Καταρχάς πώς μπορείς να συγκρίνεις την δικιά σου περίπτωση με τις κανονικές περιπτώσεις? Η δικιά σου περίπτωση ήταν- εν γνώσει σου αλλα και των φίλων σου μάλιστα- κάτι που γινόταν στα πλαίσια μιας πλάκας, ήξερες ότι ήταν κάτι περιστασιακό και γι'αυτό άλλωστε δεν σε πείραζε να υποστείς για κάποιο καιρό την αμφισβήτηση απτον κοινωνικό περίγυρο. Δεν ξέρω όμως αν θα αντιδρούσες έτσι αν ήξερες πως για μια ζωή δεν θα μπορείς να κάνεις οικογένεια, και πως όλοι οι υπόλοιποι με το που τους έλεγες ότι είσαι γκέι θα σε έβλεπαν ( έστω και πίσω απτην πλάτη σου) με μισό μάτι. Και μάλιστα, αν όλην αυτή την κατάσταση την αντιμετώπιζες μόνος (απότι κατάλαβα συμφωνήσατε με κάτι φίλους να κάνετε τους ομοφυλοφίλους). Και εγώ αν ήξερα άλλους πέντε ομοφυλοφίλους στο σχολείο μου και κάναμε παρέα δεν θα με πείραζε να υποστώ την κοινωνική κατακραυγή εφόσον θα ήξερα ότι θα είχα κάποιον να στηριχτώ. Άρα το ότι εσένα δεν σε πείραζαν τα σχόλια των άλλων δεν οφείλεται τόσο σε προσωπικά κότσια απότι αντιλαμβάνομαι αλλά στο γεγονός ότι εσύ αντιμετώπιζες μια κατάσταση από κοινού με μια παρέα (και μάλιστα πόσο διήρκεσε?? 2-3 χρόνια?) αφού στο λύκειο λες είχες την ξανθιά)
Κατ' αρχήν, δεν επρόκειτο καθόλου για "μια πλάκα". Ήταν μια κίνηση ξεκάθαρα πολιτική, με σθένος και με άποψη. "Τη σκέψη σας που νείρεται μέσα στο πλαδαρό μυαλό σας, [...] εγώ θα την τσιγκλίζω, φαρμακερός κι αγροίκος πάντα, ως να χορτάσω χλευασμό", όπως λέει και ο Μαγιακόφσκι. Τον χλευασμό τον είχαμε χορτάσει, είχαμε ζήσει όλη τη μέχρι τότε ζωή μας ως απόβλητα, όχι για σεξουαλικούς λόγους, κι αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι γι' αυτό. Το γέλιο που ρίχναμε ήταν επειδή καταφέρναμε ν' αντιστρέψουμε την αμηχανία και να τους την τρίψουμε στα μούτρα. Ο Τομ Ρόμπινς είχε πλάσει έναν χαρακτήρα, ο οποίος είχε υιοθετήσει το όνομα Μαρξ Μάρβελους, το οποίο σημειολογικά σήμαινε κομμουνιστής και πούστης, για τον μέσο αμερικανό. Το ίδιο περίπου κάναμε κι εμείς:
Αντίχριστοι, ναρκομανείς (έχω παίξει και τέτοιο ρόλο με μεγάλη επιτυχία), κομμούνια, αδερφές, ό,τι σιχαίνεστε περισσότερο καθάρματα, εμείς σας σιχαινόμαστε πιο πολύ αλήτες!!
Την αμφισβήτηση από τον κοινωνικό περίγυρο την έχω βιώσει μέχρι και σήμερα, ακόμη κι εδώ μέσα, μέχρι που έμαθα να τη βιώνω μ' ευχαρίστηση. Σε μια κοινωνία που σιχαίνομαι ως τα τρίσβαθα της ψυχής μου, της οποίας τις δομές αμφισβητώ σε βάθος και πλάτος, το να ήμουν αρεστός θα σήμαινε πως θα είχα αρχίσει να της μοιάζω. Το να με κοροϊδεύουν πίσω απ' την πλάτη μου (σάμπως δεν συμβαίνει αυτό και σήμερα, εδώ που μιλάμε; ), το να με κοιτούν με μισό μάτι, ήταν και είναι τιμή για μένα. "Μην κοιμάστε, τη δική μας τη φωνή να τη φοβάστε", όπως λένε κι οι Ενδελέχεια, ή με άλλα λόγια If you want blood, you' ve got it!! Γιατί να κάτσω να λυπηθώ για την κατακραυγή τους; Η δική μας κατακραυγή ήταν ισχυρότερη. Όσο για το αν θα έκανα οικογένεια; Εκείνη την εποχή δεν ήθελα να κάνω και όταν έκανα την έκανα με τη συμφωνία ότι δεν θα ήταν στα πρότυπα της πόρνης αστικής οικογένειας (
Θάνατος στην αστική οικογένεια). Όταν η συμφωνία έσπασε, τη διέλυσα χωρίς δεύτερη σκέψη. Η κόρη μου ποτέ δεν με φώναξε "μπαμπά". Πίστεψέ με, εάν ήμουν ομοφυλόφιλος θα είχα βρει τρόπο να τεκνοποιήσω, εφόσον ένιωθα πως το ήθελα τόσο πολύ.
Θα συμφωνήσω μαζί σου ότι η παρέα έπαιξε σημαντικό ρόλο για τη μαγκιά μας. Ωστόσο, μέχρι που μαζευτήκαμε κι αρχίσαμε να οργανωνόμαστε, ο καθένας ήταν μόνος του και πίστευε, όπως κι εσύ, ότι ΟΛΟ τους το περιβάλλον τους είχε απορρίψει. Η παρέα μας ήταν ένας πυρήνας τριών ατόμων, οι οποίοι τόλμησαν να υψώσουν τη φωνή και το ανάστημα απέναντι σε γόνους μεγαλοαστικών στρωμάτων. Σύντομα γύρω της συσπειρώθηκαν πολλοί και διάφοροι "απόβλητοι", για διαφορετικούς λόγους ο καθένας. Σύντομα τα πλουσιόπαιδα έφαγαν τη σκόνη μας. Καλύτερο από το να καθόμαστε και να κλαίμε για την κακή μας μοίρα που μας έκανε διαφορετικούς. Εμείς το είχαμε επιλέξει άλλωστε και είχαμε κάθε λόγο να αποδείξουμε ότι αυτό δεν έγινε τυχαία...
Όσο για το θέμα της προσωπικής αποδοχής, έχω αποδεχτεί 100% αυτό που είμαι, αλλά αυτό δεν αναιρεί το ότι πέρασα μια κόλαση μέχρι να το αποδεχτώ. Τι να περιμένει κανείς από ένα 14χρονο? Να σηκώσει έτσι το βάρος του να μην μπορεί να ενταχτεί με τους συνομηλίκους του σε ένα θέμα όπως το σεξ?? Επαναλαμβάνω, εσύ είχες την παρέα σου, δεν είναι όμως αυτή η πραγματικότητα, και μου κάνει εντύπωση που δεν το συνειδητοποιείς.
Για το γεγονός ότι το έχεις αποδεχτεί και μάλιστα πλήρως, να με συμπαθάς όμως δεν μ' έχεις ακόμη πείσει. Εγώ την έφτιαξα την παρέα μου, δεν μου την έστειλε ο ουρανός ή ο καλός θεούλης. Εάν έψαχνες καλύτερα, εφόσον ένιωθες εντάξει με τον εαυτό σου, είμαι βέβαιος ότι θα έβρισκες τα άτομα που θα σε αποδέχονταν, ακόμη κι αν δεν είχαν τις δικές σου σεξουαλικές προτιμήσεις.
Κάνετε το λάθος να πιστεύετε, όπως όλοι φυσικά οι άνθρωποι, ότι το δικό σας πρόβλημα είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε κάποιον. Ότι ο σημαντικότερος λόγος για να σε απορρίπτουν είναι η ομοφυλοφιλία, πίστεψέ με ότι σε πολλές περιπτώσεις αυτό είναι το λιγότερο. Το πόση απόρριψη ένιωσα στη ζωή μου δεν λέγεται. Εάν αισθανόσασταν εντάξει με τον εαυτό σας κι είσασταν σίγουροι ότι κάνατε το σωστό, ίσως να βιώνατε μια διαφορετική πραγματικότητα. Η πραγματικότητα είναι θέμα παρατηρητή κι ο καθένας από εμάς έχει τη δυνατότητα να πλάσει τη δική του, στα πλαίσια του δικού του μικρόκοσμου. Απορώ κι εγώ που δεν το έχεις συνειδητοποιήσει ακόμη...
Όσο για την προβολή απτο μ.μ.ε δεν το σχολιάζω καν, έχει χιλιοειπωθεί τι είδους προβολή είναι αυτή και δεν θα επανέρθω.
Εάν ισχύουν τούτα για σήμερα, πόσο μάλλον τότε...
Πάντως Great Chaos να ξέρεις ότι αυτές οι πλάκες με την σεξουαλικότητα δεν είναι αποτέλεσμα της συνειδητής επιλογής της ετεροφυλίας αλλά μάλλον το αντίθετο. Χωρίς να θέλω να σε προσβάλλω μάλλον είσασταν στις αρχές, δεν είχατε βρει γκόμενες και δεν είχατε αυτοεπιβεβαιωθεί ακόμη
. Μην το πάρεις προσωπικά αλλά το έχω δει το συγκεκριμένο φαινόμενο και συνήθως ήταν ανασφάλεια. Δύσκολα έβλεπα αγόρια στα 16-17 με σχέση να κάνουν κάτι τέτοιο
Δηλαδή τώρα τι μου λες; Ότι είμασταν κρυπτογκαίη και ότι αφού ακόμη δεν είχαμε αποφασίσει τι είμαστε, προτιμήσαμε να μας πάρουν όλοι για γνήσιους γκαίη για να καλυφθούμε; Να νιώσουμε απόβλητοι για να νιώσουμε ασφάλεια; Σοβαρολογείς;
Φυσικά και είχα γκόμενα, όμως δεν ήταν από το σχολείο και δεν την είχε δει ποτέ κανείς. Ακόμη όμως κι αν ίσχυε κάτι τέτοιο, ενισχύει την άποψή μου ότι ενώ υποψιαζόμασταν ότι μπορεί και να είμασταν ομοφυλόφιλοι, εφόσον τα είχαμε καλά με τον εαυτό μας, είχαμε το σθένος να το τρίψουμε στη μούρη των υπολοίπων. Δεν τρομοκρατηθήκαμε από τη σκέψη αυτή, δεν προσπαθήσαμε να το παίξουμε macho και να βρούμε κανέναν γκαίη να κοροϊδεύουμε για να καλύψουμε τα ...νώτα μας, δεν καταφύγαμε στην ομοφοβία, όπως κάνουν οι περισσότεροι κρυπτομοφυλόφιλοι. Κατά συνέπεια, υπάρχει μια διέξοδος, είπε ο παλιάτσος στο ληστή...
Τώρα, νομίζω ότι είναι πολύ πιο εύκολο για ένα πλούσιο να πάει να κάνει το ζητιάνο για πλάκα παρά για ένα φτωχό να πάει να γίνει ζητιάνος αφού θεωρώ ότι η ίδια απαξίωση θα υπήρχε στο ζητιάνο από την κοινωνία. Μάλλον δεν έχεις καταλάβει πόσο αποπνικτικό μπορεί να γίνει το περιβάλλον στις επιλογές σου και τις πεποιθήσεις που δεν ταιριάζουν με το καθώς πρέπει. Η γιαγιά μου δεν έμαθε ποτέ ότι είμαι άθεος, θα πέθαινε από τη στενοχώρια της, πιστεψέ με, δεν έχω ανασφάλειες για αυτό το θέμα αλλά θα χαλούσε το καλό πρόσωπο που είχα χτίσει. Και μερικές φορές ΣΕ ΝΟΙΑΖΕΙ τι λένε οι άλλοι.
Άλλο πράγμα είναι η πλάκα και άλλο η πολιτική στάση!! Επίσης, το παράδειγμά σου είναι άκυρο, εκτός εάν στα σοβαρά εννοείς ότι η φτώχεια είναι ντροπή και θα έπρεπε να κρύβεται. Στην Αραβία οι ζητιάνοι είναι περήφανοι και σου ζητούν χρήματα με ύφος, ως να ήσουν υποχρεωμένος να τους δώσεις.
Η γιαγιάδες μας μας νόμιζαν για αντίχριστους κι είχαν κάνει κι ευχέλαιο στην εκκλησία για να σωθεί η ψυχούλα μας.
Φυσικά και οι πεποιθήσεις μας δεν ταίριαζαν με τίποτε με το καθώς πρέπει και ήμασταν ιδιαίτερα περήφανοι γι' αυτό. Εάν το περιβάλλον σου είναι αποπνικτικό -και το δικό μου υπήρξε ιδιαίτερα τέτοιο- break on thru to the other side...
Υπαρχει καποιος που να μη θελει να γινεται αποδεκτος απο την κοινωνια μας ευρυτερα, αλλα και απο τις αλλες μικροτερες επι μερους κοινοτητες των οποιων ειναι μερος? Δηλαδη, να μην τον ενδιαφερει εαν θα γινεται αντικειμενο χλευασμου και εαν θα βρισκεται στο περιθωριο?
Ναι, υπάρχει, εκείνος που δεν γουστάρει το περιβάλλον του να είναι αποδεκτό από τον ίδιο. Υπερβατικά πράγματα λέω τώρα ε; Στο περιθώριο βάζουν όποιον αποδέχεται το ρόλο του περιθωριακού και πίστεψέ με αυτό μπορεί να γίνει για διάφορους λόγους, όχι μόνο από την ομοφυλοφιλία. Πολλή σημασία της έχετε δώσει κι αυτής τελικά...
Ειμαι σιγουρη πως οχι...Απλως εκεινοι που εχουν κανει δουλεια με τον εαυτο τους, ισως να βρισκονται ενα βημα πιο μπροστα απο εκεινους που δεν εχουν συμφιλιωθει με αυτο που ειναι. Οσο και καλα να νοιωθεις με τον εαυτο σου, το περιβαλλον μπορει να κανει μεσα σου απο μεγαλο μεχρι μικρο κακο. Εκτος πια εαν αγγιζεις ή εχεις ξεπερασει τα ορια της αναισθησιας.Η απορριψη ποναει, ενοχλει, στενοχωρει, ειναι,τελος παντων, λογος δημιουργιας αρνητικων συναισθηματων και αντι να σε βοηθαει στην προσωπικη σου εξελιξη, σε κραταει στασιμο. Δεν μπορω να πιστεψω οτι καποιος θελει να αισθανεται "Αποβλητος".
Τώρα έρχεσαι στα λόγια μου! Αυτοί που έχουν συμφιλιωθεί με τον εαυτό τους, πράγματι βρίσκονται όχι μόνο ένα, αλλά πολλά βήματα μπροστά. Εάν εσύ πρώτος απορρίπτεις τα στραβά του περιβάλλοντός σου, σ' ενδιαφέρει να το δηλώσεις ευθαρσώς και να το παλέψεις μέχρι θανάτου, αλλιώς είσαι ένας μεμψίμοιρος, γεννημένος loser... Όλοι αισθανόμασταν απόβλητοι για διάφορους λόγους, βρήκαμε όμως τον τρόπο να κάνουμε το περιβάλλον μας να μας σεβαστεί, ...με το έτσι θέλω στην τελική.
Επομενως, ο τροπος που αντιμετωπιζει μια κοινωνια μια ομαδα ανθρωπων και το ποσο καλα αισθανονται αυτοι οι ανθρωποι για τη διαφορετικοτητα που τους διακρινει και καλως ή κακως κρινονται, συνδεονται μεταξυ τους.
Εάν έχεις επιλέξει τη διαφορετικότητά σου, τότε καλύτερα η κοινωνία να προσέχει το πώς σε αντιμετωπίζει, γιατί μπορεί να την αντιμετωπίσεις κι εσύ. Τα πρόβατα πάντοτε φοβούνται τους λύκους κι ας είναι αριθμητικά περισσότερα. Τη δική μας τη φωνή να τη φοβάστε...
Βεβαια ακομα και εαν καποιος τα εχει βρει με τον εαυτο του, αλλα ειναι μερος μιας κοινωνιας, εστω για παραδειγμα της δικη μας εδω στο Στεκι, της οποιας η πλειοψηφια των μελων της σε θεματα περι ομοφυλοφιλιας δεν εκανε τιποτα αλλο απο το να χλευαζει την εν λογω ομαδα, με ποση ανεση θα μπορουσε να παραδεχτει δημοσιως την σεξουαλικη του ταυτοτητα, ακομα και πισω απο την ανωμυμια που σου χαριζει αυτος ο τροπος επικοινωνιας?! Δεν ειναι ευκολη υποθεση. Ο αρνητισμος και η στενομυαλοσυνη ωθουν τον ανθρωπο σε απομονωση και ειναι επομενο να κλειστει στο καβουκι του.
Βρέθηκε όμως το συγκεκριμένο στέκι, το οποίο ενώ δεν αποτελείται κατά πλειοψηφία από ομοφυλόφιλους, εντούτοις είναι χώρος φιλικός προς εκείνους. Εάν τα παιδιά με τα οποία συζητάμε σήμερα, είχαν απογοητευτεί από ένα δύο φόρουμ όπου κυριαρχεί η καφρίλα και είχαν κλειστεί στο καβούκι τους, θα νόμιζαν ότι όλος ο κόσμος είναι έτσι και θα έκλαιγαν με μαύρο δάκρυ. Αυτό είναι ακριβώς αυτό που είπα προηγουμένως στον Γκάνταλφ: "Εάν έψαχνες καλύτερα, εφόσον ένιωθες εντάξει με τον εαυτό σου, είμαι βέβαιος ότι θα έβρισκες τα άτομα που θα σε αποδέχονταν, ακόμη κι αν δεν είχαν τις δικές σου σεξουαλικές προτιμήσεις".
Διοτι, ως γνωστον, "οποιος εχει τη μυγα μυγιαζεται"...Και εκεινος την ειχε, εσεις οχι...
Ακριβώς!! Συνεπώς το πρόβλημα ξεκινούσε από μέσα του κι όχι απ' έξω του.
Εσεις δεν ειχατε καμμια μυγα, ο,τι κανατε το κανατε για την πλακα σας, για αντιδραση κ.ο.κ, εκεινος ομως θα ηταν ο εαυτος του, ο οποιος ηξερε οτι δε θα γινοταν αρεστος ουτε αυριο ουτε μεθαυριο αλλα ουτε και του χρονου. Εσυ την επομενη χρονια εμφανιστηκες με μια ξανθια γκομεναρα και τελος. Για εκεινον ομως δεν θα ηταν το ιδιο...
Κι εκείνος εμφανίστηκε με κάποια, την παντρεύτηκε, έκανε και δύο παιδιά και δεν τόλμησε ποτέ να εξωτερικεύσει τις τάσεις του. Το παιδί βασανιζόταν και ίσως μόνο εγώ να γνωρίζω το γιατί. Πιστεύω ότι δεν έγινε ποτέ πραγματικά ευτυχισμένος, εάν κρίνω από τη φάτσα του και τα όσα μου έλεγε όταν συναντηθήκαμε πρόσφατα. Εμείς δεν το κάναμε για την πλάκα μας, το κάναμε για την τιμή μας...
Χάος, κατ' αρχάς αδυνατώ να καταλάβω πως είναι δυνατόν να συνδέεις την 'προκλητική' συμπεριφορά σας, αυτή ενάντια στο κατεστημένο, με την συνειδητοποίηση της ομοφυλοφιλίας στο άτομο. Είναι φανερό, πιστεύω, οτι στα μέσα της δεκαετίας του '80, κανένας δεν έβγαινε έτσι ανοιχτά για να δηλώσει τις σεξουαλικές του προτιμήσεις, και ιδιαίτερα αν αυτές ήταν ομοφυλοφιλικές. Δεν συνειδητοποιείς, ότι ειναι αρκέτα πιθανόν (για να μην πω σίγουρο) ότι όλοι καταλάβαιναν ότι κάνατε πλάκα? Θεωρείς ότι σας σκέφτονταν ως μια 'παρέα ομοφυλόφιλων' που δήλωνε ανοιχτά τις σεξουαλικές τις προτιμήσεις?
Γιατί, αν νομίζεις ότι συνέβαινε αυτό, θα είχαν συμβεί τα ακόλουθα πράγματα. Πρώτον, τα περισσότερα (σχεδόν όλα), αγόρια του σχολείου, δεν θα σας πλησίαζαν. Όταν παιρνούσατε (εσύ και η παρέα σου) θα σας χλεύαζαν, θα σας σχολίαζαν ειρωνικά, θα γινόσασταν 'δακτυλοδεικτούμενοι'. Όπως μόνος σου ανέφερες, εκείνη την εποχή, το να είσαι ομοφυλόφιλος ήταν σκέτος όνειδος. Άραγε, γιατί δεν περάσετε αυτό τον όνειδο εσείς? Δεν είναι πιθανό να είχαι καταλάβει ότι είστε απλώς μια παρέα αντιδραστικών παιδιών που είχατε ως μοναδικό σκοπό να προκαλέσετε???
Νικόλα μου, το είχαν χάψει αμάσητο, μπέσα!! Άπαντες το πιστεύανε. Εσύ αδυνατείς να το πιστέψεις, επειδή θεωρείς ότι ο δικός σου τρόπος αντιμετώπισης είναι ο μόνος δυνατός κι αυτό ενισχύει ακόμη περισσότερο τα λόγια μου. Το Χάος και την παρέα του δεν τολμούσε κανείς να τη χλευάσει και να την ειρωνευτεί, τελεία και παύλα!! Ειδάλλως θα κάναμε κι εμείς το ίδιο και είχαμε πολλή διάθεση για τσαμπουκά ανά πάσα ώρα και στιγμή (ήταν όλοι κότες όμως κι εμείς ξέραμε να παίζουμε με τα όρια, οπότε δεν άνοιξε ούτε μύτη). Σιγά τους άντρες δηλαδής
Όταν ο κόσμος έχει συνηθίσει με τους ομοφυλόφιλους να 'κρύβονται' (ακόμα και τώρα αλλά εντονότερα σε παλιότερες περιόδους) νομίζεις ότι σε πίστεψαν (έστω και αν δήλωναν αλλιώς) οτί τόσο εσύ όσο και ολόκληρη η παρέα σου είσασταν ομοφυλόφιλοι?
Το ξαναλές, προσπαθώντας να πείσεις τον εαυτό σου ότι κάτι τέτοιο δεν γίνεται. Μωρέ γίνεται, γίνεται σου λέω...
Μάλιστα, δεν βλέπω πουθενά όμως το σημείο που λέει τι ακριβώς διάκριση αντιμετωπίσατε...
Έτσι κι αλλιώς δεν μας πήγαινε η συντριπτική πλειοψηφία του σχολείου, πριν αρχίσουμε τα κόλπα που σας περιγράφω. Μας γυρνούσανε την πλάτη, μας κορόιδευαν, μας τη λέγανε, γελούσαν πίσω απ' την πλάτη μας...Μέχρι που οργανωθήκαμε και τους πατήσαμε κάτω! Από τότε πάλι δεν μας πήγαιναν, πάλι έλεγαν τα μύρια όσα πίσω απ' την πλάτη μας, όμως μόνο πίσω απ' την πλάτη μας τολμούσαν οι ...αδερφάρες
(συγνώμη για το αντεστραμμένο σωβινιστικό μου αστείο).
Χωρίς να βλέπω σχεδόν καθόλου τηλεόραση, έχω την εντύπωση ότι οι κραγμένες βγαίνουν στα ΜΜΕ, τους αποκαλούν (οι τηλεθεατές) αδερφές κτλ. Και πρώτη φορά ακούω να μην μέμφονται τις 'κραγμένες. Τόσο πολύ έχουμε προχωρήσει ως κοινωνία? ?Μάλλον έχω μείνει πίσω...
Ναι; Πήγαινε πέστο στον Ψινάκη, το Λαζόπουλο και τον συγχωρεμένο τον Σεργουλόπουλο.
Μάλλον να σταθούμε και να θυσιαστούμε εννοείς. Να θυσιάσουμε την ψυχική μας υγεία και ισορροπία γιατί? Επειδή είναι κομπλεξικοί οι άλλοι και δεν μας αποδέχονται? Ή επειδή έτσι θα κάνουμε ένα 'βήμα προόδου'?
Ναι, το να πολεμήσεις για την αξιοπρέπεια αυτού που πρεσβέβεις μπορεί να σημαίνει και το να θυσιαστείς. Ειδάλλως δεν είσαι άξιος για ελευθερία και δίκαια σε καταπιέζουν, κι εγώ μαζί τους!! Την ιστορία του Milk την έχεις δει; Εκείνος πίστευε στα ίδια που σας τσαμπουνάω εγώ εδώ και τώρα, πολλά χρόνια πριν. Τελικά δολοφονήθηκε από κάποιον κρυπτογκαίη. Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία φίλε Νικόλα...
Μπορώ να σου πω με σιγουριά ότι αρκετοί ομοφυλόφιλοι αποδέχονται 100% τον ευατό τους. Φυσικά υπάρχουν και περιπτώσεις (και πολλές μάλιστα
) όπου δεν υπάρχει πλήρης αποδοχή, οπού νιώθουν ανώμαλοι κτλ κτλ. Γιατί όμως οι ομοφυλόφιλοι, που έχουν συμβιβαστεί με αυτή την πλευρά του ευατού τους (μην ξεχνάμε ότι η σεξουαλική προτίμηση είναι ένα απ' τα πολλά στοιχεία που συνθέτουν ένα χαρακτήρα) νιώθουν στο πετσί τους την γενική κατακραυγή?
Πολύ τραγικά μας τα λες, εγώ έχω πολλές εμπειρίες που μου λένε πως δεν είναι και τόσο γενική. Νιώθουν την κατακραυγή στο πετσί τους, επειδή δεν έχουν αποδεχτεί στ' αλήθεια τον εαυτό τους και η κατακραυγή μάλλον προέρχεται από μέσα τους. Εγώ όποιον ομοφυλόφιλο γνώρισα που είχε στ' αλήθεια αποδεχτεί τον εαυτό του, ζούσε μια χαρά και δεν ένιωθε καμμία κατακραυγή.
Ο φίλος σου ήξερε ότι το δικό του outing θα ήταν μόνος μου. ΟΥΤΕ και εγώ θα έλεγα 'ξέρετε παιδιά εγώ είμαι πραγματικά ομοφυλόφιλος' σε μια παρέα παιδιών που κάνουν πλάκα με ένα τόσο σοβαρό θέμα όσο η ομοφυλοφιλία, που παριστάνουν τους ομοφυλόφιλους ενώ δεν είναι.
Ο φίλος μου γνώριζε ότι σε πιθανό outing θα είχε εμάς δίπλα του. Ήξερε πως δεν άφηνα ποτέ τους φίλους μου αβοήθητους και πως θα ήμασταν όλοι στο πλευρό του. Ωστόσο, εκείνος μ' έπιανε και μου έλεγε: "Όλοι λένε για σένα πως είσαι πούστης, μην το κάνεις αυτό, εγώ ντρέπομαι που τ' ακούω". Για μένα ντρεπόταν άραγε;
Συγνώμη για το φρικτό μου σεντόνι, είχα όμως ν' απαντήσω πολλά σε πολλούς...
