Η αποχή δε δημιουργεί πολιτική αστάθεια. Πόσοι απέχουν στις ΗΠΑ; Υπάρχει κάποια πολιτική αστάθεια ή πολιτική ανατροπή;
Ακόμη κι αν ψήφιζαν όλοι οι Αμερικανοί, υπήρχε περίπτωση πολιτικής ανατροπής σ' ένα σύστημα που διαθέτει μόνο δύο κόμματα, τα οποία έχουν σχεδόν το ίδιο όνομα; Ποιος θα εκλέγετο εάν ψήφιζαν όλοι οι Αμερικάνοι; Ο Ρόμπιν Ουίλιαμς;
Η αποχή δίνει στους προύχοντες την ιδέα ότι έχουν να κάνουν με παθητικούς/παραιτημένους/αδιάφορους/αδαείς που θα ταϊστούν με ο,τιδήποτε. Και σε μεγάλο βαθμό έχουν δίκιο. Για να καλύψεις την απολιτίκ βαριεστημένη στάση σου ονομάζεις την αποχή επανάσταση και νιώθεις σαν ένας μικρός Che.
Το να ψηφίζεις τους προύχοντες, ενώ σου έχουν επανειλημμένως πει ψέματα κατάμουτρα, τους δείχνει περισσότερο απ' όλα ότι έχουν να κάνουν με παθητικούς (διακρίνω μια ομοφοβία από πλευράς σου;
) κλπ, που θα ταϊστούν με οτιδήποτε σκουπίδι τους πετάξουν στο πάτωμα, ιδιαίτερα αυτά που ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε ονομάσει "Τα προσχήματα της δημοκρατίας". Για να καλύψεις την απολιτίκ εθελόδουλη στάση σου, ονομάζεις την συμμετοχή σε ένα θέατρο ως "συμμετοχή στα κοινά" ή ως "δημοκρατική συνείδηση" και νιώθεις σαν ένας μικρός Περικλής. Ποια ακριβώς η διαφορά; Δεν την πιάνω, παρά τη δεινότητα της ρητορίας...
Ακόμα και 10 άτομα να πάνε να ψηφίσουν, θα υπολογιστούν οι έδρες βάσει των συμμετεχόντων στις εκλογές και τα κόμματα θα προωθήσουν τον κομματικό μηχανισμό τους.
Εάν αυτοί που ψήφισαν είναι τόσο πολύ λιγότεροι από αυτούς που δεν ψήφισαν, τίθεται άμεσα θέμα νομιμοποίησης της κυβερνητικής πλειοψηφίας, πράγμα που μπορεί να οδηγήσει σε ζύμωση, με αποτέλεσμα την παραγωγή νέας ιδεολογίας. Εάν πάνε μόνο 10 άτομα να ψηφίσουν, έστω μονάχα ο κομματικός μηχανισμός των κομμάτων, και η "δημοκρατία" συνεχίζει να λειτουργεί απρόσκοπτα, σε τι ακριβώς διαφέρει από μία δικατατορία; Πώς μπορείτε να υπερασπίζεστε μια τέτοια δημοκρατία, η οποία έχει προβλέψει πως είναι νόμιμη μια κυβέρνηση που προκύπτει από 1000 πχ ψήφους; Από πότε η φαινάκη ονομάζεται ως δημοκρατία;
Η αποχή μικραίνει το σύνολο του εκλογικού σώματος, με απλό αποτέλεσμα: μείωση του παρονομαστή στο κλάσμα ψήφοι σε κάθε κόμμα προς συνολικοί ψηφοφόροι.
Επαναλαμβάνεσαι μάλλον, αυτό είναι συνώνυμο του αμέσως παραπάνω...
Η αποχή δεν περνάει κανένα μήνυμα γιατί δεν είναι σιωπή. Είναι απαξία του κεκτημένου, διεκδικημένου και αποδεκτού πολιτικού συστήματος. Σιωπή είναι το άκυρο, αλλά όχι το δεν-πάω.
Ενώ για όσους ψηφίζουν, η ψήφος είναι φωνή, ενώ η σιωπή ξεκινά από την επόμενη μέρα των εκλογών, μέχρι να έρθουν οι επόμενες εκλογές. Αυτό για μένα είναι περισσότερο απολίτικο. Ναι, το άκυρο είναι σιωπή, ενώ η αποχή είναι απαξιωτική σιωπή, γι' αυτό και σας ενοχλεί τόσο βαθιά. Το να επιλέγεις η φωνή σου ν' ακούγεται όλον τον υπόλοιπο χρόνο, εκτός από την αποφράδα ημέρα των εκλογών της μασκαράτας, είναι μια ξεκάθαρη πολιτική απόφαση και στάση. Ειδικά όταν η στάση μας υπογραμμίζει όπως λες την απαξία μας προς το κεκτημένο και το αποδεκτό.
Το άκυρο και το λευκό πηγαίνουν στράφι. Φυσικά, γιατί η πλειοψηφία (έστω αυτή που δεν απαξιεί) ψήφισε αυτούς που αποφάσισαν εκ μέρους της να διαμορφώσουν έτσι την καταμέτρηση των ψήφων. Λυπάμαι, κύριοι. Η τρέχουσα πολιτική κατάσταση είναι ευθύνη των πολιτών.
Μόνο των πολιτών που δεν ψηφίζουν είναι η ευθύνη; Ή μήπως βαραίνει σημαντικότερα εκείνους που συνεχίζουν να συμμετέχουν στην κοροϊδία; Αφού λοιπόν η αποχή είναι κατάπτυστη, το λευκό και το άκυρο πηγαίνει στράφι, τότε αυτό σημαίνει ότι κάποιον πρέπει να ψηφίσω, κάποιον που δικαιολογημένα δεν με πείθει και δεν με καλύπτει, για να θεωρούμαι ως πολιτικά ενσυνείδητος; Ωραία δημοκρατία ρε, να τη χαίρεστε...Σημειώνω την έκφραση "
η πλειοψηφία ψήφισε αυτούς που αποφάσισαν εκ μέρους της, να διαμορφώσουν έτσι την καταμέτρηση των ψήφων". Ούτε εγώ δεν θα είχα βρει τέτοιο επιχείρημα εναντίον του κοινοβουλευτισμού σας.
Πολιτική αστάθεια θα δημιουργηθεί σε περίπτωση μεγάλης διασποράς των ψηφοφόρων. Πήγαινε, λοιπόν, και άσκησε το εκλογικό σου δικαίωμα επιλέγοντας ένα μικροσκοπικό κόμμα που να προσεγγίζει έστω τις ιδέες σου.
Το έχω δοκιμάσει κι αυτό γιατρέ μου, πάνω από δύο φορές, και δεν έγινε τίποτε. Να δοκιμάσω τώρα και το Ultrex;;
Απαίτησε απλή αναλογική. Όχι να μπαίνουν στο ίδιο σακί λευκά και άκυρα. Να έχουμε: 1ο κόμμα - λευκό. Τι γίνεται τότε; Πολιτική ανατροπή. Αποφάσισε για τα πράγματα που σε αφορούν άμεσα. Μην πηγαίνεις σπίτι, κλείνεσαι μέσα, το παίζεις υπεράνω και μετά κλαίγεσαι για την πολιτική κατάσταση από την οποία έτσι κι αλλιώς απέχεις. Εφ'όσον απέχεις, για ποιο λόγο να καταπιαστείς μετά με τα κοινά; Απείχες όταν η γνώμη σου ζητήθηκε.
Τη μοναδική φορά που ίσχυσε μια απλούστερη αναλογική, είχαμε τρεις εκλογές σερί, μας μπάφιασαν με το παραμύθι της "ακυβερνησίας" και τελικά είχαμε τον Τρισκατάρατο πρωθυπουργό με 48% μάλιστα. Άσε καλύτερα, δεν θα πάρω. Με την ίδια δική σου λογική, που ανέπτυξες παραπάνω, εάν έμεναν κενές έδρες στη βουλή, αφού το λευκό θεωρητικά έβγαζε έδρες, θα υπήρχε αυτοδυναμία του πρώτου κόμματος με 145 πχ έδρες, οπότε και πάλι τίποτε δεν θ' άλλαζε.
Επίσης, θεωρώ βαθύτατα απολίτικη και προσκυνημένη την άποψη ότι εάν δεν συμμετέχεις στις εκλογές απέχεις από την έκφραση γνώμης. Γνώμη και στάση εκφράζεις σε κάθε στιγμή της ζωής σου, κάθε πράξη ενός πολίτη έχει και πολιτική χρειά. Τέτοιες απόψεις στηρίζουν τη δήθεν δημοκρατικότητα του συστήματός μας, αναγνωρίζοντας ότι ο πολίτης θα πρέπει να εκφράζεται μόνο μια φορά κάθε 4 (θεωρητικά) χρόνια, ενώ όλον τον υπόλοιπο καιρό θα πρέπει να το βουλώνει και να υπακούει. Έτσι η ψήφος αναγορεύεται σε έκφραση γνώμης, ενώ στην πραγματικότητα η γνώμη αυτή διαμορφώνεται συλλογικά, μέσα από πλύση εγκεφάλου εκ των ΜΜΕ, που ανήκουν στους ίδιους τους χρηματοδότες των κομμάτων. Πολλοί έχουν μιλήσει για "Τηλεοπτική Δημοκρατία" και κάποιοι τείνουν συνεχώς να το παραβλέπουν.
Η αποχή σε οδηγεί στην ολιγοκρατία. Ψηφίζουν λίγοι, αποφασίζουν ακόμα λιγότεροι.
Το σύστημα που ψηφίζετε είναι κατ' εξοχήν ολιγοκρατικό, αφού βάσει του συντάγματος οι βουλευτές θα πρέπει να είναι επαγγελματίες πολιτικοί (βλέπετε το "ασυμβίβαστο"). Επομένως, κι εφόσον για να εκλεγεί κανείς απαιτούνται σήμερα τεράστια ποσά σε διαφήμιση, θα πρέπει α) είτε να είναι ιδιαίτερα πλούσιος, άρα ν' ανήκει στην οικονομική ολιγαρχία εκ γεννετής, β) είτε να χρηματοδοτείται από μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, δηλαδή να είναι υπάλληλος της οικονομικής ολιγαρχίας, γ) να έχει επικοινωνιακό χορηγό τα ΜΜΕ, δηλαδή να έχει την πλήρη εύνοια της ίδιας οικονομικής ολιγαρχίας. Είναι τουλάχιστον αστείο, σε μια χώρα που κυβερνάται από τον εμφύλιο και μετά από τις ίδιες 3-4 οικογένειες και που για πρωθυπουργούς έχει ανθρώπους που δεν έχουν κολλήσει ποτέ ένσημα, να μιλάμε για ολιγοκρατία η οποία λέει προέρχεται από...την αποχή μας!!
Αντί να πλήττεις το σύστημα με αδιαφορία, χτύπησέ το με τα δικά του όπλα -που έτσι κι αλλιώς σου τα παρέχει το ίδιο. Η αδιαφορία δεν πλήττει το σύστημα. Το διαστρέφει, ωθώντας το πιο μακρυά από την ιδέα της δημοκρατίας.
Χα, χα, χα...έτσι λένε όλοι!! Να χτυπήσουμε το σύστημα με τα ίδια του τα όπλα. Στο τέλος καταλήγουν σαν τη Δαμανάκη (
). Δικαιολογίες όσων θέλουν πολύ να ενταχθούν στο σύστημα, θέλουν όμως να παρουσιάσουν το βόλεμα ως επανάσταση. Παλιό, δεν περνάει πλέον αγαπητή μου ως δικαιολογία...
Το σύστημα φαίνεται πως δεν αρέσει σε πολλούς, αλλά σίγουρα μας βολεύει όλους.
Καλά τα λέω λοιπόν στο παραπάνω quote. Σίγουρα το σύστημα μας βολεύει όλους, γι' αυτό θα το ...πολεμήσουμε, με ...τα δικά του όπλα. Μερικά πράγματα δεν μπορούν να κρυφτούν, όσο κι αν τα σαβανώνουμε με ωραία λόγια.
Αν οι απέχοντες αντιπροσώπευαν το μεγαλύτερο ποσοστό, θα ήταν αξιοπερίεργο να αρκούνται στην αποχή ως μέσο επανάστασης και να μη μιλούν καθόλου. Έτσι δε θα ξέρει κανένας τι θέλει αυτός που απέχει (και που έτσι κι αλλιώς δεν εκβιάζει κανέναν απέχοντας).
Το ξαναλέω, ότι αυτοί που ψηφίζουν είναι κατά πλειοψηφία σιωπηλοί σε όλες τις υπόλοιπες περιπτώσεις. Επίσης, εάν η αποχή είχε μεγάλο ποσοστό, αυτό θα έδειχνε ότι υπάρχει έδαφος για την ανάπτυξη νέων πολιτικών κομμάτων και ιδεολογιών και συνεπώς θα έδεινε το εναυσμα σε κάποιους να δημιουργήσουν κάτι το νέο, αφου οι πολίτες το έχουν ανάγκη. Εάν το 90% των Ελλήνων ψήφιζε τα γνωστά κόμματα, οποιοσδήποτε ήθελε να φτιάξει κάτι καινοτόμο θα σταματούσε, αφού θα φαινόταν ότι το κοινό δεν έχει ανάγκη από καινοτομίες. Η αποχή λοιπόν κραυγάζει προς όποιον έχει κάτι νέο να πει, ότι υπάρχουν αυτιά πρόθυμα να τον ακούσουν.
Οι απέχοντες είναι απηυδησμένοι. Αφού είναι τόσο απηυδησμένοι ώστε να αγνοούν την πεμπτουσία του καθεστώτος τους, θα όφειλαν να κινηθούν. Αντ'αυτού απομακρύνονται και χάνονται, σταματώντας να ενοχλούν. Οι απέχοντες δεν ενοχλούν -αυτό είναι το θέμα. Η ανατροπή είναι αποτέλεσμα ενοχλητικών διαδικασιών. Αλλιώς διαιωνίζεται η βόλεψη και δεν αλλάζει τίποτα.
Απ' όσο ξέρω, οι περισσότεροι που ψηφίζουν ιδιαίτερα τα κόμματα εξουσίας, το κάνουν επειδή προσδοκούν κάποιου είδους βόλεψη, η οποία εδώ και δεκαετίες διαιωνίζεται και δεν αλλάζει ποτέ τίποτε. Το να επιχειρεί κανείς να το προσάψει αυτό στους απέχοντες, είναι τουλάχιστον λαϊκιστικό και παράλογο. Εάν οι απέχοντες δεν ενοχλούν, οι συμμετέχοντες ευαρεστούν, νομιμοποιούν και λιβανίζουν. Το μη χείρον βέλτιστον λοιπόν...
Σημειώνω τον όρο "καθεστώς" που χρησιμοποιείς, για να περιγράψεις τη...δημοκρατία σας. Λανθάνουσα γλώσσα που λέει την αλήθεια (μόνο όταν λανθάνει δυστυχώς).
Δε σε καλύπτουν τα κόμματα; Ίδρυσε δικό σου. "Τι λες τώρα, χαχαχα" = στάση μαλθακότητας.
Εάν μου δώσεις εσύ τα φράγκα και τον τηλεοπτικό χρόνο, ευχαρίστως το ιδρύω. Εάν ήμουν καναλάρχης, όπως ο Καρατζαφέρης, ακόμη πιο εύκολα θα το έκανα. Ο Λεβέντης έχει πλέον παλιώσει και χρειάζεται ένας Χάουλας για ν' ανανεώσει ο Μητσικώστας το ρεπερτόριό του...
Να υποθέσω ότι αφού εσύ δεν έχεις ακόμη ιδρύσει κάποιο κόμμα, σε καλύπτουν τα υπάρχοντα; Γι' αυτό ίσως κάνεις τόσο κόπο να υπερασπιστείς το σύστημα που τα αναδεικνύει.
Οι αντιπρόσωποι δεν είναι ικανοποιητικοί ή είναι γελοίοι. Δε φταίνε οι ίδιοι. Όταν ο ίδιος γελάς με τον Κάτμαν και την Έφη Σαρρή, τους ανάγεις σε σημαντικές περσόνες, τότε τους δίνεις το βήμα να πιστέψουν ότι αξίζει να είναι και υποψήφιοι. Καλύτερα να προσέξουμε λίγο το χιούμορ μας...
Για μένα ο Αβραμόπουλος ή ο Αλαβάνος, ο Γιωργάκης ή ο Κυριάκος Μητσ(φτουκακά), είναι πιο γελοίοι από τον κάθε Κάτμαν ή την Έφη Σαρρή. Η κάθοδος αυτών στις εκλογές υπογραμμίζει τη δύναμη των πουλημένων ΜΜΕ και σχολιάζει το κατά πόσον η ψήφος είναι έκφραση γνώμης. Εν πάσει περιπτώσει, εάν για τον Κάτμαν πρέπει να προσέξουμε το χιούμορ μας, για όλους τους υπόλοιπους θα πρέπει να προσέξουμε λίγο τη σοβαρότητα ή καλύτερα τη σοβαροφάνειά μας.
Η συμμετοχή στα κοινά είναι υποχρέωση όλων.
Σωστά, όμως κι εδώ που συζητάμε τελούμε πολιτική πράξη και συμμετοχή στα κοινά. Διαφωνώ πάντως -όπως ξαναέγραψα- ότι η συμμετοχή στις εκλογές αποτελεί κατ' ουσίαν συμμετοχή στα κοινά. Μόνο στην κοινή αφασία, αποτελεί συμμετοχή.
Μόνο τότε εξασφαλίζεται δημοκρατία, έστω προσεγγιστική. Αν δεν είναι εφικτό να διακτινιστούμε από τη μια μέρα στην άλλη στην ιδεατή δημοκρατία, ας αρκεστούμε στις μικρές κατακτήσεις. Απαξιώντας την πολιτική σου υποχρέωση που ταυτόχρονα είναι και δικαίωμα απαξιείς και τη δημοκρατία την οποία εξυμνείς ( ; ). Όταν επί χούντας οι κάλπες ήταν ξεπατωμένες, έριχνες την ψήφο σου και φώναζε από δίπλα ο τύπος "Μαρίκα Πενταγιώτισσααααα" και έβλεπαν οι τραμπούκοι από κάτω "γουρούνια" στην ψήφο σου, την επόμενη μέρα πάθαινες ατύχημα. Όταν διεξαγόταν το δημοψήφισμα ναι/όχι για το βασιλιά και πήγαινε η γιαγιά μου να ψηφίσει, γυρνούσε μετά ενοχικά στο σπίτι και ψιθύριζε στο γέρο: "...εκεί είχε μόνο "ναι"." Και τώρα που τουλάχιστον αυτό που θα πεις δε μαγειρεύεται, δεν το λες γιατί δε θες να εξισώνεσαι με τη γριά των τεσσάρων εγκεφαλικών και τον χοντρό φούρναρη.
Τότε, η χούντα έκανε το λάθος να απαγορεύει τις εκλογές, δίνοντάς τους μεγάλη αξία, αφού έδειχνε ότι φοβόταν πως θα μπορούσαν να αλλάξουν την κατάσταση. Το σύστημα έμαθε από τα λάθη του έκτοτε. Επιτρέπει όλα τα "προσχήματα της δημοκρατίας", έτσι ώστε η χούντα να είναι πιο συγκαλυμμένη. Όταν οι ίδιοι οι πολιτικοί της παρούσης δημοκρατίας έφτασαν να την απαξιώσουν βαθύτατα με τα έργα τους, η ντροπή θα πρέπει να βαραίνει εκείνους και όσους τους ανέχονται ακόμη κι όχι όσους τους έχουν σιχαθεί...
Ανθόσπαρτη δικτατορία της αδιαφορίας, επαναστάτες.
Περιχαρής δικτατορία των προσχημάτων, δημοκράτες...
Θα ήθελα να ρωτήσω κάποιον από τους απέχοντες:
Αν αύριο ερχόταν μία κυβέρνηση και σας αφαιρούσε το δικαίωμα ψήφου, τότε τι θα κάνατε; Θα σας ενδιέφερε, εφόσον επιλέγατε να μην ψηφίσετε όσο είχατε το δικαιώμα;
Θα τη θεωρούσα τιμιότερη μεν, αφού θα πετούσε επιτέλους τη μάσκα και θα είχαμε έναν απτό εχθρό ν' αντιπαλέψουμε, ανοητότερη δε, αφού θα κατέστρεφε την ψευδαίσθηση της δημοκρατίας και θα μας ξυπνούσε από τον αιώνιο λήθαργό μας. Μακάρι να κάνει κάποιος ένα τέτοιο λάθος, θα μας δώσει επιτέλους μια ελπίδα αλλαγής.
Θα τα ξαναπούμε στις επόμενες εκλογές, όταν οι ψηφοφόροι θα νιώσουν πως είναι και πάλι η ώρα να μιλήσουν. Εντωμεταξύ...
Τη δική μας τη φωνή να τη φοβάστε (ειδικά όταν επιλέγουμε να σιωπούμε τη στιγμή που εσείς αλαλάζετε)
