Ouch !
Μηπως δε το ειπε ετσι ή δε το καταλαβαες καλα ; Γιατι φυσικα και απο γατες και σκυλους μπορει να κολλησει κατι ο ανθρωπος (λυσσα,τοξοπλασμωση,ταινια,λεπτοσπειρωση,λεισμανιαση και άλλες). Μπορει να μην ειναι πολυ συχνες σε εμβολιασμενα ζωα, αλλά σαφως και θελουν προσοχη και δε πρεπει να θεωρουνται ασημαντες).
ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΤΟΞΟΠΛΑΣΜΩΣΗ
Αν περιμένετε μωρό, ίσως έχετε ακούσει για την τοξοπλάσμωση που προκαλεί σοβαρά προβλήματα κατά την εγκυμοσύνη. Ας δούμε προσεκτικά τι συμβαίνει πριν αποφασίσουμε να διώξουμε τη γάτα από το σπίτι ή την πετάξουμε στον κήπο, επειδή «ωρύεται η πεθερά», κι ας συνηθίζεται! Γιατί οι γάτες θα πρέπει να συνεχίσουν να αποτελούν πηγή χαράς και συντροφιάς για τα αφεντικά τους κατά τη διάρκεια εγκυμοσύνης και ακόλουθα, μετά τη γέννηση ενός παιδιού...
H προσβολή μιας γυναίκας από τοξοπλάσμωση, κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την αποβολή ή μια σειρά από δυσμορφίες στη γέννηση, αν μεταφέρει τη μόλυνση στο αγέννητο μωρό της.
Ένας από τους τρόπους να μολυνθεί κανείς είναι μέσω της επαφή με τα μολυσμένα κόπρανα των γατών αλλά, δυστυχώς, μπορείτε να προσβληθείτε από τοξοπλάσμωση ακόμα και αν διώξετε το αγαπημένο σας «γατομωρό». Παρόλο που οι γάτες είναι το μόνο είδος ζώου που αποβάλλει το μολυσμένο τμήμα στα κόπρανά τους, άλλα ζώα μπορούν, επίσης, να διαδώσουν την τοξοπλάσμωση αν φάμε το μολυσμένο κρέας τους χωρίς να έχει μαγειρευτεί σωστά.
Οι γάτες αποκτούν τοξοπλάσμωση ΜΟΝΟ αν φάνε μολυσμένο ωμό κρέας, μολυσμένα πουλιά, ποντίκια ή χώμα. Αισίως, η κατοχή γάτας δεν αυξάνει απαραίτητα το ρίσκο απόκτησης τοξοπλάσμωσης. Μια κατανόηση του κύκλου ζωής του Toxoplasma gondii (T. Gondii) μπορεί να καθησυχάσει τους φόβους προσβολής μέσω της γάτας μας.
Μετάδοση της Ασθένειας
Το T. Gondii είναι ένας οργανισμός που μπορεί να προσβάλλει όλα τα θηλαστικά, τα οποία αποτελούν τους ενδιάμεσους ξενιστές. Μόλις η γάτα μολυνθεί από τοξοπλάσμωση, ουσιαστικά αποκτά ανοσία και μπορεί μόνο ΣΠΑΝΙΑ να ξαναμολυνθεί. Έτσι, φυσιολογικά, μόνον κατά την πρώτη έκθεση της γάτας στο T. Gondii μπορεί η γάτα να αποβάλλει πιθανά μολυσματικές ωοκύστες (που αναπαράγουν μικροοργανισμούς). Επιπλέον, οι ωοκύστες δεν είναι άμεσα μολυσματικές, καθώς απαιτείται μια περίοδος επώασης μεταξύ μιας και πέντε ημερών.
Οι άνθρωποι μπορούν να αποκτήσουν τοξοπλάσμωση με έναν από τους τρεις τρόπους.
1. Συχνότερα, μέσω της κατανάλωσης μισοψημένου κρέατος, το οποίο περιέχει το T.Gondii μέσα σε κύστες στον ιστό.
2. Λιγότερο συνήθης είναι η απόκτηση μέσω της άμεσης κατάποσης μολυσματικών ωοκυστών.
3. Σε ένα αγέννητο μωρό η μετάδοση της ασθένειας μέσω του πλακούντα μπορεί να συμβεί όταν η μητέρα αποκτά μια κύρια μόλυνση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.
Πιθανότητα προσβολής
Επειδή είναι δύσκολο οι γάτες να μεταδώσουν την τοξοπλάσμωση απευθείας σε όσους τις φροντίζουν, μια έγκυος γυναίκα είναι γενικά ΑΠΙΘΑΝΟ να προσβληθεί από την ασθένεια από την κατοικίδια γάτα της, για διάφορους λόγους:
- ΜΟΝΟ οι γάτες που τρώνε κύστες ιστού μολύνονται. Μέσα στον πληθυσμό των γατών, αυτό περιορίζεται στις γάτες που ζουν εκτός σπιτιού και κυνηγάνε και τρώνε τρωκτικά, καθώς και σε όσες τρώνε ωμό κρέας.
- ΜΟΝΟΝ αφότου μια γάτα εκτεθεί για πρώτη φορά στο T.Gondii ουσιαστικά αποβάλει ωοκύστες, και αυτό το κάνει ΜΟΝΟ για δυο εβδομάδες. Μια γάτα κυνηγός που ζει εκτός σπιτιού συνήθως εκτίθεται στην ασθένεια ως γατάκι και έτσι είναι λιγότερο πιθανό να μεταδώσει τη μόλυνση καθώς μεγαλώνει σε ηλικία.
- Επειδή οι ωοκύστες γίνονται μολυσματικές ΜΟΝΟ μετά από μια έως πέντε ημέρες η έκθεση στην ασθένεια είναι απίθανη όταν η άμμος της αλλάζεται καθημερινά.
- Εφόσον οι ωοκύστες μεταδίδονται με την κατάποση, για να προσβληθείτε, θα πρέπει να έρθετε σε επαφή με τα μολυσμένα κόπρανα μέσα στο κουτί της άμμου και μετά, χωρίς να πλύνετε τα χέρια σας, να αγγίξετε το στόμα σας ή με άλλον τρόπο να μεταφέρετε τα μολυσμένα συστατικά των κοπράνων στο πεπτικό σας σύστημα.
Μείωση του κινδύνου
Ακόμη κι αν είναι απίθανο να μολυνθείτε από τοξοπλάσμωση από τη γάτα σας, η πρόληψη είναι καλή ιδέα. Αν είστε αφεντικά γατών και περιμένετε μωρό μπορείτε να μειώσετε τον κίνδυνο προσβολής από τοξοπλάσμωση:
- Αποφύγετε το μισοψημένο κρέας. Τρώτε το κρέας πάντα καλά ψημένο.
- Πλένετε προσεκτικά όλα τα ωμά λαχανικά.
- Βεβαιωθείτε ότι πλένετε όλες τις επιφάνειες κοπής που μπορεί να έχουν έρθει σε επαφή με το κρέας προτού τις χρησιμοποιήσετε για να ετοιμάσετε άλλα φαγητά.
- Φοράτε γάντια όταν δουλεύετε στον κήπο ή με χώμα. Αν δε φοράτε γάντια, πρέπει να πλένετε προσεκτικά τα χέρια σας μετά από κάθε επαφή με χώμα.
- Ζητήστε από ένα συγγενή σας, το σύζυγό σας, ένα φίλο ή ένα γείτονα να σας βοηθήσει με τον καθαρισμό του κουτιού της άμμου.
- Αν δεν έχετε βοήθεια για τον καθαρισμό του κουτιού της άμμου, φοράτε λαστιχένια γάντια όταν αλλάζετε την άμμο και μετά πλύνετε προσεκτικά τα χέρια σας.
- Αλλάζετε την άμμο της γάτας σας καθημερινά.
Ανακεφαλαιώνοντας, το να «ξεφορτωθείτε» τη γάτα σας ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ένα απαραίτητο μέτρο προφύλαξης. Η παρέα της έχει ανυπολόγιστα πλεονεκτήματα, ως προς τη συντροφιά και την αγάπη. Παρόλο που είναι δυνατό οι γάτες να μεταδώσουν την τοξοπλάσμωση, ο κίνδυνος να την «κολλήσετε» από τη δική σας είναι χαμηλός, ιδιαίτερα αν ακολουθείτε πιστά τις ανωτέρω οδηγίες. Έτσι, η γάτα σας μπορεί να παραμείνει, με ασφάλεια, ένα αγαπητό μέλος της οικογένειάς σας και να χαρεί μαζί σας τη νέα άφιξη, το μωρό σας.
Η
Λεπτοσπείρωση ή
λοιμώδης ίκτερος ή
νόσος της Στουτγάρδης ή νόσος του Βάιλ είναι
νόσος που προσβάλει τα ζώα και τον άνθρωπο.
Οφείλεται στα
μικρόβια λεπτόσπειρες icterohaemorrhagiae που προκαλούν
ίκτερο και καταστροφή του
συκωτιού και λεπτόσπειρες canicola που προκαλούν χρόνια
νεφρική ανεπάρκεια.
Μεταδίδεται συνήθως με την κατανάλωση μολυσμένου νερού από ούρα τρωκτικών που μεταφέρουν τις λεπτόσπειρες.
[Πηγή]
Λεϊσμανίαση
1.Τι είναι η λεϊσμανίαση;
Είναι παρασιτική νόσος που μεταδίδεται με το τσίμπημα της φλεβοτόμου μύγας (σκνίπα).
Υπάρχουν τρεις μορφές λεϊσμανίασης: η δερματική, η βλεννογονική και η σπλαγχνική μορφή (Καλά-αζάρ)
2.Ποια είναι τα συμπτώματα της δερματικής λεϊσμανίασης;
Οι βλάβες μπορούν να είναι μία ή περισσότερες, επώδυνες ή ανώδυνες.
Συνήθως πρόκειται για ερυθηματώδη κηλίδα ή οζίδιο που τυπικά σχηματίζει ένα ρηχό έλκος με υπερυψωμένο όχθο.
Μπορεί να συνυπάρχει διόγκωση λεμφαδένων κοντά στις βλάβες (π.χ. κάτω από τη μασχάλη στην περίπτωση που οι βλάβες εντοπίζονται στο χέρι ή στο βραχίονα).
3.Ποια είναι τα συμπτώματα της σπλαγχνικής λεϊσμανίασης(καλά-αζάρ);
Η νόσος χαρακτηρίζεται από πυρετό, ανορεξία, απώλεια βάρους και διόγκωση ήπατος και σπληνός (συνήθως ο σπλήνας είναι περισσότερο διογκωμένος από το ήπαρ).
Παρουσιάζονται επίσης αναιμία, πτώση του αριθμού των λευκών αιμοσφαιρίων και των αιμοπεταλίων
Συνυπάρχει διόγκωση λεμφαδένων.
4.Πόσο συχνό νόσημα είναι η λεϊσμανίαση;
Παρουσιάζονται περίπου 1,5 εκατομμύρια νέα κρούσματα δερματικής λεϊσμανίασης και 500.000 νέα κρούσματα σπλαγχνικής λεϊσμανίασης κάθε χρόνο στον κόσμο.
5.Σε ποιες περιοχές ενδημεί η λεϊσμανίαση;
Η λεϊσμανίαση ενδημεί σε περίπου 88 χώρες. Στις χώρες αυτές κατοικούν περίπου 350 εκατομμύρια άνθρωποι. Οι περισσότερες από τις ενδημικές χώρες βρίσκονται στην τροπική ή κάτω από την τροπική ζώνη.
Περισσότερες από το 90% των περιπτώσεων σπλαγχνικής λεϊσμανίασης ανά τον κόσμο αφορούν την Ινδία, το Μπαγκλαντές, το Νεπάλ, το Σουδάν και τη Βραζιλία.
Λεϊσμανίαση συναντάται στις παρακάτω περιοχές:
? Μεξικό, Κεντρική και Νότια Αμερική- από τη βόρεια Αργεντινή στο νότιο Τέξας(όχι στην Ουρουγουάη τη Χιλή ή τον Καναδά)
? Νότια Ευρώπη( η λεϊσμανίαση δεν είναι συχνή στους ταξιδιώτες στη νότια Ευρώπη)
? Ασία (όχι νοτιοανατολική)
? Μέση Ανατολή
? Αφρική (ειδικά στην ανατολική και νότια Αφρική με σποραδικά κρούσματα στην υπόλοιπη ήπειρο)
Λεϊσμανίαση δε συναντάται στην Αυστραλία και στα νησιά του Ειρηνικού
όπως η Μελανησία, η Μικρονησία και η Πολυνησία.
6.Μπορώ να αρρωστήσω από λεϊσμανίαση στην Ελλάδα;
Οι πιθανότητες είναι εξαιρετικά μικρές.
Από το 1998 έως το 2005 έχουν αναφερθεί στην Ελλάδα 291κρούσματα σπλαγχνικής και 20 κρούσματα δερματικής λεϊσμανίασης.
7.Πώς μεταδίδεται η λεϊσμανίαση;
Η λεϊσμανίαση μεταδίδεται με το τσίμπημα ορισμένων τύπων φλεβοτόμων (σκνίπες). Οι σκνίπες μολύνονται όταν προηγουμένως έχουν τσιμπήσει ένα μολυσμένο ζώο (όπως τρωκτικό ή σκύλο) ή μολυσμένο άνθρωπο. Επειδή οι σκνίπες όταν πετάνε δεν κάνουν θόρυβο, ο άνθρωπος μπορεί να μην αντιληφθεί την παρουσία τους. Επίσης, επειδή είναι πολύ μικρές (είναι σε μέγεθος περίπου το 1/3 του μεγέθους ενός τυπικού κουνουπιού), μπορεί να μη γίνουν αντιληπτές ούτε με την όραση.
Οι σκνίπες παρουσιάζουν μεγαλύτερη δραστηριότητα κατά τη διάρκεια του απογεύματος και της νύχτας, ενώ είναι λιγότερο δραστήριες κατά τις θερμότερες ώρες της ημέρας. Ωστόσο, οι σκνίπες τσιμπάνε οποιαδήποτε ώρα της ημέρας όταν κάποιος τις ενοχλήσει (π.χ. κατά το βούρτσισμα κορμού δέντρου, όπου βρίσκονται σκνίπες). Σπάνια, η λεϊσμανίαση μεταδίδεται από έγκυο γυναίκα στο παιδί της ενώ μπορεί να μεταδοθεί και με μετάγγιση αίματος ή με μολυσμένες βελόνες.
8.Ποιοι κινδυνεύουν περισσότερο να αρρωστήσουν από λεϊσμανίαση;
Άνθρωποι κάθε ηλικίας κινδυνεύουν να αρρωστήσουν αν κατοικούν ή επισκέπτονται περιοχές στις οποίες η νόσος ενδημεί. Η νόσος είναι συχνότερη σε επαρχιακές από ότι σε αστικές περιοχές – μπορεί όμως να παρατηρηθούν κρούσματα στις παρυφές αστικών κέντρων.
Ο κίνδυνος νόσησης είναι μεγαλύτερος κατά τη διάρκεια του απογεύματος και της νύχτας που οι σκνίπες παρουσιάζουν μεγαλύτερη δραστηριότητα.
Το μόνο που χρειάζεται είναι το τσίμπημα από μολυσμένη σκνίπα.
Ταξιδιώτες, μέλη ειρηνευτικών αποστολών, ιεραπόστολοι, ορνιθολόγοι, άνθρωποι που διενεργούν έρευνες κατά τη διάρκεια της νύχτας, στρατιώτες είναι παραδείγματα με αυξημένο κίνδυνο προσβολής από τη νόσο (ιδιαίτερα δερματική μορφή).
9.Αν με τσιμπήσει μολυσμένη σκνίπα σε πόσο χρόνο θα εκδηλώσω συμπτώματα;
Στη δερματική λεϊσμανίαση οι βλάβες εμφανίζονται αρκετές εβδομάδες αργότερα.
Στη σπλαγχνική λεϊσμανίαση η περίοδος επώασης κυμαίνεται από 6 εβδομάδες έως 6 μήνες. Εντούτοις έχουν αναφερθεί περίοδοι επώασης από 10 ημέρες έως 10 χρόνια.
10.Εάν η λεϊσμανίαση δεν αντιμετωπιστεί μπορεί να εξελιχθεί σε σοβαρή νόσο;
Ναι, μπορεί. Στη δερματική μορφή της νόσου οι βλάβες μπορούν να υποχωρήσουν αυτόματα μετά από μήνες ή χρόνια και να αφήσουν ουλή. Σπάνια επεκτείνονται στη στοματική ή ρινική κοιλότητα (βλεννογονική μορφή της νόσου).
Η σπλαγχνική λεϊσμανίαση εάν δεν αντιμετωπιστεί, συχνά είναι θανατηφόρα.
11.Εάν νομίζω ότι έχω προσβληθεί από λεϊσμανίαση τι πρέπει να κάνω;
Επισκεφθείτε τον οικογενειακό σας γιατρό, ειδικά αν έχετε ταξιδέψει σε περιοχές που η νόσος ενδημεί και παρουσιάζετε δερματικές βλάβες που δεν υποχωρούν.
Ενημερώστε τον ότι έχετε ταξιδέψει σε ενδημικές περιοχές και ότι υπάρχει πιθανότητα να έχετε προσβληθεί από τη νόσο.
12.Πώς θεραπεύεται η λεϊσμανίαση;
Τα περιστατικά με τη δερματική μορφή της νόσου δε χρειάζεται να νοσηλευτούν κατά τη διάρκεια της θεραπείας.
Τα περιστατικά σπλαγχνικής λεϊσμανίασης νοσηλεύονται στο νοσοκομείο.
13.Ποια είναι τα μέτρα πρόληψης;
Λόγω του ότι η εξάλειψη της μολυσμένης ζωικής δεξαμενής(τρωκτικά, σκύλοι) και /ή του πληθυσμού των σκνιπών είναι απίθανο να συμβεί στις περισσότερες περιοχές όπου η λεϊσμανίαση είναι ενδημική , πρέπει να δίνονται οδηγίες στους ταξιδιώτες να περιορίζουν την έκθεσή τους στα τσιμπήματα της σκνίπας, προτιμώντας κατοικίες με σίτα στα παράθυρα, κουνουπιέρες, προστατευτικό ρουχισμό και εντομοαπωθητικά και περιορίζοντας την έκθεση στο ύπαιθρο από το σούρουπο έως το χάραμα.
Ασθενείς με τη σπλαγχνική μορφή της νόσου δεν πρέπει να δίνουν αίμα ή να γίνονται δωρητές οργάνων.
