Βλέπω μια φιλοσοφική και φιλοσοφημένη (επιτέλους) αντίληψη επί του θέματος από το Δεσμώτη αλλά εγώ θα μιλήσω με την βλάχικη πολιτική αντίληψη μου έτσι, για πλάκα
Άμα γνώριζες τους αυθεντικούς μπουρτζόβλαχους της Καστοριάς θα αναθεωρούσες σε (dt)' για το διαχωρισμό φιλοσοφικότητας και βλαχιάς.
Δεν μπορώ να αντιληφθώ γιατί πρέπει η ψήφος να θεωρείται μόνο αποτύπωση της ιδεολογίας, της ελπίδας μας να γίνει αυτός ο κόσμος ιδανικός και παράδεισος για όλους και γενικότερα γιατί θεωρούμε ότι εκφράζει τον ίδιο μας τον εαυτό.
Κανείς σκεπτόμενος, σοβαρός και με τακάκια και λάδια φρένων στο ύψος τους δεν κάνει λόγο για έναν κόσμο με ideal προφίλ κατά τα πρότυπα του μαντάμ φιγκαρό.
Αλλά αν δε ψηφίζεις διότι αυτό ή το άλλο σε εκφράζει τότε για ποιον ψηφίζεις, για το ότι εκφράζει τη μαρίκα από την Αυστραλία ή τον Τζόναθαν από το Λίχτενστάϊν ή τον Ρούμπεν από το Αβελίνο ;;;
Η ψήφος μας αν δεν εκφράζει εμάς τους ίδιους, ποιους θα εκφράσει ακριβώς? Τους τσιμπουντιανούς ή την παναμερικανική ένωση ice soccer?
Η ψήφος είναι ένα δικαίωμα (από τα λίγα περιθώρια που σου αφήνει η αντιπροσωπευτική δημοκρατία για να ασκείς εξουσία) το οποίο διαρκεί μία ημέρα, αν αρνείσαι να ασκήσεις αυτό το δικαίωμα συγχαρητήρια βρες άλλους τρόπους να επηρεάσεις τους πολιτικούς αλλά η απάθεια της επόμενης μέρας που συνοδεύει την αποχή είναι για γέλια.
Και το να κλάνεις ανεριθρύαστα σε δημόσιους χώρους είναι επίσης δικαίωμα (ο κώλος μας είναι δικός μας, όχι νοικιασμένος και το να πέρδεσαι κάνει καλό στο έντερο (μόνο!), η δε έκλυση μεθανίου δεν βλάπτει την υγεία ούτε του κλάστη ούτε του μυριστή καθώς δε ρουφάς με καλαμάκι τα χημικά αέρια σε 24ωρη βάση), παρόλα αυτά, εγώ το αποφεύγω για πολύ συγκεκριμένους λόγους.
Το ίδιο ισχύει και για το να κατουράς τους τοίχους του σπιτιού σου (ακόμη και στη περίπτωση που τους έχεις βάψει κίτρινους και σου τέλειωσε η μπογιά).
Το ότι είναι δικαίωμα δεν θα πει ότι σώνει και ντε θα το ασκούμε ούτε σώνει και ντε ότι μας σώνει. Το βλέπεις το φιδογύρισμα του σωσμού;
Κι αν μιλήσουμε για δικαιώματα, ας πάμε και για τα δικαιώματα άφτερ κι όχι μόνο μπιφόρ γιούζινγκ.
Αν εγώ ασκώ συνταγματικά δικαιώματα και ψηφίζω με βάση ένα πρόγραμμα,
και στη πορεία τίποτα δεν εφαρμόζεται,
ποιος θα με δικαιώσει?
Η χρονομηχανή (και τα "χρονίρ" της) που δεν έχει ακόμη ανακαλυφθεί ή η φιλοσοφική λίθος του χάρυ πότερ ή μήπως και η ιδέα της αιώνιας επιστροφής του Νίτσε. Όλα υπο τη βάση δικαιωμάτων και μιας σταθερής στο χρόνο δικαιοσύνης...
Το να μου προτείνεις να βρω άλλους τρόπους να επηρεάσω πολιτικούς το διαβάζω με τρυφερότητα και ζεστά χαμόγελα!
Σα να κοιμάμαι και να ξυπνάω με αυτό το καυτό μέλημα..
Ή ακόμα καλύτερα λες και η δική μου επιρροή, ή αθροιζόμενη με τις επιρροές και άλλων πολλών μαζί, θα είχε αποτέλεσμα στα χλάπα χλούπα και στις απλοχεριές και στο περιορισμό του γκρίζου...
Εντάξει παιδιά, η πολιτική και οι πολιτικοί έχουν απαξιωθεί δεν λειτουργεί τίποτα σε αυτή τη χώρα και συμφωνώ απόλυτα ότι η συνειδητή αποχή είναι προτιμότερη από την ασυνείδητη ψήφο. Ναι έτσι αφηρημένα ζητάμε τον Ένα, τον Αρχηγό που θα καταφέρει να αλλάξει τα πράγματα (να έρθει δηλαδή ο μεσσίας να μας σώσει από τον ίδιο μας τον εαυτό, ελληνικό χαρακτηριστικό από τον προ περασμένο αιώνα) αλλά ρωτάω.
ανάμεσα στο θαυματουργό μεσσία και στον κατα βούληση (πυρ!) αρχικλεφταρέο πολιτικάντη ανεξαρτήτου ιδεολογίας και χρώματος σημαιούλας, προτιμώ το θαύμα καθισμένος σε μια καρέκλα και τρώγοντας ξηροκάρπια κοκτέηλ άνευ ποτού...
Γιατί τουλαχ. δεν έχω χασούρα και μάτωμα ταμείων, προσωπικού και δημόσιου...
Ξέρω ακούγεται σχεδόν αυτοκτονικό.
Μα κανείς στο πηδάλιο?
Σκέψου το σκηνικό να μην υπάρχει καπεταναίος σε ένα γιωτ στα ανοιχτά του πελάγους και να πάει όπου το πάν τα κύματα και το αγέρι,
σκέψου τώρα από την άλλη κάποιον που έχει πατήσει γκάζια και η μηχανή αγκομαχά μέχρι να κλατάρει..
πότε κινδυνεύεις να βουλιάξεις και να σε φάνε τα σκυλόψαρα και κυρίως μετά πάροδο πόσου χρόνου;
Ένα άλλο αγαπητέ Δεσμώτη που δεν δέχομαι είναι η άποψη ότι ο ψηφοφόρος νιώθει δυνατός όταν ψηφίζει. Στο ξαναλέω, η ψήφος είναι εργαλείο δεν είναι αυτοεπιβεβαίωση. Απεναντίας, με λύπη βλέπω αρκετούς που απέχουν να περηφανεύονται για την επιτυχία ( ; ) τους.
To αξιολύπητο άλλο είναι:
- να νομίζεις ότι με τη ψήφο σου κάτι άλλαξε ενώ δεν άλλαξε τίποτε και το λέει η εμπειρία των τελευταίων 20 χρόνων (και αυτά φτάνουν)
- να επιβεβαιώνεις τη δυναμική της άποψης σου δια της ψήφου επιβεβαιώνοντας στη τελική εκτός από το εγώ σου και τη σαπίλα ενός συστήματος που σε σέρνει από τη μύτη να ψηφίσεις κάποιον για να μπει στη βουλή κι όχι για αυτόν που θα σε κυβερνήσει.
Δηλ. ψηφίζω για γκόμενα δε ψηφίζω για σχέση και γάμο.
μα σου θυμίζω ότι γνώρισες γκόμενα να γ... όχι να την ερωτευτείς και να χαλάσεις το σπίτι σου.
(χτυπάς τοίχο και ακούς το πόσο κούφιος είναι, δε μπορεί)
- να ψηφίζεις περήφανα και να αποτυγχάνεις στη συνείδηση σου βαθειά παρά να μη ψηφίζεις και να έχεις περάσει τις εξετάσεις των οποίων τις βάσεις θέτεις εσύ ο ίδιος και δε μιλάμε για βατότητα θεμάτων αλλά για τριβή στα δύσκολα...
- να ψηφίζεις για λόγους που άκουσες από τον Πρέκα, τον Ανδρουλάκη και πάσης φύσεως μαϊντανούς πολιτικούς που 'χουν μέγιστη ωφέλεια να σου λένε να πας να ρίξεις το φακελάκι στο καλπάκι, το μέγκα, το σταρ, τον κάθε λογής παπάρα κι όχι για δικούς σου προσωπικούς λόγους σαν άλλο μιμητικό και άρα ουδόλως κριτικό ον
- να θεωρείς ότι η ψήφος (σε εξωκοινοβουλευτικά κόμματα) είναι εργαλείο με αποτελέσματα εκλογών προειλημμένα. Ναι είναι εργαλείο οδοντοποιίας. Σου βγάζουν τα δόντια και στη θέση τους βάζουν μασέλα γαϊδάρου και κοιτιέσαι στον καθρέφτη με το αστραφτερό ζωώδες χαμόγελο, με τη χαρά ότι επιτέλεσες ένα ιερό καθήκον με αλλαγμένα όμως δόντια. Είμαστε άνθρωποι και τα γαϊδούρια τα σαμαρώνουμε, υπόψιν.
Άσε που και τα γαϊδούρια ακόμα, κάποια στιγμή τσινάνε.
Εσύ για λόγο τήρησης του κεκτημένου δικαιώματος, είσαι περισσότερο όνος κι από τον πιο σαμαρωμένο που έχει υπάρξει, κάτω απο αυτή τη λογική.
- αυτοί που απέχουν δεν περηφανεύονται περισσότερο προς τα έξω από σένα που απογοητεύεσαι εντός σου, μετά από μερικές μέρες όταν το μαγικό εργαλείο της ψήφου σου αποδείχτηκε αστοχία υλικού και ξόδι χρόνου μέσα σε παραβάν. Δεν έπαιρνες καλύτερα κι ένα τζινάκι περσινό μαζί να το προβάρεις μήπως δε σου κάνει φέτος;
Πήγες που πήγες...
- να μαζεύουμε ονομαστικά παρουσίες
για να γεμίσουμε το κουτί των εντυπώσεων ότι ψηφίσαμε παρά τις αντιξοότητες και τα δεδομένα
Τεσπά, σήμερα το Λάος θα ξεκινήσει τα πανηγύρια και το Πα-σόκ θα αγχωθεί. Κατά τα άλλα μία από τα ίδια, 5 κόμματα στη βουλή και όλοι μας να αναζητούμε την Φρουτοπία, όπως αναφέρθηκες
, στο μακρινό μέλλον, έτσι χωρίς σχέδιο και ρεαλισμό. Προς το παρόν όμως, θα σκάσουμε και θα μεμψιμοιρούμε για την δυστυχία μας.
Συμφωνώ κάργα με καρατζαφ.
Ναι ! Αρκεί να έχεις διαλέξει, σωστά φρούτο .
Σαφώς καλύτερα από ΣΥΝ-ωστισμό.
Φρούτο και κατα προτίμηση μπανάνες και όποιος κατάλαβε κατάλαβε...
Συνοπτικά, δεν μπόρεσα να βρω κάτω από ένα όχι και τόσο κομψό φόρεμα ένα γρανιτένιο περιεχόμενο(γούστα είναι αυτά). Γιατί και τα αγάλματα άμα τα ντύσεις όμορφα κατεβαίνουν και αυτά να χορέψουν( την εικόνα μάλλον την έκλεψα από ένα ποίημα του Γ. Ρίτσου ). Ο τόπος μας είναι μικρός και όλοι θα γνωριστούμε, μεγάλος και όλοι θα χωρέσουμε.
Ψηφίζοντας ή μη ψηφίζοντας.
Για να μην πώ για αυτόν τον κοσμο τον μικρό, τον Μέγα. (ούτε αυτό δικό μου
)
Από όσα διάβασα στο ποστ σου, φαντ μία εικονούλα μου αποτυπώθηκε.
Σαν από μία κάλπη να βγήκαν λευκά περιστέρια..
και από κάτω να παίζει τραγούδι του Τσακνή (και δεν γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον, μη νομίζεις. Μονάχα σε κουφάλες που έκαναν τη πολιτική τρόπο πλουτισμού. Δεν είμαι εγωιστής, απλώς δε μου ταιριάζει να ρίξω μια εργαλειακή ψήφο για να πονέσω το #1 και το #2 με το #9 (!) που φαντάζει αμετανόητα γραφικοτραγικό και λίγο...σημάδι ότι φτάσαμε στα σύνορα τα μακιαβελικά. Ε, για μένα αν είναι να δω τη ψήφο σαν χορτοκοπτικό και κλαδευτήρι, προτιμώ να ξεμπουμπουκίσω με τα δάχτυλά μου κλείνοντας το μάτι στις μέλισσες και λοιπά ζουζούνια)
κλείνω αφιερώνοντας στους παρηκούντες την ιερουσαλήμ του ψηφίζειν (ενώ το "καταψηφίζειν" δια απουσίας δεν βρίσκεται στο λεξιλόγιο της φαντασίας τους) το παρακάτω ποιηματάκι ενός νέου ποιητή καθόλα υποσχόμενου, κ.κ. Δημήτριου Μουζάκη.
Πως ταιριάζει αχ πως ταιριάζει:
"Τραβάς το λάστιχο προς το πρόσωπό σου
κι αφήνοντας, πλήττεις.
Εύκολο, αλλά χρειάζεται σημάδι.
Τραβώντας ανάποδα δυσκολεύεσαι.
Όχι ότι χρειάζεται σημάδι
για να βρεις στόχο απλώς
με εσένα στο στόχαστρο
πώς θα βρεις πέτρα να πονέσει;
Μίλα στην πέτρα.
Αν θελήσει να σε μάθει
θα επιστρέφει στο κεφάλι σου
όπως κι αν ρίξεις".
και τώρα βαράτε βιολιτζήδες.
υγ. α και φαντ, αν έχεις κάτι άλλο εναντίον μου ως μη ψηφίζοντος, ρίχτο ελεύθερα...
Τον μπαγκλαβά γωνία σου τον κρατώ, δε στον τρώω, οκ?
