από τα δύο φύλα. Θεωρώ απαράδεκτο να πρέπει η γυναίκα να διαλέξει ανάμεσα σε καριέρα και οικογένεια και ο άνδρας να μπορεί χωρίς κανέναν προβληματισμό να τα έχει και τα δύο. Ποτέ δεν πρόκειται να αποδεχτώ μια τέτοια αδικία.
Καταρχην πας κατευθειαν στο καριερα. Δλδ με το ναεργαζεται δεν ικανοποιεισαι ; Πρεπει σωνει και καλα να κανει καριερα ; Καριερα ξερουμε τι σημαινει ; Σημαινει αφιερωνω για καποια χρονια τη ζωη μου στη δουλεια, και θυσιαζω ολα τα αλλα (το πες και συ στο ποστ σου). Δεν ειναι ουτε εφικτο, ουτε επιθυμητο,ουτε η καλυτερη λυση για ολους. Και αν μια γυναικα χρειαστει να θυισιασει κατι επαγγελματικα (οχι απαραιτητα να μην εργαζεται τελειως), γιατι το θεωρεις αδικια; δεν εχει τοσα ωφελη που δεν εχει ο αντρας ; Αμα το παμε ετσι, δεν ειναι αδικια να μην τεκνοποιει ο αντρας ; Δεν ειναι αδικια που ο αντρας πεθαινει πιο ευκολα ; Δλδ η φυση ειναι ετσι, τι να κανουμε τωρα ; Αμα δε μπορουμε να εναρμονιστουμε με μια κατασταση και να βελτιστοποιησουμε οτι μπορουμε, τοτε ...ας αλλαξουμε φυλλο , τι να πω.
Επίσης, αξιόλογη καριέρα είναι τραγικά δύσκολο να κάνεις ακόμα κι αν ασχολείσαι με αυτή χωρίς άλλους περισπασμούς. Αν την παρατήσεις κιόλας για 1-2 χρόνια, οι πιθανότητες συρρικνώνονται δραματικά. Άρα ουσιαστικά μου λες ότι οι γυναίκες πρέπει να αποδεχθούν ότι θα πρέπει να καταβάλλουν δεκαπλάσια (και βάλε) προσπάθεια από έναν άνδρα για την ίδια καριέρα, ακόμη κι αν έχουν περισσότερο ταλέντο στο αντικείμενο τους; Όχι, δεν πρόκειται να δεχτώ κάτι τέτοιο ποτέ ως σωστό και δίκαιο. Αν ισχύει κάτι τέτοιο σήμερα, τότε και μόνο το ότι είναι άδικο, αποτελεί καμπανάκι ότι πρέπει να αλλάξει.
Αν εχει ταλεντο, τοτε να μην κανει παιδι και να κανει καριερα. Κι αν τα καταφερει, και προλαβει ας κανει παιδι. Δε μπορουμε να τα χουμε ολα. Ειδικα οταν σκεφτομαστε τον εαυτο μας πρωτα.
Οι οποίες είναι; Εγώ πάντως δεν θα ήθελα επ'ουδενί μια μάνα που θα παρατούσε τον εαυτό της για μένα και χαίρομαι πολύ που δεν είχα τέτοια.
Μη λες μεγαλα λογια. Μπορει να βρεις οτι υπαρχουν πολυ περισσοτερα παιδια που δε θα ηθελαν επουδενι μια μανα να παρατησει τα ιδια, για να ασχοληθει μονο με το επαγγελμα της.
Δεν γνωρίζω. Είναι συμπέρασμα που έχω βγάλει από όσες εμπειρίες είχα με γυναίκες που παράτησαν την καριέρα τους για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Οι περισσότερες πολλά χρόνια αργότερα το μετάνιωσαν και μάλιστα έλεγαν συνεχώς στις κόρες τους να μην κάνουν το ίδιο επ'ουδενί.
Που ειναι ποσες ; 2 ; 4 ; 5 ; 7 ; Δε θα βγαζα συμπερασματα για ενα τοσο σημαντικο θεμα, απο τοσο μικρο δειγμα...
Από το οτιδήποτε, θα την χαρακτηρίσω φυσικά κακή μάνα. Από κάτι συγκεκριμένο όμως, δεν θα την κακοχαρακτηρίσω απαραιτήτως, θα κρίνω πρώτα τι είναι αυτό.
Το "κατι συγκεκριμενο" ειναι μεσα στο "οτιδηποτε"...
Να με συγχωρείς αλλά το ποσοτικά έχει τεράστια διαφορά από το ποιοτικά. Και εκεί είναι που την πατάνε οι περισσότερες γυναίκες που παρατούν τη δουλειά για το παιδί.Ποιοτικά μπορείς να ασχολείσαι με το παιδί ακόμη κι αν έχεις ιδιαίτερα απαιτητική δουλειά.
Μπορει το ποσοτικο και το ποιοτικο να μην ταυτιζονται, αλλα σιγουρα σχετιζονται. Αν εχεις 1 ωρα διαθεσιμη μονο ολη μερα για το παιδι, ειναι βεβαιο οτι η ποιοτητα συνολικα θα παει περιπατο. Η ποιοτητα για να υπαρχει χρειαζεται τουλαχιστον μια χ ποσοτητα.
Γιατί του προσφέρω άλλα πράγματα που επίσης δικαιούται, αλλά ελάχιστες του τα προσφέρουν.
Οπως ; Και ποια απο αυτα, ειναι σημαντικοτερα απο το να εισαι διπλα του σα μανα, σα φιλη, σαν γονιος, να παιζεις, να γελας, να το μαθαινεις, κλπ ;
Από που προκύπτει ότι όσο περισσότερες ώρες περνάς με τα παιδιά τόσο καλύτερα μεγαλώνουν;
Απο που προκυπτει το αντιθετο , το οποιο πιστευεις εσυ ; Γιατι εχεις αποψη αν δε το εχεις ψαξει ; Εγω αν δε ψαξω κατι λεω "δεν ξερω". Δεν ισχυει παντως οπως το λες, αλλά ισχυει το αναποδο.
Συνήθως όμως δεν είναι ποιοτικός, είναι; Προσωπικά όσες οικογένειες ξέρω που ο ένας γονιός δεν δουλεύει τάχα μου για να μεγαλώσει τα παιδιά, καταλήγει τελικά να τρέχει όλη μέρα να καθαρίσει το σπίτι και καταλήγει στο τέλος να παραμελεί τα παιδιά όσο και κάποιος που δουλεύει ή και περισσότερο. Το να βρίσκεται απλώς εκεί ο γονιός δεν συντελεί σε κάτι στο σωστότερο μεγάλωμα των παιδιών...
Προσωπικά με τους γονείς μου που εργάζονταν και οι 2, έχω περάσει ΠΟΛΥ πιο ποιοτικό χρόνο ως παιδί απ'ότι όλοι μου οι συμμαθητές των οποίων ο ένας γονιός δεν εργαζόταν (τουλάχιστον από όσους μπορούσα να ξέρω, δεν είχα δα και σχέσεις με όλους)...
Αgain..πολυ μικρο δειγμα για συμπερασματα.
Κάνεις λάθος. Αυτό που μου φαίνεται αδιανόητο είναι το να πρέπει να διαλέξει.
δυστυχως ολη η ζωη ειναι επιλογες. Συμφωνω μαζι σου, να παλεψουμε να εχουμε τι καλυτερες. Αλλά η παλη μπορει να παει μεχρι ενος σημειου σε καποια πραγματα.
Συμφωνώ. Αυτό που δεν ανέχομαι, είναι να προσπαθεί να μου πει κάποιος πώς θα μεγαλώσω τα παιδιά μου και τι θα κάνω με τη δική μου ζωή (εκτός αν είναι ειδικός, και δεν νομίζω κανείς από όσους απάντησαν στο θέμα να είναι) και να υπονοεί ότι αν δεν τα μεγαλώσω όπως πιστεύει εκείνος/η, τότε δεν θα μεγαλώσουν σωστά. Και πάρα πολλοί αυτό ακριβώς κάνουν. Τα "πρέπει" που πετάει ο καθένας αυτό ακριβώς κάνουν. Δεν υπάρχουν πρέπει, και δεν μπορείς να προεξοφλήσεις ποτέ αν ένα παιδί θα μεγαλώσει σωστά ή λάθος, ο,τι "θυσίες" και να κάνεις ή να μην κάνεις.
Κανεις δε σου λεει αυτο. Ο καθενας λεει το μακρυ του και το κοντο του. Το σημαντικο ειναι να μην νομιζουμε οτι εμεις ηδη ξερουμε, και να ακουμε ολους, να ακονιζουμε την κριση μας, και να παιρνουμε τα καλα απο καθε αποψη.
Κι όμως δεν είναι δεδομένο. Στη λογοτεχνία του 19 αιώνα ειδικά θα βρεις αναφορές για γυναίκες και άνδρες της εργατικής τάξης που εργάζονταν στα εργοστάσια ή στις βιοτεχνίες και τα παιδιά μεγάλωναν στους δρόμους ή στις αγροτικές περιοχές τα αναλάμβαναν οι ηλικιωμένοι (ή όποιος τύχαινε να μένει σπίτι) και οι μητέρες των ανώτερων τάξεων, παρόλο που δεν εργάζονταν είχαν τις λεγόμενες παραμάνες πολλές από τις οποίες αναλάμβαναν ακόμα και το θηλασμό.
Κι επειδη καποτε το εκαναν απο αναγκη, παει να πει οτι δεν εχει επιπτωσεις ; Το ποιες και ποσες, εξαρταται απο αλλους παραγοντες, ειδικους για καθε περιπτωση. Σε μια περιπτωση μπορει να μην εχει κανενα σοβαρο αντικτυπο στο παιδι, σε αλλη μπορει που μεγαλο.
