Όχι μόνον αυτό, αλλά δηλώνοντας ομοφυλόφιλος, μου δώθηκε γρήγορα γρήγορα η ευκαιρία να βρω και "αίσθημα", πράγμα που ο Γκάνταλφ για παράδειγμα ομολογεί πως όσο κρύβεται δυσκολεύεται πολύ να κάνει. Κι όλ' αυτά στα μέσα της δεκαετίας του '80...
λολ? τί αίσθημα ακριβώς βρήκες? μια ξανθιά δεν είπες ότι ήταν? δηλαδή αν ανοιχτώ θα βρω και εγώ μια ξανθιά
?
το εν λόγω αίσθημα πίστευε και αυτό ότι ήσουν ομοφυλόφιλος?
Οι περισσότεροι συνομιλητές αντεπιχειρηματολόγησαν ότι είναι πολύ διαφορετικό να είσαι πραγματικά ομοφυλόφιλος από το να παριστάνεις τον ομοφυλόφιλο. Ποια είναι όμως στ' αλήθεια η διαφορά;
Εάν κανείς εξετάσει το θέμα από την πλευρά των "άλλων", δηλαδή του κοινωνικού περίγυρου, δεν υπάρχει καμμία ουσιαστική διαφορά. Εφόσον κάποιοι πιστεύουν ότι είσαι ομοφυλόφιλος, θα σου φερθούν όπως θα φέρονταν σε κάποιον ομοφυλόφιλο, αφού δεν γνωρίζουν τι κάνεις εσύ στ' αλήθεια στο κρεβάτι σου. Νομίζω πως κάτι τέτοιο είναι αυτονόητο.
Όρισέ μου τι εννοείς επακριβώς όταν λες οι "άλλοι" σε παρακαλώ. Συμπεριλαμβάνεις σε αυτούς και τους φίλους σου και την οικογένειά σου και γενικά άτομα του κύκλου σου? δεν νομίζω, απότι κατάλαβα εκείνοι (που είναι και για μένα οι άμεσα ενδιαφερόμενοι) ήξεραν πως στην πραγματικότητα δεν ήσουν ομοφυλόφιλος. Αλλά ακόμα και αν η οικογένεια σου το είχε χάψει, προφανώς μετά η γνώμη τους αναιρέθηκε διότι έκανες και οικογένεια στη συνέχεια. Άρα μην μου λες ότι δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά, υπάρχει και παραυπάρχει
Εάν όμως το εξετάσει κανείς από τη δική σου πλευρά, αυτήν του εαυτού σου, οι συνομιλητές υποστηρίζουν ότι η διαφορά είναι πολύ μεγάλη. Γιατί εσύ το ξέρεις από μέσα σου και δεν θα πάψει ποτέ να σε τρώει. Γιατί εσύ έχεις τη μύγα και μυγιάζεσαι όπως απλά το έθεσε η Νεράιδα. Πράγματι λοιπόν, από αυτήν την άποψη η διαφορά είναι τεράστια.
Τελικά δηλαδή, αποδεικνύεται ότι όντως το πρόβλημα δεν πηγάζει από την υποτιθέμενη συμπεριφορά των άλλων, αλλά από μέσα μας. Από τον τρόπο που εμείς βιώνουμε αυτό που μας συμβαίνει. Μ' έναν ειρωνικό τρόπο, τ' αντιπιχειρήματα που χρησιμοποιήθηκαν για να αντικρούσουν την αρχική μου θέση, τελικά την ενισχύουν.
Η
Aimee Mullins, η γυναίκα με τα δώδεκα ζευγάρια πόδια, μας λέει από σκληρά, ωστόσο ένδοξα βιώματα, ότι την ιδιαιτερότητά μας μπορούμε να τη δούμε ως αναπηρία, μπορούμε όμως να τη δούμε ως χάρισμα και αναλόγως του τρόπου που την αντιμετωπίζουμε εμείς, χτίζουμε γύρω της και τη δική μας ζωή, τη δική μας πραγματικότητα. Ο Γκάνταλφ πάλι μας λέει: "Εγώ παρόλα αυτά
δεν το επέλεξα, ήρθε από μόνο του, και δεν έχω κανένα κέφι να υποστώ κανενός είδους διάκριση για κάτι που δεν επέλεξα", με λίγα λόγια ομολογεί ότι το αντιμετωπίζει ως κάτι που δεν το θέλει, ως ασθένεια, ως αναπηρία και όχι ως το πραγματικό του Θέλημα, κάτι που αξίζει τον κόπο να σταθεί και να το υπερασπιστεί.
Gandalf: -από την πόλη έρχομαι
Chaos:- και στην κορυφή κανέλλα
ειλικρινά έχω πολύ μεγάλη μυωπία και ίσως δεν βλέπω καλά, αλλά δεν είμαι τόσο γκαβό πια ώστε να μην βλέπω τί γράφω! Και απότι βλέπω ούτε για ασθένεια μιλάω ούτε για αναπηρίες....
Εσύ μου φαίνεται χρειάζεσαι εν τέλει γυαλιά και δεν βλέπεις καλά αυτό (σε παρακαλώ διάβασέ το, γιατί είναι η 3η φορά που το ποστάρω)
Όμως τότε ο gandalf συνειδητοποίησε και το εξής...πώς είναι δυνατον μια "διαστροφή" όπως την αποκαλούν, να τον ωθεί να νιώθει τόσο δυνατά και αγνά αισθήματα για τον φίλο του?? Για πρώτη φορά κατάλαβε πως η ομοφυλοφιλία είναι κάτι πολύ περισσότερο, πολύ ουσιαστικότερο και ανώτερο απο το "παρα φύσιν πρωκτικό σεξ" όπως θέλουν να το παρουσιάσουν ορισμένοι...πώς μπορεί αυτό να τον βλάπτει??? Η ομοφυλοφιλία τον έχει κάνει τον άνθρωπο που είναι, τον άνθρωπο που θα έδινε τα πάντα για τον φίλο του, για να βρίσκεται μαζί του, για να μιλάει μαζί του, η ομοφυλοφιλία τον έχει κάνει έναν άνθρωπο με αισθήματα, που πονάει και που κυρίως αγαπάει....η ομοφυλοφιλία τον έφερε στο σημείο που είναι, τον ώθησε να προβληματιστεί και να μάθει πραγματικά ποιος είναι και που πηγαίνει...και πως όταν το παίζει str8 είναι τόσο βαρετός!!!
διότι πολύ άπλά δεν του ταιριάζει, δεν έχει γεννηθεί για να είναι str8 όπως οι υπόλοιποι
οπότε αν στο τέλος αποβεί καλό η κακό το ότι είναι γκέι, καμμιά σημασία δεν έχει, γιατί δεν μπορεί να είναι αλλιώς
από αυτο συνάγεις πως θεωρώ τον εαυτό μου ανάπηρο?? αντίθετα, όπως η κυρία που ανέφερες, την θεωρώ χάρισμα όσον αφορά την διαμόρφωση της προσωπικότητάς μου. Κρίμα που δεν μπορούν και οι άλλοι.Οπότε σε παρακαλώ μην παραποιείς αυτά που λέω.
όσο για αυτό που είπες ότι ο καθένας φτιάχνει την πραγματικότητά του, δεν σκοπεύω να το παίξω "τρία πουλάκια κάθονταν και έμορφα ελαλούσαν", και να κάνω πως όλα είναι ωραία και ρόδινα γιατί πολύ απλά δεν είναι.
Προσωπικά δεν έχω αντιμετωπίσει καμμία διάκριση ούτε χλευασμό ούτε τίποτα, τουλάχιστον άμεσα.
Όμως εμμέσως, όταν ήμουν μικρός και άκουγα τον αδερφό μου να λέει "κοίταν έναν πούστη" και τα μεγαλύτερα αγόρια να βρίζουν τις "αδερφές" και όταν ακόμα και τώρα ακούω στο σχολείο μου κάποιον να θέλει να βρίσει τον άλλον αποκαλώντας τον gay , εννοείται πως όταν πήγα 12 και άρχισα να συνειδητοποιώ την διαφορετικότητά μου δεν έκανα και πάρτυ...ούτε όταν συνειδητοποίησα ότι είμαι ερωτευμένος με έναν str8, πράγμα που σημαίνει ότι είναι αδύνατον να γίνει κάτι μαζί του...
οπότε ναι ο περίγυρος φταίει όπως και να έχει, σου αρέσει είτε δεν σου αρέσει, και είπαμε δεν μπορώ να επιδείξω θάρρος και αποφασιστικότητα στα 13 μου...δεν χρειάζεται ένας gay να υφίσταται άμεσα τον χλευασμό για να δυστυχήσει την εφηβεία του, μόνο το ότι είναι διαφορετικός αρκεί. Τώρα εγώ είμαι υπερήφανος για την διαφορετικότητά μου, θα χρειαζόταν να απολογηθώ αν ένιωθα ακόμη άσχημα τώρα που εχω φτάσει σε ένα χ στάδιο ωριμότητας και δεν είχα αποδεχτεί ακόμα τον εαυτό μου, όμως στην ηλικία των 12-15 δεν είχα την ωριμότητα να καταλάβω κάποια πράγματα, και δεν πρόκειται να απολογηθώ για αυτό.
Αν για κάτι νιώθω πραγματικά άσχημα, είναι ότι δεν θα κάνω οικογένεια ποτέ μου, και εγώ δεν έχω κάπoιο θέμα με την αστική οικογένεια όπως εσύ, προσωπικά εγώ θεωρώ πως δέχτηκα μια εξαιρετική αγωγή την οποία θα ήθελα να την μεταδώσω σε τυχόν παιδιά μου. Δυστυχώς αυτό μάλλον δεν θα συμβεί
Όσο για το ότι δεν ανοίγομαι, δεν αμφιβάλλω ότι η κοινωνία έχει κάνει προόδους και ότι αν ανοιχτώ η διάκριση που θα αντιμετωπίσω θα είναι πιθανόν μικρή, όμως η αποδοχή μου θα πηγάζει από τον φόβο ότι θα τρέξω σε δικαστήρια ή από τον στιγματισμό αυτού που με διακρίνει ως ρατσιστή, και όχι επειδή ο κόσμος πραγμάτικά θεωρεί πως η ομοφυλοφιλία δεν είναι αρρώστια. Και εγώ δεν θέλω μια τέτοιου είδους αποδοχή, ευχαριστώ πολύ, προτιμώ να μην ξέρει κανείς για μένα και να εστιάσει ο κόσμος στην προσωπικότητά μου και όχι (έστω και άθελά του) στις σεξουαλικές μου προτιμήσεις.
Με άλλα λόγια η κοινωνία έχει κάνει από πλευράς νομοθεσίας βήματα μπροστά, σε ζητήματα ηθικής όμως είμαστε πολύ πίσω, και εγώ να γίνω αποδεκτός στα πλαίσια μιας ψευδοηθικής δεν θα το δεχτώ ποτέ μου. Αν δω ότι κάποιος ενδιαφέρεται πραγματικά για μένα και ότι οι προθέσεις του είναι αγνές, εννοείται ότι δεν θα διστάσω να του ανοιχτώ.
Στις ηλικίες που αναφέρεσαι, η αποδοχή από το κοινωνικό περιβάλλον και η δημιουργία φιλικών δεσμών, αμφιβάλλω αν ταυτίζεται με τις σεξουαλικές προτιμήσεις. Έχει να κάνει περισσότερο με τα ενδιαφέροντα, τις κλίσεις και το χαρακτήρα.
Αλλά και σε μεγαλύτερες ηλικίες, η ένταξη σε μια κοινωνική ομάδα και η δημιουργία φίλων, δε μπορεί να βασίζεται αποκλειστικά στις σεξουαλικές προτιμήσεις, γιατί τότε μιλάμε για γκετοποίηση!
Isiliel, παραβλέπεις κάτι πολύ σημαντικό. Σωστό μεν αυτό που λες ,αλλά ξεχνάς ότι το να είσαι gay αλλάζει συνήθως τους μανερισμούς και τα ενδιαφέροντα που θεωρούνται στερεότυποι του φύλου σου, τολμώ μάλιστα να πω ότι διαμορφώνει σημαντικά τον χαρακτήρα σου, όχι από φύσεως, όπως τα γονίδια, αλλά λόγω των εμπειριών που αναπόφευκτα περνάει κάθε gay (εσωτερική αναζήτηση π.χ, τεράστιος προβληματισμός, συνειδητοποίηση της διαφορετικότητας κλπ) και καθορίζει σε έναν βαθμό τις κλίσεις σου. Εγώ πχ πάντα ένιωθα ότι δεν άνηκα πραγματικά στις str8 παρέες μου, όχι μόνο σε θέματα όπως γκόμενες, αλλά και σε θέματα όπως σπορ, αυτοκίνητα κ.α. που στην ηλικία των 13 είναι βασικό να συμμετέχεις προκειμένου να γίνεις αποδεκτός.
